Translate this page!
Powered by Translate
Share with others :-)

This web page is to be viewed in Unicode Character Set UTF-8 if problems occur.
UTF-8 is probably the most commonly used encoding, Unicode for humanity united.

Śląsk Polska Silesia Poland Slezsko Polsko Schlesien Polen
Wroclaw, Poland: the capital of Polish Silesia proud of its Roman Catholic past, present and future
Wrocław, Polska - stolica Śląska Polskiego, dumny ze swojej rzymskokatolickiej przeszłości, teraźniejszości i przyszłości


Chrystus Zmartwychwstały, ikona Wrocławia z połowy XIV w., Muzeum Narodowe we Wrocławiu, V - znak zwycięstwa
Chrystus Zmartwychwstały, ikona Wrocławia z połowy XIV w., Muzeum Narodowe we Wrocławiu, V - znak zwycięstwa. The Resurrected Christ, the Wroclaw icon, mid 14th century, National Museum in Wroclaw, Poland, V sign for Victory
The Resurrected Christ, the Wroclaw icon, mid 14th century, National Museum in Wroclaw, Poland, V sign for Victory

What do Christians believe?
 The Son of God Jesus Christ was whipped and crucified for the sins of all humanity.
What do Christians believe? The Son of God Jesus Christ was whipped and crucified for the sins of all humanity.. Christ Flagellated statue made of full wood polichromated, 16/17th century (detail), Archdiocesan Museum in Wrocław, Poland
Christ Flagellated statue made of full wood polichromated, 16/17th century (detail), Archdiocesan Museum in Wrocław, Poland

Catholic Culture: Inspiration for Salvation - Kultura katolicka: Inspiracja do zbawienia


11.-listopadowy Marsz Patriotów śląskiej stolicy, zwołany z okazji Narodowego Święta Niepodległości Polski, w 2013 roku zakończył się przed Wrocławską Katedrą
The November 11th March of the Silesian capital Patriots, convened on the occasion of  Independence Day of Poland, in 2013 ended in front of the Wroclaw Cathedral
Der 11-November Marsch der schlesischen Hauptstadt Patrioten, einberufen anlässlich des Unabhängigkeitstag von Polen, im Jahr 2013 endete vor dem Wroclawer Dom
11 listopadný pochod vlastenců hlavního města Slezska, svolán u příležitosti Národního Svátku Nezávislosti Polska, v roce 2013 skončil před vratislavskou katedrálu
11.-listopadowy Marsz Patriotów śląskiej stolicy, zwołany z okazji Narodowego Święta Niepodległości Polski, w 2013 roku zakończył się przed Wrocławską Katedrą The November 11th March of the Silesian capital Patriots, convened on the occasion of Independence Day of Poland, in 2013 ended in front of the Wroclaw Cathedral Der 11-November Marsch der schlesischen Hauptstadt Patrioten, einberufen anlässlich des Unabhängigkeitstag von Polen, im Jahr 2013 endete vor dem Wroclawer Dom 11 listopadný pochod vlastenců hlavního města Slezska, svolán u příležitosti Národního Svátku Nezávislosti Polska, v roce 2013 skončil před vratislavskou katedrálu Albo Polska będzie katolicka, albo nie będzie jej wcale (Prymas Polski Stefan kardynał Wyszyński, Jasna Góra, 1957) Either Poland will be Catholic either will cease to exist (the Primate of Poland, Cardinal Stefan Wyszynski, Luminous Mount, 1957) Nebo Polsko bude buď katolické, nebo nebude vůbec (Primas Polska, kardinál Stefan Wyszynski, Jasná Hora, 1957) Entweder Polen katholisch sein entweder wird nicht mehr existieren (Der Primas von Polen, Kardinal Stefan Wyszynski, Klarenberg, 1957)
Albo Polska będzie katolicka, albo nie będzie jej wcale (Prymas Polski Stefan kardynał Wyszyński, Jasna Góra, 1957)
Either Poland will be Catholic either will cease to exist (the Primate of Poland, Cardinal Stefan Wyszynski, Luminous Mount, 1957)
 Nebo Polsko bude buď katolické, nebo nebude vůbec (Primas Polska, kardinál Stefan Wyszynski, Jasná Hora, 1957)
Entweder Polen katholisch sein entweder wird nicht mehr existieren (Der Primas von Polen, Kardinal Stefan Wyszynski, Klarenberg, 1957)

The Martyrdom of John the Baptist Tympanum above the entrance to the sacristy of Saint John the Baptist Archcathedral in Wroclaw From right to left: aroused Herod Antipas depicted as executioner is putting John the Baptist's head on a platter held by Salome dressed in seductive clothes, who over the decapitated body of the skin clad martyr, presents her reward to triumphant Herodias, her mother. Bishop Johann V Thurso is venerating the martyrdom of Saint John the Baptist. The tympanum of 1517 AD was placed by Bishop Johann V Thurso above the entrance to the sacristy in the Wroclaw Archcathedral of Saint John the Baptist almost in the middle of the millennium which passed between consecration of the shrine in 1000 AD and nowadays.
The Martyrdom of John the Baptist Tympanum above the entrance to the sacristy of Saint John the Baptist Archcathedral in Wroclaw

From right to left: aroused Herod Antipas depicted as executioner is putting John the Baptist's head on a platter held by Salome dressed in seductive clothes, who over the decapitated body of the skin clad martyr, presents her reward to triumphant Herodias, her mother. Bishop Johann V Thurso is venerating the martyrdom of Saint John the Baptist. The tympanum of 1517 AD was placed by Bishop Johann V Thurso above the entrance to the sacristy in the Wroclaw Archcathedral of Saint John the Baptist almost in the middle of the millennium which passed between consecration of the shrine in 1000 AD and nowadays. 

Salome, both grand-niece and stepdaughter of Herod Antipas, whom she excited by her seductive dance. If she had done it intentionally this would be a sinful act of double incest, but as a young virgin she probably was not fully aware of provocative power of her sex appeal. Salome's mother Herodias instructed her to demand John the Baptist's head as a reward for the dance.

Herodias, the daughter of Aristobulus, who was the brother of both Philip and Herod Antipas, thus she was the niece of her both husbands. Herodias and Philip were the parents of Salome. Herodias divorced herself from her husband Philip while he was alive, and was married to Herod Antipas, her husband's half-brother. John the Baptist censured it as incestuous marriage. Herodias hated John the Baptist for his criticism and persuaded her daughter Salome to ask for John the Baptist's head on a platter as a reward for her arousing dance.

Herod Antipas, half-brother of Philip, who was Herodias divorced husband. Before Herod Antipas married Herodias who was both his niece and sister-in-law, he had married the daughter of Aretas, but abandoned her for the sake of Herodias. Aretas, king of Arabia, to revenge the affront which Herod had offered to his daughter, declared war against him; and vanquished him, in a very obstinate fight. Josephus assures us, that the Jews attributed the defeat of Antipas to the death of John the Baptist. Once Herod Antipas became so much aroused incestuously by charms of dancing Salome, both his grand-niece and step daughter, that he promised with an oath, to give her whatsoever she would ask of him. Salome consulted her mother who directed her to ask for head of John the Baptist. The king was vexed, but commanded execution as she desired.

In his homily on June 24th 2013, the Solemnity of the Birth of the Saint John the Baptist, whom the Gospels indicate as the forerunner or precursor of Jesus, Pope Francis pointed to St. John the Baptist as model for Church: he didn't claim the Truth, the Word as his own; he diminished himself so Christ could shine. Pope Francis said the Church is called to proclaim the Word of God, even to martyrdom. "John seems to be nothing. That is John’s vocation: he negates himself. And when we contemplate the life of this man, so great, so powerful - all believed that he was the Messiah - when we contemplate this life, how it is nullified to the point of the darkness of a prison, we behold a great mystery. We do not know what John’s last days were like. We do not know. We only know that he was killed, his head was put on a platter, as a great gift from a dancer to an adulteress. I don’t think you can lower yourself much more than this, negate yourself much more. That was the end that John met". (…) "The Church exists to proclaim, to be the voice of a Word, her husband, who is the Word. The Church exists to proclaim this Word until martyrdom. Martyrdom precisely in the hands of the proud, the proudest of the Earth. John could have made himself important, he could have said something about himself. 'But I never think', only this: he indicated, he felt himself to be the voice, not the Word. This is John’s secret. Why is John holy and without sin? Because he never, never took a truth as his own. He would not be an ideologue. The man who negated himself so that the Word could come to the fore. And we, as a Church, we can now ask for the grace not to become an ideological Church ... "The Church must hear the Word of Jesus and raise her voice, proclaim it boldly. "That - he said - is the Church without ideologies, without a life of its own: the Church which is the mysterium lunae which has light from her Bridegroom and diminish herself so that He may grow".

St. John the Baptist


John the Baptist was the son of Zachary, a priest of the Temple in Jerusalem, and Elizabeth, a kinswoman of Mary who visited her. He was probably born at Ain-Karim southwest of Jerusalem after the Angel Gabriel had told Zachary that his wife would bear a child even though she was an old woman. He lived as a hermit in the desert of Judea until about A.D. 27. When he was thirty, he began to preach on the banks of the Jordan against the evils of the times and called men to penance and baptism "for the Kingdom of Heaven is close at hand". He attracted large crowds, and when Christ came to him, John recognized Him as the Messiah and baptized Him, saying, "It is I who need baptism from You". When Christ left to preach in Galilee, John continued preaching in the Jordan valley. Fearful of his great power with the people, Herod Antipas, Tetrarch of Perea and Galilee, had him arrested and imprisoned at Machaerus Fortress on the Dead Sea when John denounced his adultrous and incestuous marriage with Herodias, wife of his half brother Philip. John was beheaded at the request of Salome, daughter of Herodias, who asked for his head at the instigation of her mother. John inspired many of his followers to follow Christ when he designated Him "the Lamb of God," among them Andrew and John, who came to know Christ through John's preaching. John is presented in the New Testament as the last of the Old Testament prophets and the precursor of the Messiah. His feast day is June 24th and the feast for his beheading is August 29th.


The Osobowice stronghold ruins of the Lusatian culture from 5th - 4th century before Christ are considered one of the first settlements of today's Wroclaw
Chapel of the Mother of God on the Holy Hill in Wroclaw Osobowice, was built 1822, designed by Carl Ferdinand Langhans, himself born in Wroclaw 
The Osobowice stronghold ruins of the Lusatian culture from 5th - 4th century before Christ are considered one of the first settlements of today's Wroclaw Chapel of the Mother of God on the Holy Hill in Wroclaw Osobowice, was built 1822, designed by Carl Ferdinand Langhans, himself born in Wroclaw Roman Catholic Chapel on the Holy Hill in Wroclaw Osobowice with miraculous statue of the Mother of God of Osobowice Rzymskokatolicka kaplica na Świętym Wzgórzu na Osobowicach we Wrocławiu z cudowną figurą Matki Bożej z Osobowic Římsko-katolická kaple na Svatém Kopečku ve Vratislavi Osobowice se zázračnou sochou Osobowickéj Matky Boží Die römisch-katholische Kapelle auf dem Heiligenberg in Oswitz mit der wundertätigen Figur der Muttergottes von Oswitz (Ozzobowicz - Wroclaw Osobowice)
 Roman Catholic Chapel on the Holy Hill in Wroclaw Osobowice with miraculous statue of the Mother of God of Osobowice
Rzymskokatolicka kaplica na Świętym Wzgórzu na Osobowicach we Wrocławiu z cudowną figurą Matki Bożej z Osobowic
Římsko-katolická kaple na Svatém Kopečku ve Vratislavi Osobowice se zázračnou sochou Osobowickéj Matky Boží
Die römisch-katholische Kapelle auf dem Heiligenberg in Oswitz mit der wundertätigen Figur der Muttergottes von Oswitz (Ozzobowicz - Wroclaw Osobowice)

Roman Catholic Faith was , is , and will be the strongest pillar of Polish national identity in all regions of Poland and abroad
The Chapel of Most Holy Virgin Mary Help of Wroclaw, The Most Holy Name of Jesus Church in Wroclaw, parish priest Rev. Father Arkadiusz Krzizokborn in Raciborz
Kaplica Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wrocławia, Kościół p.w. Najświętszego Imienia Jezus we Wrocławiu, proboszcz Wiel. Ks. Arkadiusz Krziżok ur. w Raciborzu
The Chapel of Most Holy Virgin Mary Help of Wroclaw, The Most Holy Name of Jesus Church in Wroclaw, parish priest Rev. Father Arkadiusz Krzizok born in Raciborz Kaplica Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wrocławia, Kościół p.w. Najświętszego Imienia Jezus we Wrocławiu, proboszcz Wiel. Ks. Arkadiusz Krziżok ur. w Raciborzu Ks. dr. Bartosz Barczyszyn, poprzednio wikary Parafii p.w. Najświętszego Imienia Jezus we Wrocławiu, obecnie proboszcz Parafii  Św. Franciszka i Św. Piotra z Alkantary w Namysłowie The Reverend Father Bartosz Barczyszyn, Sacrae Theologiae Doctor, formerly vicar at Most Holy Name of Jesus Parish in Wroclaw, now parish pastor (i.e. parish priest) at St Francis and St Peter of Alcantara Parish in Namyslow.
Wiel. ks. dr Bartosz Barczyszyn, poprzednio wikariusz Parafii p.w. Najświętszego Imienia Jezus we Wrocławiu, obecnie proboszcz Parafii  Św. Franciszka i Św. Piotra z Alkantary w Namysłowie.
The Reverend Father Bartosz Barczyszyn, Sacrae Theologiae Doctor, formerly vicar at Most Holy Name of Jesus Parish in Wroclaw, now parish pastor (i.e. parish priest) at St Francis and St Peter of Alcantara Parish in Namyslow.

On January 7, 1400 AD, the prince-bishop of Wroclaw, Wenceslaus II of Legnica established a parish of St. Ursula and the Eleven Thousand Virgins The classical neo-romanesque style church of St. Ursula and the Eleven Thousand Virgins, was designed by Carl Ferdinand Langhans, and built 1820 - 1823
On January 7, 1400 AD,  the prince-bishop of Wroclaw, Wenceslaus II of Legnica established a parish of St. Ursula and the Eleven Thousand Virgins
The classical neo-romanesque style church of St. Ursula and the Eleven Thousand Virgins, was designed by Carl Ferdinand Langhans, and built 1820 - 1823
Former St. Ursula and the Eleven Thousand Virgins, now the Roman Catholic Church of St. Joseph the Protector, Wroclaw, Polish Silesia Poprzednio Św. Urszuli i Jedenastu Tysięcy Dziewic, obecnie rzymskokatolicki kościół Opieki Św. Józefa, Wrocław, Śląsk Polski Bývalý sv Ursula a jedenáct tisíc panen, teď Římskokatolický kostel svatého Josefa Ochránce, Vroclav, Polské Slezsko Der ehemalige St. Ursula und die elftausend Jungfrauen, jetzt die römisch-katholische Kirche St. Joseph der Beschützer, Wroclaw, Polnische Schlesien
Former St. Ursula and the Eleven Thousand Virgins, now the Roman Catholic Church of St. Joseph the Protector, Wroclaw, Polish Silesia
Poprzednio Św. Urszuli i Jedenastu Tysięcy Dziewic, obecnie rzymskokatolicki kościół Opieki Św. Józefa, Wrocław, Śląsk Polski
Bývalý sv Ursula a jedenáct tisíc panen, teď Římskokatolický kostel svatého Josefa Ochránce, Vroclav, Polské Slezsko
Der ehemalige St. Ursula und die elftausend Jungfrauen, jetzt die römisch-katholische Kirche St. Joseph der Beschützer, Wroclaw, Polnische Schlesien
Wroclaw Love Bridge: Wroclaw virgin to virgin love comes from God
Wroclaw Love Bridge: Wroclaw virgin to virgin love comes from God
Wroclaw Coat of Arms: St John the Baptist's head on a platter
Wroclaw Coat of Arms: St John the Baptist's head on a platter. St John the Baptist criticised people in power for violating natural rules of sexual behaviour and commiting incest and adultery. For opposing immorality he was put in jail, and decapitated on the order of old man blinded by female virgin's divine gift of sex appeal for the best husband. After his death Jesus Christ began  The Final Galilean  ministry.

St John the Baptist criticised people in power for violating natural rules of sexual behaviour and commiting incest and adultery. For opposing immorality he was put in jail, and decapitated on the order of old man blinded by female virgin's divine gift of sex appeal for the best husband. After his death Jesus Christ began  The Final Galilean  ministry.
Wroclaw Coat of Arms: St John, Apostle and Evangelist on a reversed crown
Wroclaw Coat of Arms: St John, Apostle and Evangelist on a reversed crown. St John, Apostle and Evangelist, the youngest of all the apostles, virgin, the "disciple whom Jesus loved" wrote:
St John, Apostle and Evangelist, the youngest of all the apostles, virgin, the 'disciple whom Jesus loved' wrote:
"Beloved, let us love one another, for love is from God, and whoever loves has been born of God and knows God. Anyone who does not love does not know God, because God is love."
                                Gospel of John, 1 John 4  

Wroclaw Coat of Arms: W, double V, stands for virgin bride and virgin groom united in one on the wedding night.Virginity Matters. Universal Sign Language
Wroclaw Coat of Arms: W, double V, stands for virgin bride and virgin groom united in one on the wedding night.Virginity Matters. Universal Sign Language.

Olimpia Szafranska, 19-year-old singer, with her Gate of Heaven Christian Beat Band from Wroclaw, Poland, are ideological successors of St John the Baptist.  In spite of preaching for youth about chastity Olimpia keeps her head off the plate. So far, so good. Fine art photography by Zbigniew Halat

Olimpia Szafranska, 19-year-old singer, with her Gate of Heaven Christian Beat Band from Wroclaw, Poland, are ideological successors of St John the Baptist.  In spite of preaching for youth about chastity Olimpia keeps her head off the plate. So far, so good. Fine art photography by Zbigniew Halat

Molly, 21, and Amber, 19, sweet students from Taiwan, both virgins until marriage, at The Martyrdom of John the Baptist Tympanum, Archcathedral, Wroclaw,  Poland. Fine art photography by Zbigniew Halat. St John the Baptist criticised people in power for violating natural rules of sexual behaviour and commiting incest and adultery. For opposing immorality he was put in jail, and decapitated on the order of  old man Herod Antipas blinded by Salome's virginal charm which is female virgin's divine gift of sex appeal for the best husband.
Molly, 21, and Amber, 19, sweet students from Taiwan, both virgins until marriage, at The Martyrdom of John the Baptist Tympanum, Archcathedral, Wroclaw,  Poland. Fine art photography by Zbigniew Halat. St John the Baptist criticised people in power for violating natural rules of sexual behaviour and commiting incest and adultery. For opposing immorality he was put in jail, and decapitated on the order of  old man Herod Antipas blinded by Salome's virginal charm which is female virgin's divine gift of sex appeal for the best husband.

Virginity until marriage is the best for you to say Amber, 19, and Molly, 21 years old, two virgins from Taiwan in Wroclaw, Poland, Virginity until Marriage Capital of the World. 童贞直到结婚是最适合你说的琥珀,19,和莫莉,21岁,的两名来自台湾的处女弗罗茨瓦夫,波兰,童贞,直到结婚的世界资本。 on youtube
Virginity until marriage is the best for you say Amber, 19, and Molly, 21 yo, two virgins from Taiwan in Wroclaw, Poland, Virginity until Marriage Capital of the World. 童贞直到结婚是最适合你说的琥珀,19,和莫莉,21岁,的两名来自台湾的处女弗罗茨瓦夫,波兰,童贞,直到结婚的世界资本。 on youtube

Śląsk Polska Silesia Poland Slezsko Polsko Schlesien Polen
Feast of the Epiphany of the Lord 6 January 2014. The procession of the Three Kings was attended by a record number of 32,000 people, or 5% of the inhabitants of Wroclaw. The youngest and the oldest ones celebrated happily the manifestation of Christ to the Gentiles as represented by the Three Kings (aka Three Wise Men aka Magi Matthew 2:1–12)
 Feast of the Epiphany of the Lord 6 January 2014. The procession of the Three Kings was attended by a record number of  32,000 people, or 5% of the inhabitants of Wroclaw.
The youngest and the oldest ones celebrated happily the manifestation of Christ to the Gentiles as represented by the Three Kings (aka Three Wise Men aka Magi  Matthew 2:1–12)

Roman Catholic Church of the Most Holy Virgin Mary the Queen of Peace in Popowice, Wroclaw West, serviced by the by the Oblates of Mary Immaculate (O.M.I.) Poland is the most Catholic country in Europe (except for Malta, 335.476 nationals, compare with 640.000 Wroclaw inhabitants), with 91% of residents considering themselves to be Catholics
Roman Catholic Church of the Most Holy Virgin Mary the Queen of Peace in Popowice, Wroclaw West, serviced by the by the Oblates of Mary Immaculate (O.M.I.)
Poland is the most Catholic country in Europe (except for Malta, 335,476 nationals, compare with 640,000 Wroclaw inhabitants), with 91% of residents considering themselves to be Catholics.

***
Corpus Christi: The Body and Blood of Christ

The feast of Corpus Christi is one time when our Lord in the Blessed Sacrament is exposed not just to faithful Catholics but to all the world. This is a time when Catholics can show their love for Christ in the Real Presence by honoring Him in a very public way. Four outside altars created specifically for this feast represent four Evagelists. At each altar there are readings, prayers, and benediction.

 Crowds participating in Eucharistic processions to mark feast of Corpus Christi prove the vivid Catholic Faith in Wroclaw and all Poland
Wroclaw, Poland, Corpus Christi procession 2014:

Wroclaw Corpus Christi procession 2014 beginning after Holy Mass in Most Holy Name of Jesus Academic Roman Catholic church formerly Jesuit, honour guardWroclaw Corpus Christi procession 2014 beginning after Holy Mass in Most Holy Name of Jesus Academic Roman Catholic church formerly Jesuit, priest carries a monstrance holding the Blessed SacramentWroclaw Corpus Christi procession 2014, priest carries a monstrance holding the Blessed Sacrament, in the background glass reflecion of the Most Holy Name of Jesus Academic Roman Catholic church, formerly Jesuit
Beginning after Holy Mass in Most Holy Name of Jesus Academic Roman Catholic church formerly Jesuit, honour guardBeginning after Holy Mass in Most Holy Name of Jesus, priest carries a monstrance holding the Blessed SacramentPriest carries a monstrance, in the background glass reflecion of the Most Holy Name of Jesus church

Wroclaw, Poland, Corpus Christi procession 2014: the first altar at the St Matthew the Apostle Roman Catholic church. The feast of Corpus Christi is one time when our Lord in the Blessed Sacrament is exposed not just tofaithful Catholics but to all the world. This is a time when Catholics can show their love for Christ in the Real Presence by honoring Him in a very public way. Four outside altars created specifically for this feast represent four Evagelists. At each altar there are readings, prayers, and benediction.Wroclaw, Poland, Corpus Christi procession 2014: the second altar at the St Clare and St Hedwig (Ursulines) Roman Catholic church. The feast of Corpus Christi is one time when our Lord in the Blessed Sacrament is exposed not just tofaithful Catholics but to all the world. This is a time when Catholics can show their love for Christ in the Real Presence by honoring Him in a very public way. Four outside altars created specifically for this feast represent four Evagelists. At each altar there are readings, prayers, and benediction.
The first altar at the St Matthew the Apostle
Roman Catholic church
The second altar at the St Clare and St Hedwig (Ursulines) Roman Catholic church
Wroclaw, Poland, Corpus Christi procession 2014: the third altar at the Saint Vincent and Saint James Greek Catholic Cathedral The feast of Corpus Christi is one time when our Lord in the Blessed Sacrament is exposed not just tofaithful Catholics but to all the world. This is a time when Catholics can show their love for Christ in the Real Presence by honoring Him in a very public way. Four outside altars created specifically for this feast represent four Evagelists. At each altar there are readings, prayers, and benediction.Wroclaw, Poland, Corpus Christi procession 2014: the fourth altar at the Most Holy Virgin Mary on the Sand Roman Catholic church. The feast of Corpus Christi is one time when our Lord in the Blessed Sacrament is exposed not just tofaithful Catholics but to all the world. This is a time when Catholics can show their love for Christ in the Real Presence by honoring Him in a very public way. Four outside altars created specifically for this feast represent four Evagelists. At each altar there are readings, prayers, and benediction.
The third altar at the Saint Vincent and Saint James
Greek Catholic Cathedral
The fourth altar at the Most Holy Virgin Mary on the Sand Roman Catholic church

Ania, a university student, in front of a Catholic and an Orthodox church in Wroclaw, during the Corpus Christi procession 2014.

Ania, a university student, in front of a Catholic and an Orthodox church in Wroclaw, during the Corpus  Christi procession 2014. Gorgeous daughters of the West, East, and South Slavs stay virgins until marriage. All rights reserved halat.com
Gorgeous daughters of the West, East, and South Slavs stay virgins until marriage. All rights reserved halat.com
The Wroclaw virgins are us! Wrocławskie Dziewice to my!

Ania, a university student, at the door to the Saint Vincent and Saint James Greek Catholic Cathedral in Wroclaw, during the Corpus Christi procession 2014.
Ania, a university student, at the door to the Saint Vincent and Saint James Greek Catholic Cathedral in Wroclaw, during the Corpus Christi procession 2014.  The Roman Catholic, Greek Catholic, and Orthodox Church and some other religious denominations shape God-loving minds of virgins until marriage well respected among West, East, and South Slavs.
The Roman Catholic, Greek Catholic, and Orthodox Church and some other religious denominations shape God-loving minds of virgins until marriage well respected among West, East, and South Slavs.


Love Wroclaw 's Christians as much as they love you. Why they do? Because they were taught do so: 13 For you have been called to live in freedom, my brothers and sisters. But don’t use your freedom to satisfy your sinful nature. Instead, use your freedom to serve one another in love. 14 For the whole law can be summed up in this one command: “Love your neighbor as yourself.” 15 But if you are always biting and devouring one another, watch out! Beware of destroying one another. Galatians 5:13-15
Love Wroclaw 's Christians as much as they love you. Why do they do? Because they were taught do so:
13 For you have been called to live in freedom, my brothers and sisters. But don’t use your freedom to satisfy your sinful nature. Instead, use your freedom to serve one another in love. 14 For the whole law can be summed up in this one command: “Love your neighbor as yourself.” 15 But if you are always biting and devouring one another, watch out! Beware of destroying one another. Galatians 5:13-15

3 of 4 nationals in the EU consider themselves to be Christians. Members of the European Parliament (MEPs) are elected and well paid for representing their voters.
What do MEPs do to represent you?
 3 of 4 nationals in the EU consider themselves to be Christians. Members of the European Parliament (MEPs) are elected and well paid for representing their voters. What do MEPs do to represent you? Global Movement for the Restoration of Human Rights in the European Union. Down with the dictatorship of the anti-Christian minority in the EU!
Global Movement for the Restoration of Human Rights in the European Union. Down with the dictatorship of the anti-Christian minority in the EU!

RELIGION IN THE EUROPEAN UNION BY EUROBAROMETER 2012  
[2012-2009= DIFFERENCE, '+' INCREASE IN 2012, '-' DECREASE IN 2012]
POPULATION AGED 15  YEARS AND OVER 406,834,359


 72% CHRISTIANS [+3]
        (48% CATHOLICS [+2], 12% PROTESTANTS [+1], 8% ORTHODOX
            4% OTHER CHRISTIANS [-2] )
 23% NON BELIEVERS/AGNOSTICS/ATHEISTS [+1]
    2% MUSLIMS [+1]
    1% OTHER (SPONTANEOUS) [-1]
    2% DON'T KNOW [-2]
100% TOTAL
RELIGION IN THE EUROPEAN UNION BY EUROBAROMETER 2012  
RELIGION IN THE EUROPEAN UNION BY EUROBAROMETER 2012 [2012-2009= DIFFERENCE, '+' INCREASE IN 2012, '-' DECREASE IN 2012] POPULATION AGED 15 YEARS AND OVER 406,834,359 72% CHRISTIANS [+3](48% CATHOLICS [+2], 12% PROTESTANTS [+1], 8% ORTHODOX 4% OTHER CHRISTIANS [-2] ) 23% NON BELIEVERS/AGNOSTICS/ATHEISTS [+1] 2% MUSLIMS [+1] 1% OTHER (SPONTANEOUS) [-1] 2% DON'T KNOW [-2] 100% TOTAL. St Maximilian Kolbe, Martyr of Charity, Roman Catholic church, Wroclaw, Silesia, Poland. The beautiful sunset in the background was real on January 26, 2014. The sunset of Christianity in Europe is fictional.
St Maximilian Kolbe, Martyr of Charity, Roman Catholic church, Wroclaw, Silesia, Poland.
The beautiful sunset in the background  was real on  January 26, 2014. The sunset of Christianity in Europe is fictional.


Roman Catholic Pastoral Centre for English-Speakers in St Charles Borromeo Parish, 58 Krucza Street, Wroclaw, Poland
Roman Catholic Pastoral Centre for English-Speakers in St Charles Borromeo Parish, 58 Krucza Street, Wroclaw, Poland Caspar Franz Sambach:  'St. Charles Borromeo ministering Holy Communion to the dying during the 1567 plague epidemic in Milan', 1751,  National Museum in Wroclaw, Poland Saint Charles Borromeo, the patron saint of plague victims, pray for us: ebola-virus-disease.com
Caspar Franz Sambach:  'St. Charles Borromeo ministering Holy Communion to the dying during the 1567 plague epidemic in Milan', 1751,  National Museum in Wroclaw, Poland
Saint Charles Borromeo, the patron saint of plague victims, pray for us: ebola-virus-disease.com

Wroclaw, Poland, the capital of Polish Silesia
proud of its Roman Catholic past, present and future
Skyline of Wroclaw city with description, Catholic churches and some other items
Skyline of Wroclaw city with description, Catholic churches and some other items
(the pdf to print and take with before climbing the tower of the Saint Elisabeth church)


Wroclaw, Polish Silesia, city core 1588 - 1597
Wroclaw, Polish Silesia, city core 1588 - 1597

detailed, full size of the poster shown below
bmp file, 23 MB
pdf file, 2 MB

Wroclaw, Polish Silesia, city core 2013, a view from the tower of Saint John the Baptist Roman Catholic Cathedral
A view of Katedralna street, the left side: Pontifical Faculty of Theology, The Archbishop's of Wroclaw Palace, Most Holy Virgin Mary on the Sand Roman Catholic church (in the middle far), the right side: The Holy Cross Roman Catholic church, behind it is former orphanage (orphanotropheum) for Catholic orphans of noble origin (1702-1715)
A view of Katedralna street, the left side: Pontifical Faculty of Theology, The Archbishop's of Wroclaw Palace, Most Holy Virgin Mary on the Sand Roman Catholic church (in the middle far),  the right side: The Holy Cross Roman Catholic church, behind it is former orphanage (orphanotropheum) for Catholic orphans of noble origin (1702-1715)
Wroclaw, Poland: the capital of Polish Silesia proud of its Roman - Catholic past, present and future


Wroclaw, Poland, the capital of Polish Silesia
proud of its Roman Catholic
 past, present and future
On the territory of the oldest Europe's civilization to the east of what was later named by the Germans “limes Sorabicus”, over thousands of years emerged autochthonic nations of West Slavs, Only Poles and Czechs created their own states and survived the Drang nach Osten extermination. The fertile area that stretches from Mt Sleza to the large Odra River Valley was a cradle of evolution for the West Slavic Slezans tribe.
Boleslaw the Brave, king of Poland, the greatest benefactor in Wroclaw history.
At the crossroads of north-south (Amber Road) and west-east (High Road) trade routes, the Slezans' prince Wrociclaw (Vratislav) established fortified settlements on Odra river islets, named after him Wroclaw (Vratislavia, Wratislavia). By the end of the first millennium AD, Wroclaw was enough important to be declare one of metropolises of the mediaeval Europe, and thanks to Boleslaw the Brave, the first king of newly created Christian Polish state, at the Congress of Gniezno, in the year 1000 AD, Wroclaw became one of four seats of Roman Catholic bishops in Poland, the other three were Krakow, Poznan and Kolobrzeg.
Peter Wlastowic founded St Vincent Abbey 1139 - 1529
Peter Wlastowic and his wife Maria, owner of Mt Sleza and Wroclaw islets. 

The most magnificent sacral complex founded by Peter Wlastowic on his Slezan heritage land Olbin, St Vincent Abbey of 1139. Thomas de Wratislavia died here 1378. Under false pretences of a fight against Turks, who never entered Silesia, demolished by Lutherans within one month starting on 14 October 1529.
The most magnificent sacral complex founded by Peter Wlastowic on his Slezan heritage land Olbin, St Vincent Abbey of 1139. Initially was dedicated to the Most Holy Virgin Mary and St Vincent, later only to St Vincent. Thomas de Wratislavia died here 1378.

Około roku 1100 na Ołbinie miała powstać pierwsza świątynia (kaplica) pod wezwaniem św. Michała Archanioła. W 1139 biskup wrocławski Robert przekazał pierwszemu benedyktyńskiemu opatowi Radulfowi kaplicę św. Michała, która znajdowała się w pobliżu - jest to najstarsza wzmianka o kościele św. Michała Archanioła na Ołbinie. W drugiej połowie XII wieku zięć Piotra Włostowica, Jaksa - słowiański książę połabskich Stodoran, władca słowiańskiego Księstwa Kopanickiego ze stolicą w dzisiejszym Berlinie, wódz powstania ludowego przeciwko okrucieństwom podboju ziem słowiańskich pod wodzą Albrechta Niedźwiedzia. (Albrecht Niedźwiedź był patronem partii NSDAP - Hitler kontynuował jego dzieło eksterminacji Słowian w ramach Drang nach Osten), ufundował budowę (rozbudowę) świątyni św. Michała w stylu romańskim. Stałym miejscem pobytu Jaksy był Wrocław. Imię Jaksa, to staropolska wersja biblijnego imienia Jakub. Imię Jaksa było popularne wśród Słowian Zachodnich, również w rodzie Łabędziów, właścicieli Góry Ślęży i części ówczesnego Wrocławia, z których wywodził się Piotr Włostowic. Książę Jaksa Kopanicki nie doczekał się końca budowy kościoła  św. Michała, sfinalizowała ją jego żona Agata. Z tamtej świątyni zachował się do dziś jedynie tympanon fundacyjny Jaksy.  Nienawiść religijna skierowana przeciwko katolikom doprowadziła do zburzenia Opactwa św. Wincentego na Ołbinie, w tym kościoła św. Michała Archanioła. Obecny kościół neogotycki z 1871r. był pierwszą większą świątynią katolicką powstałą po grabieży Ślaska przez Prusy.
Marysia Sokołowska, Edith Stein: Św. Michał Archanioł wspiera bunt dziewic - St Michael the Archangel supporting the rebellion of virgins. All rights reserved halat.com
Marysia Sokołowska, Edith Stein: Św. Michał Archanioł wspiera bunt dziewic - St Michael the Archangel supporting the rebellion of virgins. All rights reserved halat.com

MARSZ DZIEWIC NA GÓRĘ ŚLĘŻĘ

MARCH OF VIRGINS UP TO THE MOUNT SLEZA

POCHOD PANICŮ A  PANEN NA HORU SLEZU - MARSCH DER JUNGFRAUEN ZUM DEN BERG SLEZA


Thomas de Wratislavia instructing his female patient

Thomas de Wratislavia instructing his female patient Thomas de Wratislavia (born in Wroclaw 1297 - died 1378 at the St Vincent Abbey in Wroclaw, the capital of Polish Silesia, Poland) was a medieval medical epidemiologist from Wroclaw (thus Wratislaviensis), prémontré, i. e. titular bishop of Sarepta, renown for his achievements in successful employing of available and humanitarian measures against leprosy and plague, an author of comprehensive medical treatises: Thomae de Wratislavia Practica medicinalis, Mihi competi also known as the Silesian Canon of Medicine of Avicenna, Nolli errare, Alphabetum medicinalis, Thomae de Wratislavia Herbarium
Thomas de Wratislavia, OPraem i.e. premonstratensian. norbertine, aka Thomas Wratislaviensis, Thomas of Tilbury, Thomas von Neumarkt (1297-1378) was auxiliary bishop of Wroclaw, titular bishop of Sarepta. At the Collegiate Church of St. Vincent Abbey he built a chapel, which was to serve as his grave and was dedicated to Sts. Thomas The Apostle and Thomas of Canterbury as well as Eleven Thousand Virgins. He was a medical epidemiologist too, renown for his achievements in successful employing of available and humanitarian  measures against leprosy and plague, an author of comprehensive medical treatises: Thomae de Wratislavia Practica medicinalis, Mihi competi  also known as the Silesian Canon of Medicine of Avicenna, Nolli errare, Alphabetum medicinalis, Thomae de Wratislavia Herbarium.

Under false pretences of a fight against Turks, who never entered Silesia, the Abbey was demolished by Lutherans within one month starting on 14 October 1529. This date is being commemorated from a position of persecuted Roman Catholics in Wroclaw and all Silesia. The Olbin Portal was saved. built in the st Mary Magdalene church in 1546, and can bring us back to the Peter Wlast epoch of Wroclaw.


A
Romanesque archivolt aka voussure  of the Wroclaw Olbin Portal of the year 1180,
from the St Vincent Abbey of 1139, presenting the life of Jesus Christ and  Mother of God, the Most Holy Virgin Mary
A Romanesque archivolt aka voussure of the Wroclaw Olbin Portal of the year 1180,
Sedes Sapientiae Wratislaviensis – the Wroclaw Throne of Wisdom
Enthroned Madonna with the Infant Jesus  flanked by Piotr Wlastowic's widow Maria and their son Swetoslaw. Maria is offering a model church to Most Holy Virgin Mary, while saying: To you, Mother of Grace, I, Maria, offer this temple. My son, Swetoslaw, brings it as a gift.
Blessed Ceslaus OP,  the Roman Catholic patron of Wroclaw, a Dominican monk of such a strong faith that during a Mongol invasion of Europe, which was stopped in Battle of Legnica, reportedly attempted to covert the invaders to Christian faith, with fervent prayers saved a substantial part of Wroclaw, and in spite of the defeat of Silesians under the command od prince Henry II the Pious who was killed under Legnica, the Mongols stopped their conquest in Europe.
Polish Piast Bolko II of Swidnica – Jawor, the last independent prince of Silesia died on 28 July 1368.
The Holy Mass to commemorate the death anniversary of prince Bolko II is celebrated at the Our Lady of Good Counsel and Wisdom of the Heart Slezan Sanctuary in Sulistrowiczki, 42 kms south of Wroclaw, Poland, every year the first Sunday after 28 July, at high noon.
God is the goal
st Hedwig Roman Catholic Church in Wroclaw Kozanow, entrance, April 15, 2013
st Hedwig Roman Catholic Church in Wroclaw Kozanow, st Hedwig of Silesia St Adalbert of Prague wiele narodów - różne myśłi - jeden cel - many nations - various ideas - one goal - God is the goal
Saint Hedwig of Silesia       -- wiele narodów - różne myśłi - jeden cel - many nations - various ideas - one goal --           Saint Adalbert of Prague

Saint Adalbert of Prague (Czech: sv. Vojtěch, Polish: św. Wojciech)
956 – April 23, 997

The patron saint of Poland, Bohemia, and Hungary.

Saint Adalbert of Prague, from the Czech dynasty of Slavníkovci, studied for about ten years in Magdeburg under Saint Adalbert of Magdeburg. His ministry as Bishop of Prague (who lived poorly of his own free will) in baptized Bohemia was unsucceful, as the pagan creed was deeply embedded in the peoples' minds. Adalbert complained of polygamy and idolatry, which still were not unusual among the Czechs. He also strongly resented the participation of baptized Christians in the slave trade. So he went to Hungary and baptized Géza of Hungary and his son Stephen in the city of Esztergom. Then he went to Poland where he was cordially welcomed by Bolesław I the Brave. After the short visit Adalbert went to Prussia with a Christian mission.  Adalbert was martyred April 23, 997 on the Baltic Sea coast east of Elblag (Latin: Truso). It is recorded that his body was bought back for its weight in gold by Boleslaus the Brave.

Saint Hedwig of Bavaria (Polish: św. Jadwiga Śląska, German: Heilige Hedwig von Andechs)
1174 – 15 October 1243
The patron saint of  Silesia and its capital Wrocław, also of Brandenburg, Berlin, Krakow, Trzebnica,
of the Roman Catholic Diocese of Zgorzelec (Sorbian: biskopostwo Zhorjelc, German: Bistum Görlitz

On 16 October 1978, the liturgical memorial of St Hedwig of Silesia, during the Conclave,
Karol Cardinal Wojtyła, then Archbishop of Kraków, was eleceted pope and took the name John Paul II.
He was the first Polish and Slavic pope. He was also the first non-Italian pope in 455 years.
Thus St Hedwig of Silesia is venerated as saint patroness of the Karol Cardinal Wojtyla's election.

Saint Hedwig from the Bavarian familyof Dießen-Andechs, at the age of 12 married to Duke Henry the Bearded of Silesia, the head of the Polish Royal family and became Duchess of Silesia and of Greater Poland, as well as High Duchess consort of Poland. Her actions promoted the reign of her husband who was the first of the Silesian Piast descendants of Władysław II the Exile to gain the rule over Silesia and the Seniorate Province according to the 1138 Testament of Boleslaw III the Wrymouth. Her son was Henry II the Pious, who succeeded his father as Duke of Silesia and Polish High Duke. The widow however had to witness the killing of her son, vainly awaiting the support of Emperor Frederick II, during the Mongol invasion of Poland at the Battle of Legnica (Wahlstatt) in 1241. The hopes for a re-united Poland were lost and even Silesia fragmented into numerous Piast duchies under Henry's II sons.
She invited numerous German religious people from the Holy Roman Empire into the Silesian lands, as well as German settlers who founded numerous cities, towns and villages in the course of the Ostsiedlung, within the frames of Drang nach Osten (German for "yearning for the East", "thrust toward the East", "push eastward", "drive toward the East" or "desire to push East", i. e. the German expansion into basically Slavic lands. Drang nach Osten was initiated by Charlemagne's conquest of indigenous Polabian Slavs and establishing in 505 AD on the Slavic side of Elbe River an invasion base for further massacres named Magdeburg in place of Devin
aka Děvín aka Dziewin in the land of Moračané aka Mortsani aka Moritzani aka Morzyszanie. The real reasons for slaughter of Slavic tribes were revealed in the 12th century: "nulla de Christianitate fuit mentio, sed tantum de pecunia", "there was no mention of Christianity, but much of the money" (Helmold von Bosau w Chronica Slavorum, Slawenchronik).
Hedwig von Andechs father was Berthold IV, the Count of Andechs and Duke of Croatia and Dalmatia, her sister Gertrude of Merania was Queen consort of Hungary, killed by Hungarians for advancement of her German relatives at court. Gertrude gave out Hungarian land as "gifts" to her favorites: one third of the country was given away; thus, Hungary did not prosper. Gertrude of Merania was mother of Saint Elisabeth of Hungary (Heilige Elisabeth von Thüringen, Árpád-házi Szent Erzsébet), was a princess of the Kingdom of Hungary, Countess of Thuringia, Germany and a greatly venerated Catholic saint. Elizabeth was married at the age of 14, and widowed at 20. After her husband's death she sent her children away and regained her dowry, using the money to build a hospital where she herself served the sick. She became a symbol of Christian charity after her death at the age of 24 and was quickly canonized.

Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic church of Saint Elisabeth of Hungary, erected as of Saint Laurentius. Through her mother, Gertrude of Merania, Saint Elizabeth of Hungary was the niece of Saint Hedwig of Silesia
Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic church of Saint Elisabeth of Hungary, erected as of Saint Laurentius
Through her mother, Gertrude of Merania, Saint Elizabeth of Hungary was the niece of Saint Hedwig of Silesia

As Elisabeth was married to Ludwig IV von Thüringen, Bishop of Wroclaw Friedrich von Hessen-Darmstadt was happy to have her in his genealogy, built his mausoleum to venerate Heilige Elisabeth von Thüringen by kneeling in front of her figure for ever.
As Elisabeth was married to Ludwig IV von Thüringen, Bishop of Wroclaw Friedrich von Hessen-Darmstadt was happy to have her in his genealogy, built his mausoleum to venerate Heilige Elisabeth von Thüringen by kneeling in front of her figure for ever. The cardinal's Frederick of Hessen-Darmstadt tomb, the work of Domenico Guidi, a student of Bernini. Chapel of St. Elizabeth of Hungary in Wroclaw Cathedral, Poland, was built 1682-1700 as the mausoleum of Bishop of Wroclaw Frederick of Hesse-Darmstadt.
The cardinal's Frederick of Hesse-Darmstadt tomb, the work of Domenico Guidi, a student of Bernini. Chapel of St. Elizabeth of Hungary in Wroclaw Cathedral, Poland, was built 1682-1700 as the mausoleum of Bishop of Wroclaw Frederick of Hesse-Darmstadt.
Frederick of Hesse-Darmstadt (1616 – 1682) was born into a Lutheran family, converted to Catholicism at the age of 20 and entered the Order of St. John of Jerusalem (Fraternitas Hospitalaria - Knights Hospitaller aka Knights of Malta), became an Admiral in the navy of the Kingdom of Spain. In 1647 he became Grand Prior of the Order of St. John. In 1652 was elevated to cardinal, later appointed papal legate (with Cardinal Carlo de' Medici) to Queen Christina of Sweden, who had converted to Catholicism. In 1671 he was elected Bishop of Wroclaw and was subsequently appointed administrator of Wroclaw for six months from October 1671.
The House of Hesse is a European royal dynasty from the region of Hesse. The origins of the House of Hesse begin with the marriage of Sophie of Thuringia, daughter of Louis IV, Landgrave of Thuringia and Elizabeth of Hungary with Henry II, Duke of Brabant. The House of Hesse-Darmstadt are mentioned among ancestors of Prince William of England, generation 6 and before see here. The House of Windsor is the royal house of the United Kingdom and the other Commonwealth realms. It was founded by King George V by royal proclamation on 17 July 1917, when he changed the name of his family from the German Saxe-Coburg and Gotha (a branch of the House of Wettin) to the English Windsor, due to the anti-German sentiment in the British Empire during World War I. "Thus the king himself, who was a member of the House of Saxe-Coburg-Gotha, changed his own name and that of his wife, Queen Mary, and their children to Windsor. The new English name Windsor was taken from one of the king's castles." (Germanic Trivia)




Wroclaw Polish Silesia Cathedral Island on the Odra River St John the Baptist's two towers, Archbishops Palace, Grunwald Bridge up the river
Wroclaw, Polish Silesia, Cathedral Island on the Odra River
St John the Baptist's two towers, Archbishop's Palace, Grunwald Bridge up the river

Wroclaw Polish Silesia Cathedral Island on the Odra River St John the Baptist's two towers, the February flow of ice
Wroclaw, Polish Silesia, Cathedral Island on the Odra River
St John the Baptist's two towers,  the February flow of ice

Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist founded by Boleslaw the Brave in the year 1000 AD
Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist
founded by Boleslaw the Brave in the year 1000 AD
The first cathedral was soon destroyed by the invading troops of Duke Bretislaus of Bohemia around 1039. After the end of the Mongol invasion, the church was again largely rebuilt in the present-day Brick Gothic style. It was the first building of the city to be made of brick when construction of the new choir and ambulatory started in 1244. The nave with sacristy and the basements of the prominent western steeples were added under Bishop Nanker until 1341. Once more the cathedral was almost entirely destroyed (about 70% of the construction)  during the Siege of Breslau and heavy bombing by the Red Army in the last days of World War II. In August 1944, Adolf Hitler declared the city of Wroclaw to be a fortress (Festung Breslau), ordering that it be defended at all costs. Parts of the interior fittings were saved and are now on display at the National Museum in Warsaw. The initial reconstruction of the church lasted until 1951, when it was reconsecrated by Archbishop Stefan Wyszyński. In the following years, additional aspects were rebuilt and renovated. The original, conical shape of the towers was restored only in 1991. The cathedral holds the largest pipe organ in Poland built in 1913 for the People's Hall, formerly the largest organ in the world.

The sweet burden is light. Slodki ciezar jest lekki. Fine art photography by Zbigniew Halat
The sweet burden is light. Slodki ciezar jest lekki. Fine art photography by Zbigniew Halat

Odcienie różu Wrocławia - The Wroclaw Pinks


In the Archdiocese of Wroclaw there are  19 male congregations in 44  religious houses,
29 female congregations in 73  religious houses and 3 cloistered monasteries
In the Archdiocese of Wroclaw there are  19 male congregations in 44  religious houses, 29 female congregations in 73  religious houses and 3 cloistered monasteries

Inside the Discalced Carmelite Monastery of Nuns Wroclaw Carmel of Our Lady Mediatrix of Graces and St Joseph Wrocław, ul. Karłowicza 1
Inside the Discalced Carmelite Monastery of Nuns Wroclaw Carmel of Our Lady Mediatrix of Graces and St Joseph Wrocław, ul. Karłowicza 1
Saint Teresa Benedicta of the Cross, O.C.D. Roman Catholic nun, Virgin and Martyr
-
How Edith Stein, a rebellious Jewish girl raised in Wroclaw became a saint patroness of Europe and of World Youth Day

The Annunciation scene in the archivolt  of the Wroclaw Olbin Portal of the year 1180, from the St Vincent Abbey founded by Peter Wlastowic in 1139

The Annunciation scene in the archivolt of the Wroclaw Olbin Portal of the year 1180, from the St Vincent Abbey founded by Peter Wlast in 1139
Poliptyk Zwiastowania z Jednorożcem The Annunciation with Unicorn Polyptych 1480
Ołtarz NMP z kościoła św. Elżbiety we Wrocławiu,  Muzeum Narodowe w Warszawie
Altar of Most Holy Virgin Mary from the St. Elisabeth Church in Wroclaw, National Museum, Warsaw
The Annunciation with Unicorn Polyptych 1480, st John the Baptist, st Archangel Gabriel, Most Holy Virgin Mary, st Hedwig of Silesia, the St. Elisabeth Church in Wroclaw
św. Jan Chrzciciel
patron Archidiecezji Wrocławskiej
st John the Baptist
patron saint of   Archdioecese of Wroclaw
św. Archanioł Gabriel
st Archangel Gabriel
Naświętsza Panna Maria
Most Holy Virgin Mary
św. Jadwiga Śląska
patronka Śląska
st Hedwig of Silesia
patron saint of Silesia

A relief sculpture depicting the Annunciation to the Virgin Mary on the tower of the St. Elisabeth Church (Basilica Minor), Wroclaw, Polish Silesia, Poland
A relief sculpture depicting the Annunciation to the Virgin Mary on the tower of the St. Elisabeth Church (Basilica Minor), Wroclaw, Polish Silesia, Poland Epitaph for Roman Catholic Hans Schulz who died 1505 AD Anno domini 1505 jor am kleenen Dinstag in der Fasten ist verschieden der erber Hans Schulz, der ein Bürger gewest ist. Den Gott genedigk sey.
Epitaph for a Roman Catholic, Hans Schulz who died 1505 AD
Anno domini 1505 jor am kleenen Dinstag in der Fasten ist verschieden der erber Hans Schulz, der ein Bürger gewest ist. Den Gott genedigk sey.


 
Late Gothic Triptych of 
Saint Virgins, Church of Christ the King, Olesno near Lubin, early 90s of the 15th century,  hall VI,  National Museum in Wroclaw
Późnogotycki Tryptyk Świętych Dziewic kościoła Chrystusa Króla, Olesno k/Lubina, początek lat 90.-tych XV w., sala VI, Muzeum Narodowe we Wrocławiu
Late Gothic Triptych of Saint Virgins, Church of Christ the King, Olesno near Lubin, early 90s of the 15th century, hall VI, National Museum in Wroclaw Późnogotycki Tryptyk Świętych Dziewic kościoła Chrystusa Króla, Olesno k/Lubina, początek lat 90.-tych XV w., sala VI, Muzeum Narodowe we Wrocławiu Centrum: Najświętsza Panna Maria z Dzieciątkiem Jezus depcze lwa, św. Katarzyna Aleksandryjska z mieczem stoi na prześladowcy - Maksencjuszu, św. Barbara z wieżą depcze ojca - poganina Dioskurosa. Skrzydła: św. Małgorzata stoi na smoku-szatanie, św. Dorota depcze swojego kata - Saprycjusza, odbiera od chłopczyka (anioła w przebraniu) – kosz rajskich owoców. Center: Most Holy Virgin Mary with Infant Jesus tramples lion, St Catherine of Alexandria with a sword stands on her persecutor - Maxentius, St Barbara with a tower tramples her father - a pagan Dioscorus. Wings: St Margaret stands on a dragon-satan, St Dorothy tramples her torturer Sapricius and receives from a little boy (an angel in disguise) - a basket of paradise fruitTriptych of Saint Virgins, Church of Christ the King, Olesno near Lubin, early 90s of the 15th century, hall VI National Museum in Wroclaw Tryptyk Świętych Dziewic kościoła Chrystusa Króla, Olesno k/Lubina, początek lat 90.-tych XV w., sala VI Muzeum Narodowe we Wrocławiu
Centrum: Najświętsza Panna Maria z Dzieciątkiem Jezus depcze lwa,  św. Katarzyna Aleksandryjska z mieczem stoi  na prześladowcy - Maksencjuszu, św. Barbara z wieżą depcze ojca - poganina
Dioskurosa. Skrzydła: św. Małgorzata stoi na smoku-szatanie, św. Dorota depcze swojego kata - Saprycjusza, odbiera od chłopczyka (anioła w przebraniu) – kosz rajskich owoców.
 Centre: Most Holy Virgin Mary with Infant Jesus tramples lion, St Catherine of Alexandria with a sword stands on her persecutor - Maxentius, St Barbara with a tower tramples her father - a pagan Dioscorus. Wings: St Margaret stands on a dragon-satan, St Dorothy tramples her torturer Sapricius and receives from a little boy (an angel in disguise)  - a basket of paradise fruit 



The Jesuit Wroclaw
 

Statue of the Most Holy Virgin Mother of God was set before the cathedral at Cathedral Island in 1694. It is the oldest preserved monument of Wroclaw. It replaced another statue of the Virgin Mary standing in front of the cathedral from 1638. In 1638, the Jesuits appeared in Wroclaw, secretly invited by the Crusaders of the Red Star. Religious haters who dominated the Protestant city council since the 16th century, attempted several times to remove the Jesuits from the city, but failed and thanks to the Jesuits Wroclaw soon became an important religious, academic, and cultural centre in Europe.
Statue of the Most Holy Virgin Mother of God was set before the cathedral at Cathedral Island in 1694. It is the oldest preserved monument of Wroclaw. It replaced another statue of the Virgin Mary standing in front of the cathedral from 1638. In 1638, the Jesuits appeared in Wroclaw, secretly invited by the Crusaders of the Red Star. Religious haters who dominated the Protestant city council since the 16th century, attempted several times to remove the Jesuits from the city, but failed and thanks to the Jesuits Wroclaw soon became an important religious, academic, and cultural centre in Europe.
The inscription reads in Latin: BEATISSIMAE VIRGINI DEIPARE HAEC STATUA ERIGEBATUR MDCLXXXXIV [NAJŚWIĘTSZEJ MARII PANNIE BOGURODZICY TEN POMNIK ZOSTAŁ POSTAWIONY 1694, TO THE MOST HOLY VIRGIN MOTHER OF GOD THIS STATUE WAS ERECTED 1694], and in Polish: KRÓLOWO POKOJU MÓDL SIĘ ZA NAMI [QUEEN OF PEACE PRAY FOR US, REGINA PACIS, ORA PRO NOBIS]


Love Wroclaw Jesuit heritage.

Father Angelus Silesius, MD,  coat of arms  Rassycz, showing two towers, in the background:
Jesuit Academic Church of the Most Holy Name of Jesus and the Jesuit College (now Ossolineum)


 A
utorką rzeźby 'Angelus Silesius' jest Ewa Rossano, która powiedziała:
 "Chciałam tu przede wszystkim ukazać osobę, która przemawiała przez swoją duchowość i poezję.
Postać ma dwa skrzydła, jedno - wypolerowane do złotego koloru, wychodzi z serca, jako jego inspiracja.

Ewa Rossano, the sculptor of the statue of Angelus Silesius, said:
"I wanted first of all to show the person who speaks through his spirituality and poetry.
The figure has two wings, one - polished to a golden brown, comes from the heart, as his inspiration"

.
Father Angelus Silesius, MD, coat of arms - Rassycz, showing two towers, in the background: Jesuit Academic Church of the Most Holy Name of Jesus and the Jesuit College (now Ossolineum)vLove Wroclaw Jesuit heritage. Wrocław, Poland, along with San Sebastián (Donostia in (Basque), Spain, will be the European Capital of Culture in 2016. Wrocław wraz z San Sebastian (Donostia po baskijsku), Hiszpania, będzie Europejską Stolicą Kultury 2016v Ks. dr Anioł Ślązak, Father Angelus Silesius, MD (born as Johann Scheffler in Wroclaw, bapt. in the church of St Elisabeth from Hungary 25 December 1624, died in Wroclaw 9 July 1677) was a German Catholic priest and physician, poet, a Polish nobleman. Born and raised a Lutheran, in 1652 he took the position of physician at The Knights of the Cross with the Red Star in Wroclaw, in 1653 converted to Catholicism, and adopted the name Angelus (from the Greek ἄγγελος, ángelos for "messenger") and the surname Silesius (from the Latin for "Silesian") . In 1671, he retired to a Jesuit house where he remained for the rest of his life. He was the son of Stanislaus Scheffler (born 1562 in Kobierzyn) and Mary Magdalene Henneman (b. 27 May 1639). His paternal grandfather (also Stanislaw), married Anne - daughter of Nicholas of family Welczek (owner Dębieńsko). Thus, their son - John (father of Angel Silesius) took nobility and coat of arms of the mother - Rassycz, showing two towers]. Stanislaw (father), Protestant and German settler in Krakow in 1618 resided in Bronowice (other sources - Borwicz), and after 1618 in Wrocław where he met with a much younger Maria. Mother's father and grandfather of Angelus Silesius - Johannes Henneman was the court physician, which probably influenced the career of his grandson.
Ks. dr Anioł Ślązak, Father Angelus Silesius, MD (born as Johann Scheffler in Wroclaw, bapt. in the church of St Elisabeth from Hungary 25 December 1624, died in Wroclaw 9 July 1677) was a German Catholic priest and physician, poet, a Polish nobleman. Born and raised a Lutheran, in 1652 he took the position of physician at The Knights of the Cross with the Red Star in Wroclaw, in 1653 converted to Catholicism, and adopted the name Angelus (from the Greek ἄγγελος, ángelos for "messenger")  and the surname Silesius (from the Latin for "Silesian") . In 1671, he retired to a Jesuit house where he remained for the rest of his life. He was the son of Stanislaus Scheffler (born 1562 in Kobierzyn) and Mary Magdalene Henneman (b. 27 May 1639). His paternal grandfather (also Stanislaw), married Anne - daughter of Nicholas of family Welczek (owner Dębieńsko). Thus, their son - John (father of Angel Silesius) took nobility and coat of arms of the mother - Rassycz, showing two towers]. Stanislaw (father), Protestant and German settler in Krakow in 1618 resided in Bronowice (other sources - Borwicz), and after 1618 in Wrocław where he met with a much younger Maria. Mother's father and grandfather of Angelus Silesius - Johannes Henneman was the court physician, which probably influenced the career of his grandson.

Aula Leopoldina, the vault over the dais, Wroclaw, Polish Silesia, Fresco decoration by a Moravian painter Jan Kryštof Handke from 1732 depicting the act of devotion of The Wroclaw University to the Virgin Mary. By its founder, Leopold I, Emperor of the Holy Roman Empire, The Wroclaw University has been devoted to the Virgin Mary. Aula Leopoldina is a beautiful Baroque Hall, built in the years 1728-1733 as a stately room of the then Jesuit College named after the founder of the Wroclaw University in 1702, the Austrian ruler Leopold I, the one who fled from Vienna before the Polish king John III Sobieski in 1683 saved Vienna, all Austria and other German countries from being seized by the Ottoman Sultan Mehmed IV.

Aula Leopoldina, the vault over the dais, Wroclaw, Polish Silesia, fresco decoration by a Moravian painter Jan Kryštof Handke from 1732 depicting the act of devotion of The Wroclaw University to the Virgin Mary. By its founder, Leopold I, Emperor of the Holy Roman Empire, The Wroclaw University has been devoted to the Virgin Mary. Aula Leopoldina is a beautiful Baroque Hall, built in the years 1728-1733 as a stately room of the then Jesuit College named after the founder of the Wroclaw University in 1702, the Austrian ruler Leopold I, the one who fled from Vienna before the Polish king John III Sobieski in 1683 saved Vienna, all Austria and other German countries from being seized by the Ottoman Sultan Mehmed IV. After the Ottomans had been defeated in Vienna,  Mehmed IV was dethroned in 1687. Until his death he was imprisoned in his room with only two concubines. Leopold I envied bitterly with regard to the  John III Sobieski's victory on September 12, 1683, although the victorious Polish king Sobieski proclaimed in his letter to Pope Innocent XI: "Venimus, vidimus, Deus vicit:" "We came, we saw, God conquered." Leopold I definitely was aware that John III Sobieski was a very devoted Roman Catholic, who on his way from Warsaw to Vienna on many solemn occasions prayed to God and the Virgin Mary, Mediatrix of All Graces, for saving Christian Europe from being enslaved by the Muslim conquest, and that the John III's intervention, for which  graf von Waldstein Leopold's envoy to Polish King, begged on his knees, was successful thanks to the miracle by the Virgin Mary more


The picture below was taken from the tower of st Eliabeth soon after the Breslau suicide and before its Wroclaw resurrection.
Festung Breslau fortress demolished, bombarded to ruin and abandoned in 1945
Festung Breslau fortress demolished, bombarded to ruin and abandoned in 1945

Festung Breslau - die sinnlose Verteidigung der Stadt
die ausgerottet seine Bewohner und fast getötet seiner Vergangenheit
Am 20. Januar rief Gauleiter Hanke die nicht wehrtaugliche Bevölkerung auf, die zur Festung erklärte Stadt sofort zu verlassen. Es war kalter, strenger Winter, und Wroclaw war voller Menschen, viele waren während der letzten Woche aus den Dörfern und Städten rechts des Odertieflandes in Trecks hierher gekommen. Viele aus dem übrigen westlichen Reichsgebiet wohnten seit den letzten Kriegsjahren hier und waren von den Bombenangriffen feindlicher Flugzeuge bisher verschont geblieben. Allesamt mussten sie die Festungsstadt kurzfristig räumen. Allerdings war eine Evakuierung der Stadt überhaupt nicht vorbereitet. Schon am ersten Tag herrschte auf den Bahnhöfen Panik. Die Züge konnten die Massen nicht aufnehmen. Gauleiter Hanke ordnete daher den Fußmarsch von Frauen und Kindern nach dem südwestlich gelegenen Umland bei Kostenblut (Kostomloty) und Kanth an. Während der panischen Flucht bei Frost und Schnee kamen Tausende von Kindern und alten Leuten um. Aufgrund dieser Ereignisse weigerten sich nun viele Breslauer, die Stadt zu verlassen. Etwa 200.000 nicht kampftaugliche Männer und Frauen sowie junge Mädchen und Pimpfe der Hitler-Jugend blieben in der Stadt.
Die nördlichen und östlichen Vororte von Wroclaw wurden zwangsweise geräumt, weil man hier den ersten Ansturm der Sowjets erwartete. In den verlassenen Häusern quartierten sich schon in den nächsten Tagen Wehrmacht und Volkssturm ein. Die politische Gewalt oblag den Parteiorganen und ihrem Befehlshaber, dem Gauleiter. Mit dem Evakuierungsbefehl der Zivilbevölkerung ließ Gauleiter Hanke auch alle Ämter und Institutionen, die für die Festungsverteidigung nicht unbedingt erforderlich waren, in andere Reichsgebiete verlegen. Es verließen auch viele Schüler mit ihren Lehrern die Stadt: die Universität, die Universitätskliniken, das Technikum, das Botanische Institut und die Museumseinrichtungen wurden verlegt. Auch die Geistlichen wurden aufgefordert, die Stadt zu verlassen.
Am 10. Februar wurde eine innerstädtische Evakuierung durchgeführt. Die Einwohner der östlichen Stadtteile zwischen den Oderläufen sowie der Stadtgebiete im Westen mussten ihre Wohnungen räumen und ihre voll gepackten Koffer zurücklassen.
 Breslau war militärisch kaum befestigt. Am 15. Februar belagerten sowjetische Truppen vom Süden und vom Westen her die Vororte Wroclaws. Mit Flammenwerfern und Panzerfäusten kämpfte man beinahe um jedes Haus, und es gab kaum ein Haus, das nicht schwer zerstört worden war. Eine Moskauer Zeitung berichtete von den Häuserkämpfen in Wroclaw: „Gekämpft wurde nicht nur in jedem Haus, Stockwerk oder Zimmer, sondern um jedes Fenster, wo die Deutschen Maschinengewehre und andere automatische Waffen installiert haben.“
Die sowjetischen Stoßtrupps zerstörten bei ihren Straßenangriffen zuerst die Eckgebäude der Häuserreihen mit Granatwerfer- oder Panzerbeschuss. Die Flammen vertrieben dann die Verteidiger aus den ersten Häusern, dann folgten die Flammenwerfertrupps und steckten ein Gebäude nach dem anderen in Brand. Als Vorbeugung gegen das Ausbrennen der Straßen räumten Wehrmachtstrupps mit Hilfe von Zivilisten das Mobiliar, sämtliche brennbaren Gegenstände aus den Wohnungen, Büroräumen und Geschäften auf die Straße und verbrannten alles, was man auf die Straße gebracht hatte.
In der Stadt wurden Gebäude abgerissen, um Material für Verteidigungsanlagen zu gewinnen und dem angreifenden Gegner im Häuserkampf die Deckung zu nehmen. In den Parks und Promenaden gingen Geschütze in Stellung. An Straßenkreuzungen sprengte die Wehrmacht ganze Häuser. An jeder Straßenecke, an jeder Litfaßsäule riefen Plakate zur Mithilfe und zum Kampf auf. Alte Männer, die nicht mehr kräftig genug waren, die Stadt zu verlassen, mussten das Straßenpflaster aufreißen und Steinbarrikaden errichten. Aus den Trümmern errichtete man Barrikaden. Straßenbahnen fuhren herbei, um Straßen zu verbarrikadieren. Mit Pferden wurden Möbelwagen herbeigebracht, ausgebrannte Panzer wurden herbeigeschleppt. Parterren und Keller verwandelten sich in Schießstände.
Die bald dringlich werdende Munitionsversorgung erfolgte auf dem Luftweg von Dresden aus. Die Kämpfe der letzten Wochen hatten die Munitions- und Betriebsstoffvorräte knapp werden lassen, so dass ohne dauernden Nachschub auf dem Luftweg die künftige Verteidigung gefährdet war. Sämtliche verfügbare dreimotorige Transportflugzeuge (Ju 52) waren im ständigen Einsatz. Die Maschinen landeten auf dem Flugplatz Gadow im Westen der Stadt. Die Belagerer kontrollierten bald die Luftversorgung, so dass wegen Flak- und Jagdfliegerbeschuss nur nachts Anflüge mit Transportflugzeugen erfolgen konnten. Mit Lebensmitteln und sonstigen Vorräten war die Stadt hingegen reichlich versorgt. In den Kühlhäusern hatte man das Fleisch von etwa 16.000 Schweinen eingelagert. Aus der Umgebung hatte man außerdem vor der Belagerung herdenweise Rinder in die Stadt getrieben, denen in der Festung freilich die Futtermittel fehlten.
Nach der Eroberung des Flugplatzes durch die sowjetischen Truppen befahl General Niehoff, eine zweite Landebahn hinter der Grunwaldzkibrücke anzulegen. Er ließ entlang der Kaiserstraße von Sprengkommandos eine Schneise von 300 m Breite und einem Kilometer Länge schlagen. Zwangsarbeiter und Zivilisten mussten im ständigen Feuer der Belagerer tags und nachts arbeiten. 13.000 Menschen kamen dabei angeblich ums Leben. Eine militärische Bedeutung erlangte die provisorische Startbahn nicht. Es wird berichtet, dass nur ein einziges Flugzeug darauf abhob: dasjenige des Gauleiters Hanke, der sich unmittelbar vor dem Fall der Stadt absetzte.
Während der Osterfeiertage 1945, am 1. und 2. April, warfen hunderte Flugzeuge mehrere tausend Bomben auf das Stadtgebiet von Wroclaw ab. Die massivste Bombardierung vollzog sich am Ostermontag. Durch die abgeworfenen Phosphorbomben kam es zu schwerwiegenden Bränden in der ganzen Stadt.
Von 30.000 Gebäuden lagen am Ende der Kampfhandlungen 21.600 in Trümmern. Viele Industriebetriebe und wertvolle Kulturdenkmäler waren völlig zerstört.
Festung Breslau kapitulierte am 6. Mai 1945. Villa Colonia, Rapackiego-Str. 14 war der Ort, an dem die Kapitulation der Festung Breslau unterschrieben wurde
Für die verbliebene Bevölkerung, die wochenlang unter Zwangsarbeit, Belagerung, Kämpfen und Zerstörungen gelitten hatte, kam mit der Kapitulation keine Erleichterung. Krankenhäuser und Kanalisation waren zerstört, Epidemien verbreiteten sich angesichts der katastrophalen Verhältnisse. Hinzu kamen Plünderungen und ständige Übergriffe durch die Rote Armee auf die Zivilbevölkerung, insbesondere wurden zahlreiche Frauen vergewaltigt. 
Nach Schätzungen des britischen Historikers Norman Davies kamen im Kampf um Wroclaw insgesamt 170.000 Zivilisten, 6.200 deutsche und 13.000 sowjetische Soldaten ums Leben. Es wurden 12.000 deutsche und 33.000 russische Soldaten verletzt.
Eine große Mehrheit der Opfer waren Christen angehoben oder zumindest geboren, um christliche Eltern aber ihren Glauben an Christus aus dem Herzen gerissen. O Gott zeigen Sie Ihre Barmherzigkeit für jene, die die Schrecken des Satans Wut leiden.
Festung Breslau - the nonsense defense of the city
which exterminated its inhabitants and almost killed its past
On 20 January Gauleiter Hanke called the non-able-bodied population, which declared a fortress city to leave immediately. It was cold, hard winter, and Wroclaw was full of people, many were during the last week from the villages and towns the right or lowland treks to come here. Many of the rest of the Western Empire area since the last war years lived here and were of the bombing of enemy aircraft so far been spared. They all had to evacuate the fortress city in the short term. However, an evacuation of the city was totally unprepared. On the first day there was panic at the stations. The trains could not accommodate the crowds. Gauleiter Hanke therefore ordered the march of women and children, along the south-west to surrounding areas at Kostomloty and at Katy. During the stampede of frost and snow came to thousands of children and old people. Due to these events many Wroclaw citizens  refused  to leave the city. Some 200,000 non-combat-grade men and women and young girls of the Hitler Youth Hitler Youth and remained in the city.
The northern and eastern suburbs of Wroclaw were forcibly evicted, because one can expect the first attack of the Soviets. In the abandoned houses quartered itself in the next few days, the Wehrmacht and Volkssturm. The political violence was for the party organs and their commanders, the Gauleiter. With the order to evacuate the civilian population was Gauleiter Hanke, all agencies and institutions responsible for defending the fort were not required to relocate to other areas of the Reich. It also left many students and their teachers the city: the University, teaching hospitals, the pilot, the Botanical Institute and the Museum facilities have been relocated. Even the clergy were asked to leave the city.
On 10 February was led by an inner-city evacuation. The inhabitants of the eastern districts, or between the legs as well as urban areas in the West had to evacuate their homes and leave their packed suitcases.
Wroclaw was hardly secured militarily. On 15 February beleaguered Soviet troops from the south and west from the outskirts of Wroclaw. With flamethrowers and bazookas to fight almost every house, and there was hardly a house that had not been badly damaged. A Moscow newspaper reported that the house fighting in Breslau: "There was fighting not only in every house, floor or room, but every window, where the German machine guns and other automatic weapons have installed."
The Soviet shock troops destroyed their building on the corner of the street attacks first rows of houses with mortar or tank fire. The flames then drove the defenders from the first houses, then came the flamethrower squads and put a building on fire after another. As a prevention against the burning streets of Wehrmacht troops evacuated with the help of civilians, the furniture, all flammable items from the homes, offices and shops on the street and burned everything that you put on the road.
In the city buildings were demolished in order to gain material for defense equipment and to take the attacking enemy in urban warfare coverage. In the parks and promenades guns went into position. At street intersections, the army blew up entire houses. On every street corner, on every billboard poster called on for help and to fight. Old men, who were no longer strong enough to leave the city had to open up the pavement and stone barricades erected. Out of the ruins was erected barricades. Trams bring drove to barricade streets. With horses, moving vans were brought, burnt-out tanks were hauled. Parterren basement and turned into shooting galleries.
The soon becoming urgent ammunition supply was carried out by air from Dresden. The struggles of the past few weeks have had the ammunition and fuel supplies are scarce, so that was at risk without constant replenishment by air defense in the future. All the available three-engined transport aircraft (Ju 52) were in constant use. The planes landed at the airfield Gadow in the west of the city. The besiegers soon controlled the air supply, so that because of anti-aircraft fire and fighter pilots could only take place at night approaches with transport aircraft. With food and other supplies, the city was, however, amply supplied. In the cold stores had stored the meat of some 16,000 pigs. From the environment had also before the siege in herds cattle driven into the city, which were missing in the fortress, however the feed.
After the capture of the airfield by the Soviet troops told to put General Niehoff, a second runway behind the Grunwaldzki Bridge. He left along the road of imperial demolition squads hit a swath width of 300 meters and one kilometer in length. Slave laborers and civilians were in constant fire of the besiegers are working day and night. 13,000 people were reportedly killed here. A military importance was not the temporary runway. It is reported that only one plane took off on it: that of the Gauleiter Hanke, who defected just before the fall of the city.
During the Easter holidays in 1945, on 1 and 2 April threw off hundreds of thousands of bombs on planes, the city of Wroclaw. The massive bombing took place on Easter Monday. By the phosphorous bombs dropped, there was serious fires throughout the city.
30,000 buildings were at the end of hostilities, 21 600 in ruins. Many industrial and precious cultural monuments were destroyed.
The Breslau Fortress capitulated on 6 May 1945. Villa Colonia, Rapackiego-Str. 14 was the place that was signed on the surrender of the Fortress of Breslau
For the remaining population who had suffered for weeks with hard labor, siege, fighting and destruction, came with the surrender of any relief. Hospitals and sewers were destroyed, epidemics spread in the face of catastrophic proportions. There were also looting and constant attacks by the Red Army on the civilian population, especially many women were raped.
According to estimates by the British historian Norman Davies came in the battle for Breslau 170,000 civilians, 6,200 German and 13,000 Soviet soldiers died. There were 12,000 German and 33,000 Russian soldiers were injured.


A vast majority of  victims were raised  Christians or at least born to Christian parents but their faith in Christ was torn  from their hearts. O Lord show your mercy to those who suffer the horrors of Satan's fury.

Adam Mickiewicz Prophecy
“Some time—when the lions of vengeance shall cease to roar, when the blare of the trumpet shall be stilled, when the ranks shall be broken, when our eagles with a flight like lightning shall settle on the ancient boundaries of Boleslaw the Brave, and, eating their fill of corpses, shall be drenched with blood, and finally fold their wings to rest; when the last enemy shall give forth a cry of pain, become silent, and proclaim liberty to the world: then, crowned with oak leaves, throwing aside their swords, our knights will seat themselves unarmed and deign to hear songs. When the world envies their present fortune they will  have leisure to hear of the past! Then they will weep over the fate of their fathers, and then those tears will not soil their cheeks."
Pan Tadeusz by Adam Mickiewicz


The Soviet tanks regained Wroclaw for Poland and Roman Catholic Church in a win or die combat of the year 1945
The Soviet tanks regained Wroclaw for Poland and Roman Catholic Church in a win or die combat of the year 1945. Mortal clash of the evils brought us back home. What shall we say about such wonderful things as these? If God is for us, who can ever be against us? (Romans 8:31)
Mortal clash of the evils brought us back home.
"What shall we say about such wonderful things as these? If God is for us, who can ever be against us?"  (Romans 8:31)


A vast majority of  victims were raised  Christians or at least born to Christian parents but their faith in Christ was torn  from their hearts.
O Lord show your mercy to those who suffer the horrors of Satan's fury.


Polish Soldiers Memorial Monuments, Wroclaw, Poland
Polish Soldiers Memorial Monuments, Wroclaw, Poland. Polish soldiers alongside the Red Army entered Berlin and gave the final blow to the Germans. Polish Soldiers Cemetery - War Necropolis (Grabiszynska str.). Polish soldier breaks the swastika with his shoe (Pretficza str.)
Polish soldiers alongside the Red Army entered Berlin and gave the final blow to the Germans.
Polish Soldiers Cemetery - War Necropolis (Grabiszynska str.). Polish soldier breaks the swastika with his shoe (Pretficza str.)
The other side of the victory over Nazis was deliberate sending Soviet-controlled Polish troops to death from hands of the Germans (see the battle of Bautzen).
Extermination or expultion of young people raised in strongly Roman Catholic and patriotic families was and still is a strategic goal of Poland's competitors to her territory.

Die Gröschelbrücke * Die Rathenaubrücke 1924 - 1933, Most Osobowicki from 1945 forever, Wroclaw, Poland

Die Gröschelbrücke * Die Rathenaubrücke 1924 - 1933, Most Osobowicki from 1945 forever, Wroclaw, Poland. The Walther Rathenau Doctrine:: "Being an entrepreneur and intellectual, forged by the Kaiser's Germany, Rathenau could not imagine an independent Poland as Germany's neighbour. He was critical about the planned creation of the Kingdom of Poland, as announced in the proclamation of two emperors – Wilhelm and Franz Josef in November 1916. He was equally sceptical about Friedrich Naumann's concept of Mitteleuropa assuming the establishment of independent statehoods in Central Europe, following the potential victory of the central states." Having had said so Polish PM Donald Tusk accepted from Chancellor Angela Merkel the Walther Rathenau Prize award at ceremony on 31st May 2012 in Berlin.
The Walther Rathenau Doctrine:
"Being an entrepreneur and intellectual, forged by the Kaiser's Germany, Rathenau could not imagine an independent Poland as Germany's neighbour. He was critical about the planned creation of the Kingdom of Poland, as announced in the proclamation of two emperors – Wilhelm and Franz Josef in November 1916. He was equally sceptical about Friedrich Naumann's concept of Mitteleuropa assuming the establishment of independent statehoods in Central Europe, following the potential victory of the central states."
Having had said so Polish PM Donald Tusk accepted from Chancellor Angela Merkel the Walther Rathenau Prize award  at ceremony on 31st May 2012 in Berlin.
Cf.: Martin Bormann's (German Nazi high rank party leader, secretary to Hitler) memos concerning the Slavs make it clear that he regarded them as a 'Sovietized mass' of sub-humans who had no claim to national independence. In a brutal memo of 19 August 1942 Martin Bormann wrote: "The Slavs are to work for us. In so far as we do not need them, they may die. Slav fertility is not desirable."
 
The German terror had been replaced by Russian terror. Monument to victims of the communist terror 1945 - 1956, Wroclaw, Poland

The German terror had been replaced by Russian terror. Monument to victims of the communist terror 1945 - 1956, Wroclaw, Poland. The Damned Soldiers (Polish: Żołnierze Wyklęci) is a name applied to a variety of Polish anti-communist resistance movements formed in the later stages of World War II and afterwards. During the reign of Stalinist terror in postwar Poland 1944–56, and later, estimated 300,000 - 2,000,000 Polish people had been arrested, over 20,000 people died in communist prisons, one out of every three adult Poles was classified as suspected anti-communist and subjected to investigation by Polish branch of NKVD; the last Home Army partisan, Jozef Franczak was killed in 1963. Until the end of the People's Republic of Poland in 1989, former Home Army soldiers were under constant investigation by the secret police. The Soviet colonization of Poland failed thanks to the same factor, which was always present in history of Poland after her babtism in 966 AD: strong Roman Catholic faith which is the source of personal freedom.
The Damned Soldiers (Polish: Żołnierze Wyklęci) is a name applied to a variety of Polish anti-communist resistance movements formed in the later stages of World War II and afterwards. During the reign of Stalinist terror in postwar Poland 1944–56, and later, estimated 300,000 - 2,000,000 Polish people had been arrested, over 20,000 people died in communist prisons, one out of every three adult Poles was classified as suspected anti-communist and subjected to investigation by Polish branch of NKVD; the last Home Army partisan, Jozef Franczak was killed in 1963. Until the end of the People's Republic of Poland in 1989, former Home Army soldiers were under constant investigation by the secret police. The Soviet colonization of Poland failed thanks to the same factor, which was always present in history of Poland after her baptism in 966 AD: strong Roman Catholic faith which is the source of personal freedom.


Christians united for peace and reconciliation recall the first distinguished owners of Polish Wroclaw:
Peter Wlastowic and his wife Maria, great-granddaughter of Saint Vladimir the Great, the Baptiser of Rus
;
Let's pray for their offering depicted in the Wroclaw Enthroned Madonna with the Infant Jesus – Throne of Wisdom
be a symbolic basement of one temple for both the Western and Eastern Christians.
Christians united for peace and reconciliation recall the first distinguished owners of Polish Wroclaw: Peter Wlastowic and his wife Maria, great-granddaughter of Saint Vladimir the Great, the Baptiser of Rus; Let's pray for their offering depicted in the Wroclaw Enthroned Madonna with the Infant Jesus – Throne of Wisdom be a symbolic basement of one temple for both the Western and Eastern Christians Wroclaw, Polish Silesia, Sand Island, the Roman Catholic Church of the Most Holy Virgin Mary on the Sand Island Wroclaw, Polish Silesia, Sand Island, thePolish Autocephalous Orthodox Church of Saints Cyril and Methodius - in close proximity and harmony .
Wroclaw, Polish Silesia, Sand Island, the Roman Catholic Church of the Most Holy Virgin Mary on the Sand Island
Wroclaw, Polish Silesia, Sand Island, the Polish Autocephalous Orthodox Church of Saints Cyril and Methodius
- in close proximity and harmony -

Soviet War Cemetery at the Saints Peter and Paul Roman Catholic church in Katy Wroclawskie. John 17:21: ut omnes unum sint -that they may all be one - aby wszyscy byli jedno - да будут все едино - щоб усї одно були - aby všickni jedno byli - auf daß sie alle eins seien - che siano tutti uno - ινα παντες εν ωσιν καθως - para que todos sean uno
Soviet War Cemetery at the Saints Peter and Paul Roman Catholic Church in Katy Wroclawskie, Silesia, Poland
John 17:21: ut omnes unum sint -that they may all be one - aby wszyscy byli jedno -  да будут все едино - щоб усї одно були -  aby všickni jedno byli - auf daß sie alle eins seien
che siano tutti uno - ινα παντες εν ωσιν καθως - para que todos sean uno
John Paul II Ut Unum Sint Encyclical, 25 May 1995



Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist founded by Boleslaw the Brave in the year 1000 AD entrance
Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist
 founded by Boleslaw the Brave in the year 1000 AD
 entrance

Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist founded by Boleslaw the Brave in the year 1000 AD entrance sculptures
Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist
 founded by Boleslaw the Brave in the year 1000 AD.
entrance sculptures

Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist a model church and the plate of the SOLIDARITY
Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist, entrance
a model church and a commemorative plaque of SOLIDARITY
(Independent Self-governing Trade Union "Solidarity" — Niezależny Samorządny Związek Zawodowy "Solidarność”)

The plaque reads:

 Dogs have surrounded me; a band of evil men has encircled me (Psalm 22:16)
- In this church in the time of martial law, SOLIDARITY found the shelter and support - Wroclaw, December 13, 2011


The Roman Catholic Church, under the leadership of Pope John Paul II, was a very powerful supporter of the Union and was greatly responsible for its success. Polish workers themselves were closely associated with the Roman Catholic Church.  The Holy Father John Paul II identifies the concept of solidarity with the poor and marginalized as a constitutive element of the Gospel and human participation in the common good. See a major document of Catholic Social Teaching: Sollicitudo Rei Socialis encyclical letter of December 30, 1987) [EspañolFrançais, English, Italiano, PolskiPortuguês]

Nanker (also known as Nankier) (ca. 1270–1341), born Jan Kołda in Kamen, Piekary Slaskie, Bytom County, Polish Silesia, a Polish noble of Oksza coat of arms, bishop of Cracow (1320–1326) and bishop of Wroclaw (1326–1341). Supporter of king Wladyslaw I Lokietek and archbishop and primate of Poland Jakub Swinka. He initiated the construction of the Wawel Cathedral. In 1337 he excommunicated John of Bohemia.
Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist, interior
Nanker (also known as Nankier) (ca. 1270–1341), born Jan Kołda in Kamen, Piekary Slaskie, Polish Silesia,
 a Polish noble of Oksza coat of arms, bishop of Cracow (1320–1326) and bishop of Wroclaw (1326–1341).
 Supporter of king Wladyslaw I Lokietek and archbishop and primate of Poland Jakub Swinka.
 He initiated the construction of the Wawel Cathedral in Cracow, Polish capital town of that time.
In 1337 bishop Nanker excommunicated John of Bohemia.

Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist, interior, Nanker bishop of Cracow (1320–1326) and bishop of Wroclaw (1326–1341), Monstrance bears witness to the possibility of hope and faith in an uncertain world
Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist, interior
Nanker bishop of Cracow (1320–1326) and bishop of Wroclaw (1326–1341)
Monstrance bears witness to the possibility of hope and faith in an uncertain world.

Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist, interior. Nanker bishop of Cracow (1320–1326) and bishop of Wroclaw (1326–1341). Monstrance bears witness to the possibility of hope and faith in an uncertain world.
Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist, interior
Nanker bishop of Cracow (1320–1326) and bishop of Wroclaw (1326–1341)
Monstrance bears witness to the possibility of hope and faith in an uncertain world.

Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist, interior. In 1337 bishop of Wroclaw (1326–1341) Nanker excommunicated John of Bohemia also known as John the Blind, Johann der Blinde von Luxemburg
Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist, interior
In 1337 bishop of Wroclaw (1326–1341) Nanker excommunicated John of Bohemia
also known as John the Blind,  Johann der Blinde von Luxemburg







Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist, interior Commemorative plaque to His Eminence August cardinal Hlond
Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist, interior
Commemorative plaque to His Eminence August cardinal Hlond
Primate of Poland enthroned 1926 reign ended 1948
Bishop of Katowice (1925–1926), Cardinal Archbishop of Gniezno and Warsaw in 1946
 Second son of a simple railway worker, born in the Silesian village Brzeczkowice (now part of Myslowice) in 1881

The plaque reads:

 TO THE MEMORY OF AUGUST CARDINAL HLOND, PRIMATE OF POLAND, 1881 -1948,
ORGANIZER OF THE ECCLESIAL LIFE IN THE TERRITORIES AFTER CENTURIES RECOVERED IN 1945
 ON THE 25TH ANNIVERSARY OF THE RETURN OF THE WESTERN AND NORTHERN REGIONS TO POLISH MOTHERLAND
THE EPISCOPATE OF POLAND
THE ARCHDIOCESE OF WROCLAW
1970

Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist, interior Commemorative plaque to His Eminence Stefan cardinal Wyszynski
Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist, interior
Commemorative plaque to His Eminence Stefan cardinal Wyszynski
Primate of Poland enthroned 1948 reign ended 1981
Bishop of Lublin (1946–1948), Cardinal Archbishop of Gniezno and Warsaw in 1948 - 1981
 Second  of the six children in very poor family of an organist and writer of his parish
born in a small village Zuzela, on the Bug River, in 1901

The plaque reads:


TO THE PRIMATE OF THE MILLENNIUM
CARDINAL
STEFAN WYSZYNSKI
ON THE 100th ANNIVERSARY OF THEBIRTH
AND THE 50th ANNIVERSARY
OF CONSECRATION OF THE WROCLAW CATHEDRAL
GOD'S PEOPLE OF LOWER SILESIA



Wroclaw, Polish Silesia, 7 Katedralna street, House of Nicolas Copernicus as Canon Scholar at the Holy Cross Church in Wroclaw 1503 - 1538 now Caritas of the Archdiocese of Wrocław
Wroclaw, Polish Silesia, 7 Katedralna street, House of Nicolas Copernicus as Canon Scholar
at the Holy Cross Church in Wroclaw 1503 - 1538
now Caritas of the Archdiocese of Wrocław

Father canon Nicolaus Copernicus (Niclas Kopernik or Koppernigk, from a village Koperniki, [first mentioned in 1272, the Duchy of Nysa, Bishopric of Wroclaw, Poland], in the administrative district of Nysa, within Nysa County, Opole Voivodeship, Polish Silesia, southwestern Poland), born 9 February 1473, died 24 May 1543, was a Roman Catholic priest (adressed father, abbreviation: f/fa/fr), Roman Catholic Church administrator (held the office of canon, the office of Administrator of the Warmian chapter estate, Warmia, Poland, as well as canon of the church of the Holy Cross in Wroclaw), a graduate of Jagiellonian University, Cracow, Poland, jurist with a doctorate in the canon law of the Catholic Church, physician, mathematician, Poland's most outstandingly loyal diplomat and defender of Poland against the German Teutonic Order, and an astronomer. Fr. Copernicus' epochal book, De revolutionibus orbium coelestium (On the Revolutions of the Celestial Spheres), published just before his death in 1543, is often regarded as the starting point of modern astronomy and the defining epiphany that began the scientific revolution. His work stimulated further scientific investigations, becoming a landmark in the history of science that is often referred to as the Copernican Revolution.

Father Copernicus, the Roman Catholic Priest
Nicholas Copernicus was a Polish priest, who first advanced the doctrine that the sun and not the earth is the center of our system, round which our planet revolves, rotating on its own axis. His great work, De Revolutionibus orblure coelestium, was published at the earnest solicitation of Cardinal Schömberg and the Bishop of Culm. It was dedicated to Pope Paul III, with his permission. No objections or difficulties were raised against Copernicus by any official of the Roman Catholic church. Neither Paul III, nor any of the nine popes who followed him, nor the Roman Congregations raised any alarm. On the contrary, Copernicus was rewarded with honors by the Pope, and became an influential individual within the Roman Catholic church. In sum, the heliocentric solar system was warmly received by the established church of the day.

"To know the mighty works of God; to comprehend His wisdom and majesty and power; to appreciate, in degree, the wonderful working of His laws, surely all this must be a pleasing and acceptable mode of worship to the Most High, to whom ignorance can not be more grateful than knowledge." Copernicus as quoted in "Poland : The Knight Among Nations (1907) by Louis E. Van Norman, p. 290"

Life of Nicolaus Copernicus 1503 -1538
1503 Copernicus receives appointment as Canon-Scholar at the Holy Cross Church in Wroclaw. his post is also held in absentia through vicars. Awarded Doctor of Canon Law degree at Ferrara. Completes second and final year of Medicine at Padua. Receives a licence to practice medicine. 1504-1507 Copernicus and his uncle, the Bishop of Warmia, attend local congresses of the Estates, i.e. conventions for the election and instruction of local deputies to the lower house of the Polish Parliament (Sejm) in Royal Prussia, at Malbork. Elblag, and Torun 1507 Chapter appoints Copernicus private physician to the Bishop. Works on his Commentariolus which presents theories on motions of celestial bodies containing the first synopsis of his heliocentric theory. This treatise is sent to various persons via a series of letters. 1509-1510 Leaves Bishop’s Court at Lidzbark Warmiński and moves to Frombork. 1510-1512 Copernicus draws up a map of Warmia and the western borders of Royal Prussia for the Poznan convention of the King’s Council. Copernicus continues to hold both the office of Chancellor as well as Visitor in the Chapter House. Copernicus and the other members of the Chapter of Frombork swear allegiance to King Sigismundus I of  Poland. 1512-1513 Reappointed Chancellor of the Chapter. 1513 In response to an appeal by Lateran Council, Copernicus compiles a proposal for the reform of the calendar and sends it to Rome. 1514-1516 rombork Chapter relieves Copernicus of his administrative duties. Copernicus purchases a house convenient for his astronomical observations; he has an observation platform built in the back for his astronomical instruments. 1516-1519 Copernicus is promoted to Administrator for the Chapter property, performing his duties from Olsztyn. 1517 Copernicus carries out 29 rural inspections, and arranges to have unpopulated areas in the Chapter’s estates settled. 1518 Copernicus carries out 16 rural inspections; returns to work on the observation of the planets after on intermission of several years. 1519 Copernicus draws up a map of the western part of the Vistula delta; completes the first draft of his treatise on the minting of money and submits it to the convention of the Prussian Estates. Carries out 18 rural inspections. Resigns as Chapter Administrator and resumes his former position as Chancellor of the Frombork Chapter. 1519-1520 Outbreak of war between Poland and the Teutonic Knights. 1520 Copernicus is part of the Polish embassy to the Grand Master of the Teutonic Knights requesting restoration of Braniewo, captured by the Teutonic Knights. Reappointed Administrator of the Chapter property. Copernicus organises the defence of Olsztyn against the Teutonic Knights. 1521 Appointed Commissioner for Warmia with the task of negotiating for the Warmian territories seized by the Teutonic Knights; resigns as Administrator and moves back to Frombork, accepting appointment as Visitor. 1522 Copernicus delivers his treatise on the minting of coinage at the Congress of the Estates of Royal Prussia at Grudziadz. 1523 Appointed General Administrator for the See of Warmia. 1523-1524 Appointed to serve dually as the Chapter’s Envoy and Chancellor. 1524 Publishes De Octava Sphoaera, a treatise addressed to Bernard Wapowski, Canon of the Church at Kraków and Secretary to the King of Poland in which Copernicus’ refutes the calculations of Joannes Werner, an astronomer of Nuremberg, regarding the“Motion of the Eigth Sphere”. 1524-1525 Reappointed Chancellor as well as Envoy of the Chapter. 1526 Assists Bernard Wapowski, the King’s Secretary, with mapping the Kingdom of Poland and Grand Duchy of Lithuania. 1528 Works on the final draft of the treatise on the minting of money. 1528-1529 Reappointed Chancellor of the Chapter. 1530-1532 Appointed Purveyor to the Chapter of Frombork. 1531-1537 Reappointed Visitor for the Chapter. 1537 Receives royal confirmation of his candidacy as one of four contenders for appointment to the See of Warmia. 1537-1538 Appointed inspector of arms and defences in the fortress of Frombork as well as supervisor of wills. 1538  Resigns as Canon of the Church of the Holy Cross in Wroclaw. Copernicus had never been to Wroclaw but carried out his duties through a local vicar. Appointed Deputy for the Chapter. more

Wroclaw, Polish Silesia, 9 Katedralna street, Pontifical Faculty of Theology in Wroclaw ( Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu, Pontificia Facultas Theologica Wratislaviensis ) blessed Edmund Bojanowski commemorative plaque
Wroclaw, Polish Silesia, 9 Katedralna street, Pontifical Faculty of Theology in Wroclaw
( Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu, Pontificia Facultas Theologica Wratislaviensis )
 blessed Edmund Bojanowski commemorative plaque

The plaque reads:

IN THIS HOUSE STAYED DURING HIS STUDIES AT THE WROCLAW UNIVERSITY
IN THE YEARS 1832 - 1836
EDMUND BOJANOWSKI
1814 - 1871
FOUNDER OF THE CONGREGATION OF
THE SISTERS SERVANTS OF THE IMMACULATE VIRGIN MARY
BEATIFIED BY HOLY FATHER JOHN PAUL II
ON 13 JUNE, 1999


Wroclaw, Polish Silesia, 9 Katedralna street, Pontifical Faculty of Theology in Wroclaw ( Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu, Pontificia Facultas Theologica Wratislaviensis ) blessed Edmund Bojanowski garden statue
 Wroclaw, Polish Silesia, 9 Katedralna street, Pontifical Faculty of Theology in Wroclaw
( Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu, Pontificia Facultas Theologica Wratislaviensis )
 blessed Edmund Bojanowski garden statue

Born to a noble, patriotic and deeply religious family in the village of Grabonóg, then part of the Prussian Empire. Edmund showed an inclination for literature and the humanities and, while studying at the University of wWroclaw, translated Serbian Songs into Polish, writing his own introduction on the history of Serbia (1834). Hhe devoted himself to social work in the rural community and founded a home for abandoned children. His activity acquired an increasingly religious dimension. To continue and develop it, he gathered a few young girls aged 14-30, unmarried and of peasant origins. At first his work had no similarity to a religious congregation. But the request for more homes and the generous response of so many young girls spurred Bojanowski to found a religious institute, and in 1858 the rule of this new congregation, the Sisters Servants of Mary Immaculate, was approved by the Archbishop of Poznan. The homes spread throughout Poland, which was then divided between Prussia, Austria and Russia. This political division also led to the division of the congregation, which, in order to avoid suppression in Austria, was obliged to detach itself formally from the Prussian homes, since they were considered "foreign". When Bl. Edmund Bojanowski died in 1871, the congregation had 22 houses and 98 sisters in the Poznan region. (more)

The plaque reads:

BLESSED
EDMUND BOJANOWSKI

1814 - 1871
A STUDENT AT THE UNIVERSITY OF WROCLAW
GREAT PATRIOT, WRITER, PEDAGOGUE
FOUNDER OF THE CONGREGATION OF
THE SISTERS SERVANTS OF THE IMMACULATE VIRGIN MARY
WROCLAW, SEPTEMBER 8, 2001


Wroclaw, Polish Silesia, 11 Katedralna street, The Archbishop's of Wroclaw Palace compound, mural commemorating the millennium of the Bishopric of Wroclaw in its borders of the year 1000 AD
Wroclaw, Polish Silesia, 11 Katedralna street, The Archbishop's of Wroclaw Palace compound
Mural commemorating the millennium of  the Bishopric of Wroclaw in its borders of the year 1000 AD


S
Holy Cross on the mountain Sleza commemorating the millennium of  the Bishopric of Wroclaw  1000 - 2000 AD
Next to the station #14:Jesus is laid in the tomb.
The Slezan Stations of the Cross  from Tapadla Pass to Sleza Mt Summit


Wroclaw, Polish Silesia, St Gile's Church Erected in the 1220s is the oldest late Romanesque church in Wroclaw preserved in its original form. The entrance has a Romanesque portal with two pairs of small columns.
Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Church St Giles erected in the 1220s
is the oldest late Romanesque church in Wroclaw preserved in its original form.


Wroclaw, Polish Silesia, St Gile's Church Erected in the 1220s is the oldest late Romanesque church in Wroclaw preserved in its original form. The entrance has a Romanesque portal with two pairs of small columns.
Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Church St Giles.   
The entrance has a Romanesque portal with two pairs of small columns. 

 
Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Church St Martin
the former town chapel built in the late 10th and early 11th centuries.
In the late 13th century a small brick Gothic church (Frankish work, Opus Francigenum) was erected.
 In the first half  of the 14th century the church interior acquired stone decorations which include sacramentarium.
After First World War the Polish community participated in holy masses in Polish in churches of Saint Ann and St Martin.

This became increasingly dangerous in the wake of national socialism in Germany.

Known in as a stronghold for left wing liberalism during the German Empire, the pre-war Wroclaw eventually became one of the strongest support bases of national socialists, the Nazis, who in the 1932 elections received 44% of the city's votes, the third-highest total in all of Germany. Silesia's Polish community suffered cruel persecution and extermination under two centuries of Prussian occupation since the Treaty of Berlin signed on July 28, 1742 in Berlin between the Habsburg archduchess Maria Theresa of Austria, who was also Queen of Bohemia, and the openly hostile toward Poles and Polish culture Prussian king Frederick the "Great" till  the Yalta Conference held February 4–11, 1945 that finally decided that the Polish eastern border would follow the Curzon Line, and Poland would receive some territorial compensation in the West from Germany and would come back to her historical cradle.

 Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Church St Martin, a table on the wall of the church exhibiting FIVE RULES FOR POLES adopted in Berlin, March 6, 1938 at the first congress of the Union of Poles in Germany (Bund der Polen in Deutschland, Związek Polaków w Niemczech)
Wroclaw, Polish Silesia, the Roman Catholic Church St Martin, a commemorative plaque on the wall of the church
exhibiting FIVE RULES FOR POLES adopted  in Berlin, March 6, 1938
at the first congress of the Union of Poles in Germany
(Bund der Polen in Deutschland, Związek Polaków w Niemczech)  
attended by over 5,000 delegates representing over 60,000 members of the most important  organization of all minorities living in Germany
before the Second World War, calculated to number approximately 1,500,000 people.
In September 1939, the headquarters of the Union of Poles in Germany was broken up by the Gestapo, all offices closed and all employees were arrested. Many were murdered on the spot, more than 4,000 activists were arrested by the Gestapo and deported to concentration camps Sachsenhausen, Ravensbruck, Dachau and Buchenwald, some were executed at the Piasnica murder site.  On 27 February 1940 the Nazi German government minister Hermann Goering  (soon after convicted of war crimes and crimes against humanity at the Nuremberg Trials, sentenced to death by hanging) finally banned the Union of Poles in Germany and confiscated its property. Despite the war ended in 1945, the German government never cancelled the Nazi regulations outlawing the union and denying Poles living in Germany their minority rights, and despite being now a signatory to the Framework Convention for the Protection of National Minorities, continues to deny them. Deutschland verletzt das Voelkerecht bezueglich der polnischen Minderheit in Deutschland - Kurze Erklaerung wieso der Status der polnischen nationalen Minderheit in Deutschland nach wie vor existiert

The plaque reads:

 1. JESTEŚMY POLAKAMI
 WE ARE POLES

 2. WIARA OJCÓW NASZYCH JEST WIARĄ NASZYCH DZIECI
 THE FAITH OF OUR FATHERS IS THE FAITH OF OUR CHILDREN

 3. POLAK POLAKOWI BRATEM
 ALL POLES ARE BROTHERS

 4. CO DZIEŃ POLAK NARODOWI SŁUŻY
WE SERVE OUR NATION EVERY DAY

 5. POLSKA JEST MATKĄ NASZĄ - NIE WOLNO MÓWIĆ O MATCE ŹLE
 POLAND IS OUR MOTHER - YOU SHALL NOT SPEAK ILL OF HER


Who voted for the Nazis?
Who voted for the Nazis? The March 5th 1933 election held in Germany. NSDAP share of the vote. Reichstagswahl 5.3.1933- Stimmenanteile der NSDAP.
The March 5th 1933 election held in Germany. NSDAP share of the vote. Reichstagswahl 5.3.1933- Stimmenanteile der NSDAP.


Wroclaw Polish Silesia st Martin Square Pope John XXIII blessing the world monument of 1968 PACEM IN TERRIS encyclical letter
Wroclaw, Polish Silesia, St Martin Square,  His Holiness Pope John XXIII blessing the world
monument of 1968, inscription referring to PACEM IN TERRIS encyclical letter

The post-war border between Germany and Poland (the Oder-Neisse line) was formally recognized by East Germany in 1950 and by West Germany in 1970, and was affirmed by the re-united Germany in the German-Polish Border Treaty of 1990. On October 8, 1962 pope John XXIII referred to Wroclaw in Poland's Regained Territories as the western lands after centuries recovered, and did not revise his statement, even under pressure of the German embassy.
Pacem in Terris (April 11, 1963)
[English, French, German, Italian, Latin, Portuguese, Spanish]

Love Wroclaw bishops building peace between nations, all rights reserved silesian.eu
Love Wroclaw bishops building peace between nations
Śląsk Polska Silesia Poland Slezsko Polsko Schlesien Polen

Wroclaw, Polish Silesia, Sand Island, His Eminence Boleslaw cardinal Kominek holding a dove in his hands as a symbol of peace and a Letter of Reconciliation of the Polish Bishops to the German Bishops
Wroclaw, Polish Silesia, Sand Island,  His Eminence Boleslaw cardinal Kominek
holding a dove in his hands as a symbol of peace
and a Letter of Reconciliation of the Polish Bishops to the German Bishops.
Archbishop Boleslaw Kominek of Wroclaw
(1972 -1974) was the leading author of the letter's text.
Born the eldest of the ten children into a coal miner's family in the Silesian village Radlin (now part of Wodzislaw Slaski) in 1903

The inscription reads:
PRZEBACZAMY I PROSIMY O PRZEBACZENIE
"...WIR VERGEBEN UND BITTEN UM VERGEBUNG"
<"We forgive and ask for forgiveness" (for the crimes of World War II)>


Second world war losses: total killed per cent of 1939 population (Sleza Society graph)
Second world war losses: total killed per cent of  1939 population  (Sleza Society graph)

WW2 second world war losses: civilians killed per cent of total killed (Sleza Society graph)
Second world war losses: civilians killed per cent of  total  killed (Sleza Society graph)

Poland's Population Second World War (WW2) - Related Loss

Poland's Population Second World War (WW2) -  Related Loss

Country
World War 2
Status
:Population
year 1939
Military killed
Civilians
killed
Total
killed
Total
killed
per cent
of population
Civilians
killed
per cent
of
total
killed







Poland
attacked by Germany
on September 1, 1939
invaded by Soviet Union
on September 17, 1939
35,339,000
850,000 6,000,000 6,850,000
19,3%
87,6%
Yugoslavia
invaded by Germany
on April 6,1941
15,800,000
300,000
1,400,000
1,706,000
10,8%
82,1%
Greece
invaded by Italy
on October 28,1940
German occupation
from April 6, 1941
7,300,000
19,000
501,000
520,000
7,1%
96,3%
United Kingdom
Allied Power
47,961,000
326,000
62,000
388,000
0,8%
15,9%
United States
Allied Power
from December 1941
132,122,000
500,000
-
500,000
0,4%
0,0%
China
at war with Japan since 1931

1,324,000
10,000,000
11,324,000


France
surrendered to Germany
on June 22,1940
41,600,000
340,000
470,000
810,000
2,0%
58,0%















Union of Soviet Socialist Republics
( Soviet Union, USSR )
its successor is Russian Federation
invaded Poland
on September 17, 1939
and occupied 51,6% of Polish territory
till June 1941

attacked Finland
on November 30, 1939 and June 26, 1941

invaded by Germany
on June 22, 1941
Allied Power
from June 1941

162,000,000
13,600,000
7,700,000
21,300,000
13,0%
36,7%














Germany incl. Austria
Aggressive Axis Power
76,008,000
3,630,000
3,955,000
7,585,000
10,0%
52,1%
Italy
Aggressive Axis Power
44,223,000
330,000
80,000
410,000
0,9%
19,5%
Japan
Aggressive Axis Power
71,400,000
? ? 2,000,000
2,8%
?







.




.


Total



56,125,262


Number of Polish military killed by Germans and Soviets during the WW2, ca 850,000, was the second highest among the countries invaded.
Poland was attacked by Germany on September 1, 1939, invaded by Soviet Union on September 17, 1939. China was at war with Japan since 1931.

War Necropolis of Polish Soldiers, Wroclaw, Poland. The Grunwald swords between graves. Polish cavalry in attack on invading Germans during the battle of the Bzura 9 - 19 September, 1939 Polish infantry in attack on retreating Germans during the battle of Bautzen (Budysin) 21 – 30 April, 1945
War Necropolis of Polish Soldiers, Wroclaw, Poland. The Grunwald swords between graves.
Polish cavalry in attack on invading Germans during the battle of the Bzura 9 - 19 September, 1939
Polish infantry in attack on retreating Germans during the battle of Bautzen (Budysin) 21 – 30 April, 1945

 Both in absolute and relative terms the Poland's civilian population irreversible losses
were far higher than deaths and diabilities recorded in many other invaded countries.
Comparison of attacked Poland
to aggressive powers brings really shocking results.
Number of civilians killed in result of the WW2 in
Poland was 6,000, 000, and in Germany and Austria 3,955,000
Both in absolute and relative terms the Poland's civilian population irreversible losses were far higher than deaths and diabilities recorded in many other invaded countries. Comparison of attacked Poland to aggressive powers brings really shocking results. Number of civilians killed in result of the WW2 in Poland was 6,000, 000, and in Germany and Austria 3,955,000
A humble memorial monument is a tribute to people with the "P" sign and other civilian victims of the Second World War
aside the Nowowiejska Street where Edith Stein had her house, Wroclaw Olbin, Poland
.

A Polish Martyrology for 1939-45 lists six bishops, 2,030 priests, 127 seminarians, 173 lay brothers and 243 nuns murdered by the Nazi Germans, 18% of the Polish Clergy.
A number of German Roman Catholic priests were murdered by their National-Socialist persecutors: in the city of Breslau (Wrocław), 49% of its Catholic priests were killed. Dachau concentration camp, in German: Konzentrationslager (KZ) Dachau, was not the first of the Nazi concentration camps opened in Germany. One of the first one was Konzentrationslager Dürrgoy in Breslau - Dürrgoy, at Strehlener Chaussee, opened 28 April 1933,  dissolved  10 August 1933 under pressure of weakening German public opinion; now Wzgorze Gajowe, Wroclaw- Tarnogaj at Bardzka Street. Dachau had a special "priest block." Of the 2720 priests (among them 2579 Catholic) held in Dachau, 1034 did not survive the camp. The majority were Polish (1780), of whom 868 died in Dachau.  

Dachau war Ausbildungsort für SS-Wachmannschaften und SS-Führungspersonal, die später unter anderem in Vernichtungslagern eingesetzt wurden. Das Lager Dachau selbst war kein Vernichtungslager, jedoch geschahen in keinem anderen KZ so viele politische Morde. Von den mindestens 200.000 Haftinsassen starben etwa 41.500.

Over its twelve years as a concentration camp, the Dachau administration recorded the intake of 206,206 prisoners and 31,951 deaths, and almost another 10,000 in its subcamps. The average number of Germans in the camp during the war was 3000. Just before the liberation many German prisoners were evacuated, but 2000 of these Germans died during the evacuation transport.  


The first blessed of the Roman Catholic Diocese of Swidnica in the Ecclesiastical province of Wrocław in Poland is a martyr of Dachau, Father Gerhard Hirschfelder  His Holiness Benedict XVI on 27 March 2010 promulgated the decree of martyrdom for Father Hirschfelder. As the Pope mentioned  when he addressed the new German ambassador to the Holy See, Blessed Hirschfelder's beatification will be followed by that of other significant priests martyred by the Nazi regime.

"In contemplating these martyrs it appears ever more clearly and as an example that on the basis of their Christian conviction some people are prepared to give their life for their faith, for the right to practise what they believe freely, for freedom of speech, for peace and for human dignity. Today, fortunately, we live in a free and democratic society. Yet, at the same time, we note that many of our contemporaries are not strongly attached to religion, as was the case with these witnesses of faith. One might ask whether there are still Christians today who guarantee their faith without compromises. On the contrary, generally many people show an inclination for more permissive religious concepts, also for themselves. A supreme, mysterious and indeterminate being who only has a hazy relationship with the personal life of the human person is succeeding the personal God of Christianity who reveals himself in the Bible." (here)

During his work with youth, Blessed Hirschfelder urged young people to avoid being influenced by Nazi propaganda and to not join the Hitler Youth. Even though Nazi authorities denounced him as an opponent to the regime, Blessed Hirschfelder continued to criticize the Nazi dictatorship in his homilies. He had  that prophetic certainty with which he perceived a deep belief in the Satanic features of the world, recognized the anti-Christian features of the totalitarian Nazi ideology. That is why did Father Hirschfelder in this commitment as a priest and warrior of God. When he was in a Sunday sermon in July 1941 he condemned the mischievous destruction of Christian symbols and said "He who tears from the heart of young people their faith in Christ is a criminal." Gerhard Hirschfelder was already been spied upon and repeatedly interrogated by the Gestapo, now this word preaching led to his arrest during an evening religious hour. Blessed Hirschfelder was sent to Dachau, where he died of hunger and illness in 1942 at the age of 35.

"An diesen Märtyrern wird exemplarisch deutlich, wie Menschen aus ihrer christlichen Überzeugung heraus für den Glauben, für das Recht der ungehinderten Religionsausübung und der freien Meinungsäußerung, für Frieden in Freiheit und für die Menschenwürde ihr Leben hinzugeben bereit sind. Heute leben wir glücklicherweise in einer freien und demokratischen Gesellschaft. Zugleich bemerken wir bei vielen Zeitgenossen eine weitaus geringere religiöse Bindung, als es bei diesen Glaubenszeugen der Fall war. Man mag sich fragen, ob es auch heute noch Christen gibt, die mit einer solchen Kompromißlosigkeit für ihren Glauben eintreten. Viele Menschen sind wohl eher geneigt, nachgiebigeren religiösen Auffassungen auch für sich selbst Raum zu geben. An die Stelle des personalen Gottes des Christentums, der sich in der Bibel offenbart, tritt ein geheimnisvolles und unbestimmtes Höchstes Wesen, das nur eine vage Beziehung zum persönlichen Leben des Menschen hat." (here)

Während seiner Arbeit mit der Jugend,  Selig Hirschfelder
drängte junge Menschen, um nicht von Nazi-Propaganda beeinflusst und nicht Mitglied der Hitler-Jugend. Auch wenn Nazi-Behörden denunziert ihn als Gegner des Regimes, weiter Selig Hirschfelder, um die Nazi-Diktatur in seinen Predigten zu kritisieren. Er hatte mit jener prophetischen Sicherheit, mit der ein tiefer Glaube die Züge des Satanischen in der Welt wahrnimmt, die antichristlichen Züge der totalitären NS-Ideologie erkannt. Deshalb verstand sich Kaplan Hirschfelder in dieser Auseinandersetzung auch als Priester und Kämpfer Gottes. Als er in einer Sonntagspredigt im Juli 1941 die mutwillige Zerstörung christlicher Symbole angeprangert und ausgerufen hatte „Wer der Jugend den Glauben an Christus aus dem Herzen reißt, ist ein Verbrecher!“ War Gerhard Hirschfelder schon bisher bespitzelt und wiederholt von der GESTAPO verhört worden, jetzt führte dieses Predigtwort zu seiner Verhaftung während einer abendlichen Glaubensstunde.

Gebet um die Seligsprechung des Dieners Gottes Gerhard Hirschfelder: "... Sein Leben ist uns Vorbild; es helfe uns, daß Deutsche, Polen und Tschechen den Weg zueinander finden und gemeinsam am Aufbau Europas im christlichen Geiste mitwirken. Das erbitten wir durch Christus, unseren Herrn."

Prayer for the Beatification of the Servant of God Gerhard Hirschfelder: "... His life is our role model, it may help us that German, Polish and Czechs find the way to each other and jointly participate in the construction of Europe in the Christian spirit is what we ask through Christ. our Lord."


Blessed Hirschfelder's parish was the Roman Catholic parish of Saint Bartholomew the Apostle in Czermna (Czech: Kladská Čermná (Velká), German: Tscherbeney, Nazi German 1937–1945: Grenzeck) located in so called Czech Angle, Czech: Český koutek, German: Böhmischer Winkel.

Czermna, one of the oldest villages in powiat kłodzki (Klodzko County), województwo dolnośląskie (Lower Silesian Voivodeship, i.e Province), Śląsk Polski (Polish Silesia), Polska (Poland) is world renown of its Sanctuary of Reverie about Life and Death – the Skull Chapel, Sanktuarium Zadumy nad Życiem i Śmiercią - Kaplica Czaszek, Svatyně zamyšlení nad životem a smrti - kaple lebek, Heiligtum von Träumerei über Leben und Tod - Schädelkapelle.

In this ossarium bones and skulls of the deceased from epidemics which manaced Silesia in the 18th century (first of all cholera, but also typhus, influenza, and plague) can be seen in thousands of pieces and remind us how important is prevention and control of diseases.

But not only mass diseases cause premature deaths.

The Roman Catholic Czech-born priest - Vaclav Tomasek (římskokatolický kněz českého původu - Václav Tomášek) saw tens of thousands of earthy remains
of innocent victims of the war violence on both sides: the attacked one and the aggressive one. Among them there were bones and skulls of local civil population, of children and eldery, of women and men who never took up arms. Among them were bones and skulls of troops, conscripts and mercenaries who were given arms and ordered to kill the enemy, actually their peer. All of them were innocent victims of the evil  which indulged and stil indulges in human suffering.  Father Tomasek decided to collect tens of thousands human remains, clean them and bury them under the floor of  his chapel. Bones of  three thousands of people can be seen in the chapel.

HIC MORTUI DOCENT VIVOS (here the dead teach the living ones) the most important lesson: MEMENTO MORI (remember your mortality, remember you must die, remember you will die). At the hour of midnight between
14 and 15 August  the annual mass is held at the Sanctuary of Reverie about Life and Death in Czermna. Attendants to the Holy Mass  pray for souls of the people burried in the Sanctuary  as well as for the salvation of souls of members of  their families who died violently for any reason including suicide. (here)

It was Frederick II (German: Friedrich II, Der Alte Fritz - Old Fritz), king of Prussia who upon ascending to the Prussian throne invaded Silesia and near the end of his life conquered Polish territories in the First Partition of Poland. The Lands of the Bohemian Crown (Czech: země Koruny české; German: Böhmische Kronländer; Latin: Corona regni Bohemiae), also called the Lands of the Crown of Saint Wenceslas (země Koruny svatováclavské), short: the Bohemian Crown (Koruna česká) or Czech Crown lands (České korunní země)  in that time were in hands of the House of Habsburg. Frederick II of Prussia blackmailed young, 23 years old Maria Theresa who soon after death of her father, the Holy Roman Emperor Charles VI on 20 October 1740 (probably of mushroom poisoning)
on 16 December 1740 had to face invasion of Silesia by Frederick II, in her own words: "the jewel of the House of Austria" by "that evil man".

The Silesian wars 1740-1742 i 1744-1745 ended in German annexation of Silesia for over two hundred years: from the Treaty of Berlin 28 July 1742  to  the capitulation of Breslau Fortress on 6 May 1945 at 6 pm; earlier, on 20 April 1945, the Hitler's Wehrmacht was forced to retreat from the Rietschen - Steinbach line at the Lusatian Neisse / Nysa Łużycka / Lužická Nisa/ Lausitzer Neiße and the Germans were pushed out of the western territories restored to Poland.  


The father Tomasek's
Skull Chapel  built in 1776 - 1804 got  just before the end od the most dominated by the evil century which was the 20th century after Christ, a perfect partner in Christian message of forgiveness and reconciliation. Erected in 1999  a rainbow-shaped arch monument gives tribute to many generations of people of three cultures which contributed to the material and cultural development of Czermna.


Erected in 1999 a rainbow-shaped arch monument gives tribute to many generations of people of three cultures which contributed to the material and cultural development of Czermna.
The plaques read:
CZECHOM, POLAKOM, NIEMCOM, 
KTÓRZY PRZYCZYNILI SIĘ DO ROZWOJU MATERIALNEGO I KULTUROWEGO CZERMNEJ OD JEJ POCZĄTKÓW W 1354 ROKU. WDZIĘCZNI MIESZKAŃCY CZERMNEJ W 1999 ROKU".
 ČECHŮM, POLÁKŮM A NĚMCŮM
KTEŘÍ PŘISPĚLI K HMOTNÉMU A KULTURNÍMU ROZVOJI ČERMNÉ OD ROKU 1354. VDĚČNÍ OBČANÉ ČERMNÉ V ROCE 199
DEN TSCHECHEN, DEN POLEN, DEN DEUTSCHEN,
 GEWIDMET FÜR IHREN BEITRAG  ZUR MATERIELLEN UND KULTURELLEN ENTWICKLUNG VON TSCHERBENEY SEIT DEN ANFÄNGEN IM JAHRE 1354
  DANKBAREN
 BEWOHNER VON CZERMNA IM JAHRE 1999
<To Czechs, Poles and Germans who contributed to the material and cultural development of Czermna since it was established in the year 1354, grateful inhabitants of Czermna in the year 1999>

What does it mean 'catholic' ?
'catholic'  meaning
TheFreeDictionary
- of broad or liberal scope; comprehensive: "The 100-odd pages of formulas and constants are surely the most catholic to be found" (Scientific American).
- including or concerning all humankind; universal: "what was of catholic rather than national interest" (J.A. Froude).
- wide-ranging in one's taste etc a catholic taste in books.
-  universal; relating to all men; all-inclusive
- comprehensive in interests, tastes, etc.; broad-minded; liberal
derived via Latin catholicus from the Greek adjective καθολικός (katholikos), meaning "universal" comes from the Greek phrase καθόλου (kath'holou), meaning "on the whole," "according to the whole" or "in general", and is a combination of the Greek words κατά meaning "about" and όλος meaning "whole"

Sanctuary of Reverie about Life and Death in Czermna
12 August  2012, Sunday Holy Mass at  13.00
a group of 50 Roman Catholics from China among attendants
the  first reading in Chinese


1 列 王 紀 上 19 


4 自 己 在 曠 野 走 了 一 日 的 路 程 , 來 到 一 棵 羅 騰 ( 小 樹 名 , 松 類 ; 下 同 ) 樹 下 , 就 坐 在 那 裡 求 死 , 說 : 耶 和 華 啊 , 罷 了 ! 求 你 取 我 的 性 命 , 因 為 我 不 勝 於 我 的 列 祖 。 5他 就 躺 在 羅 騰 樹 下 , 睡 著 了 。 有 一 個 天 使 拍 他 , 說 : 起 來 吃 罷 ! 6他 觀 看 , 見 頭 旁 有 一 瓶 水 與 炭 火 燒 的 餅 , 他 就 吃 了 喝 了 , 仍 然 躺 下 。 7耶 和 華 的 使 者 第 二 次 來 拍 他 , 說 : 起 來 吃 罷 ! 因 為 你 當 走 的 路 甚 遠 。 8他 就 起 來 吃 了 喝 了 , 仗 著 這 飲 食 的 力 , 走 了 四 十 晝 夜 , 到 了   神 的 山 , 就 是 何 烈 山 。

4 Zìjǐ zài kuàngyě zǒuliǎo yī rì de lùchéng, lái dào yī kē luó téng (xiǎo shù míng, sōng lèi; xià tóng) shùxià, jiùzuò zài nàlǐ qiú sǐ, shuō: Yēhéhuá a, bàle! Qiú nǐ qǔ wǒ dì xìngmìng, yīnwèi wǒ bùshèng yú wǒ dì liè zǔ. 5 Tā jiù tǎng zài luó téng shùxià, shuìzhele. Yǒu yīgè tiānshǐ pāi tā, shuō: Qǐlái chī ba! 6 Tā guānkàn, jiàn tóu páng yǒuyī píng shuǐ yǔ tànhuǒ shāo de bǐng, tā jiù chīle hēle, réngrán tǎng xià. 7 Yēhéhuá de shǐzhě dì èr cì lái pāi tā, shuō: Qǐlái chī ba! Yīnwèi nǐ dāng zǒu de lù shényuǎn. 8 Tā jiù qǐlái chīle hēle, zhàngzhe zhè yǐnshí de lì, zǒuliǎo sìshí zhòuyè, dàole shén de shān, jiùshì hélièshān.

1 Kings 19
4Then he went on alone into the wilderness, traveling all day. He sat down under a solitary broom tree and prayed that he might die. "I have had enough, LORD," he said. "Take my life, for I am no better than my ancestors who have already died.. 5Then he lay down and slept under the broom tree. But as he was sleeping, an angel touched him and told him, "Get up and eat!" 6. He looked around and there beside his head was some bread baked on hot stones and a jar of water! So he ate and drank and lay down again.7Then the angel of the LORD came again and touched him and said, "Get up and eat some more, or the journey ahead will be too much for you." 8So he got up and ate and drank, and the food gave him enough strength to travel forty days and forty nights to Mount Sinai, the mountain of God..

4Eliasz poszedł na pustynię na odległość jednego dnia drogi. Przyszedłszy, usiadł pod jednym z janowców i pragnąc umrzeć, rzekł: „Wielki już czas, o Panie! Odbierz mi życie, bo nie jestem lepszy od moich przodków!” 5Po czym położył się tam i zasnął. A oto anioł, trącając go, powiedział mu: „Wstań i jedz!” 6Eliasz spojrzał, a oto przy jego głowie podpłomyk i dzban z wodą. Podniósł się więc, zjadł i wypił, i znowu się położył. 7Powtórnie anioł Pana wrócił i trącając go, powiedział: „Wstań, jedz, bo przed tobą długa droga!” 8Powstawszy zatem, zjadł i wypił. Następnie mocą tego pożywienia szedł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, aż do Bożej góry Horeb.

4Sám pak šel předce po poušti cestou dne jednoho, a přišed, usadil se pod jedním jalovcem, a žádal sobě smrti a řekl: Jižť jest dosti, ó Hospodine, vezmi duši mou, nebť nejsem lepší otců svých. 5I lehl a usnul pod tím jalovcem. A aj, v touž chvíli anděl dotekl se ho a řekl jemu: Vstaň, pojez. 6A když pohleděl vůkol, a aj, u hlavy jeho chléb na uhlí pečený a číše vody. I pojedl a napil se, a lehl zase. 7Opět vrátiv se anděl Hospodinův po druhé, dotekl se ho a řekl: Vstaň, pojez, nebo velmi dlouhou máš cestu před sebou. 8A vstav, jedl a pil, a šel v síle pokrmu toho čtyřidceti dní a čtyřidceti nocí, až na horu Boží Oréb.

4Er aber ging hin in die Wüste eine Tagereise und kam hinein und setzte sich unter einen Wacholder und bat, daß seine Seele stürbe, und sprach: Es ist genug, so nimm nun, HERR, meine Seele; ich bin nicht besser denn meine Väter. 5Und er legte sich und schlief unter dem Wacholder. Und siehe, ein Engel rührte ihn an und sprach zu ihm: Steh auf und iß! 6Und er sah sich um, und siehe, zu seinen Häupten lag ein geröstetes Brot und eine Kanne mit Wasser. Und da er gegessen und getrunken hatte, legte er sich wieder schlafen. 7Und der Engel des HERRN kam zum andernmal wieder und rührte ihn an und sprach: Steh auf und iß! denn du hast einen großen Weg vor dir. 8Er stand auf und aß und trank und ging durch die Kraft derselben Speise vierzig Tage und vierzig Nächte bis an den Berg Gottes Horeb.

***
The Holy and Glorious Prophet Elias is called 'pure one', a title we hear often in reference to Mary the Mother of God  (the Most Pure One) whom he also prefigures. Elias led a life of ascetic prayer, fasting on Carmel, wandering in the desert, wrapped in stillness upon Horeb.  Our Orthodox Church has seen him also as a fore-runner of the Mother of God, because Elias in virginity and purity became, in the flesh, worthy of the vision of God's presence. Byzantine Catholic (Greek Catholic)  here 

Novena Prayer

Holy Virgin, moved by the painful uncertainty we experience in seeking and acquiring the true and the good, we cast ourselves at thy feet and invoke thee under the sweet title of  Mother of Good Counsel.  We beseech thee: come to our aid at this moment in our worldly sojourn when the twin darknesses of error and of evil that plots our ruin by leading minds and hearts astray.
Seat of Wisdom and Star of the Sea, enlighten the victims of doubt and of error so that they may not be seduced by evil masquerading as good; strengthen them against the hostile and corrupting forces of passion and of sin
Mother of Good Counsel, obtain for us from thy Divine Son the love of virtue and the strength to choose, in doubtful and difficult situations, the course agreeable to our salvation. Supported by thy hand we shall thus journey without harm along the paths taught us by the word and example of Jesus our Savior, following the Sun of Truth and Justice in freedom and safety across the battlefield of life under the guidance of thy maternal Star, until we come at length to the harbor of salvation to enjoy with thee unalloyed and everlasting peace. Amen.
(By Pope Pius XII, 23 January 1953)

Litany of Our Lady of Good Counsel
Lord, have mercy on us.
Christ, have mercy on us.
Lord, have mercy on us.
Christ, hear us.
Christ, graciously hear us.
God the Father of Heaven, Have mercy on us.
God the Son, Redeemer of the world, Have mercy on us.
God the Holy Ghost, Have mercy on us.
Holy Trinity, One God, Have mercy on us.
Beloved Daughter of the Eternal Father, pray for us.
August Mother of God the Son, pray for us.
Blessed Spouse of God the Holy Ghost, pray for us.
Living temple of the Holy Trinity, pray for us.
Queen of Heaven and earth, pray for us.
Seat of Divine Wisdom, pray for us.
Depositary of the secrets of the Most High, pray for us.
Virgin most prudent, pray for us.
In our doubts and difficulties, pray for us.
In our tribulations and anguish, pray for us.
In our discouragements, pray for us.
In perils and temptations, pray for us.
In all our undertakings, pray for us.
In all our needs, pray for us.
At the hour of death, pray for us.
By thine Immaculate Conception, pray for us.
By thy happy nativity, pray for us.
By thine admirable presentation, pray for us.
By thy glorious Annunciation, pray for us.
By thy charitable Visitation, pray for us.
By thy Divine Maternity, pray for us.
By thy holy Purification, pray for us.
By the sorrows and anguish of thy maternal heart, pray for us.
By thy precious death, pray for us.
By thy triumphant Assumption, pray for us.
Lamb of God, Who takest away the sins of the world, Spare us, O Lord.
Lamb of God, Who takest away the sins of the world, Graciously hear us, O Lord.
Lamb of God, Who takest away the sins of the world, Have mercy on us.
V. Pray for us, O holy Mother of God,
R. And obtain for us the gift of good counsel.
Let Us Pray.
V. Lord Jesus, Author and Dispenser of all good, Who in becoming incarnate in the womb of the Blessed Virgin hast communicated to her lights above those of all the Heavenly intelligences, grant that in honoring her under the title of Our Lady of Good Counsel, we may merit always to receive from her goodness counsels of wisdom and salvation, which will conduct us to the port of a blessed eternity.
R. Amen.

Fountain of Elias here


Our Lady of Good Counsel and Wisdom of the Heart
is the central image in the Sanctuary of Reverie about Life and Death in Czermna

History of Our Lady of Good Counsel by Father Pasquale Sarullo, OFM, 1800s.
Our Lady of Good Counsel
other titles:
 Mother of Good Counsel, Our Lady of Shkodra, Our Lady of Good Services and St. Mary of Paradise
"Our Lady of Good Counsel soon became a symbol of lay involvement and responsibility in Counter-reformation times. "
here
also
Our Lady of Good Counsel and Wisdom of the Heart
(HE bishop  Joseph Pazdur, Dioecese of Wroclaw)
 here 



The Roman Catholic Church of Saints Stanislaus, Dorothy, and  Wenceslaus, erected to commemorate the Peace Treaty of Namyslow of 1348 AD
Rzymsko-katolicki  Kościół  św. Stanisława, św. Doroty i św. Wacława, wzniesiony dla upamiętnienia Traktatu Pokojowego w Namysłowie z 1348r.
Římskokatolický kostel  sv. Stanislava, sv. Doroty a sv. Václava, postavený k připomenutí mírovou smlouvu  v Namyslově z roku 1348  

Die römisch-katholische Kirche Sankt Stanislaus, Sankt  Dorothea und Sankt Wenzel, errichtet zum Gedenken an der Friedensvertrag von Namslau des Jahres 1348 
Stanislaus of Szczepanów, Bishop of Kraków and martyr, the patron saint of  Poland, the patron saint of moral order - Święty Stanisław, biskup Krakowa i męczennik, patron Polski, patron porządku moralnego - Svatý Stanislav ze Szczepanowa, biskup krakovský a mučedník, patron Polska, svatý patron mravního řádu - Stanislaus von Krakau auch Stanislaus von Szczepanow, Bischof von Krakow, Märtyrer Schutzpatron Polens, Schutzpatron der sittlichen Ordnung
Jan Matejko: Casimir III the Great, King of Poland
Jan Matejko: Casimir III the Great 
The Roman Catholic Church of Saints Stanislaus, Dorothy, and Wenceslaus, erected to commemorate the Peace Treaty of Namyslow of 1348 AD; Rzymsko-katolicki Kościół św. Stanisława, św. Doroty i św. Wacława, wzniesiony dla upamiętnienia Traktatu Pokojowego w Namysłowie z 1348r.; Římskokatolický kostel sv. Stanislava, sv. Doroty a sv. Václava, postavený k připomenutí mírovou smlouvu v Namyslově z roku 1348 ; Die römisch-katholische Kirche Sankt Stanislaus, Sankt Dorothea und Sankt Wenzel, errichtet zum Gedenken an der Friedensvertrag von Namslau des Jahres 1348
BOHEMIA AND SILESIA BOWING BEFORE THE KING OF POLAND CASIMIR, PEACE TREATY OF NAMYSLOW 1348, Church of Saints Stanislaus, Dorothy, and Wenceslaus Swidnicka Street, Wroclaw, Polish Silesia, erected to commemorate the Peace Treaty of Namyslow a
Coat of arms of the kings of the Přemyslid dynasty.    The first seal of Kingdom of Poland coming from Polish Silesian Piasts who adopted
Saint  Wenceslaus aka Wenceslas, Duke of Bohemia and martyr, the patron saint of the Czech land, defender of the true faith - Święty Wacław, książę czeski i męczennik, patron ziemi czeskiej,  obrońca prawdziwej wiary - Svatý Václav, kníže český a mučedník, patron  České země, ochránce pravé víry -  Heiliger Wenzel  auch Wenzeslaus von Böhmen, Herzog des böhmischen Landes, Märtyrer Schutzpatron Patron Böhmens, Verteidiger des rechten Glaubens
Zákon č. 3/1993 Sb. České národní rady o státních symbolech České republiky: Velký státní znak " Ve třetím zlatém poli je černá orlice se stříbrným půlměsícem zakončeným jetelovými trojlístky a uprostřed s křížkem, se zlatou korunou a červenou zbrojí.“; Coat of arms of the Czech Republic: Greater coat of arms "third quarter Or, Upon an eagle displayed Sable crowned, armed and langued proper (for Silesia)."Wappen der Tschechischen Republik: Großes Staatswappen: "im dritten Feld in Gold ein goldgekrönter und rotbewehrter schwarzer Steinadler, belegt mit einem silbernen Halbmond, der auf den Flügelenden kleeblattförmig und auf der Brust oben in ein Kreuz ausläuft.“ Zákon č. 3/1993 Sb. České národní rady o státních symbolech České republiky: Velký státní znak "  Ve třetím zlatém poli je černá orlice se stříbrným půlměsícem zakončeným jetelovými trojlístky a uprostřed s křížkem, se zlatou korunou a červenou zbrojí.“; Coat of arms of the Czech Republic: Greater coat of arms "third quarter Or, Upon an eagle displayed Sable crowned, armed and langued proper (for Silesia)."Wappen der Tschechischen Republik: Großes Staatswappen: "im dritten Feld in Gold ein goldgekrönter und rotbewehrter schwarzer Steinadler, belegt mit einem silbernen Halbmond, der auf den Flügelenden kleeblattförmig und auf der Brust oben in ein Kreuz ausläuft.“
Coat of arms of the dukes of the Přemyslid dynasty. Erb Přemyslovských knížat. Coat of arms of the kings of the Přemyslid dynasty.
Coat of arms of the dukes of the Přemyslid dynasty.
Erb Přemyslovských
 knížat.
Coat of arms of the kings of the Přemyslid dynasty.
Nowadays 
Small coat of arms
of the Czech Republic

Erb Přemyslovských  králů.
 BOHEMIA  AND SILESIA BOWING BEFORE THE KING OF POLAND CASIMIR, PEACE TREATY OF NAMYSLOW 1348

The Treaty of  Namyslow
aka the Peace of Namyslow
November 22, 1348  
was a peace treaty between King of Poland Casimir the Great, his nephew Duke of Swidnica - Jawor Bolko II  and King of Bohemia Charles IV of Luxembourg and was signed in Namyslow (Czech: Namyslov, German: Namslau) in Polish Silesia.
Agreement ended the war started in 1345 by the German King of Bohemia, John the Blind of Luxembourg with invasion of Duchy  of Swidnica.
The provisions of the document kept in the King of Poland archives (the King of Bohemia's  document  is not known) were as follows:
The signatories of the Treaty of Namyslow promised the perpetual love and brotherly friendship for ever.
King Charles IV was released from debts which he was not able to pay back  to Casimir the Great and had promised military support in case of Casimir the Great War with the Teutonic Order and the Margraviate of Brandenburg.
Casimir the Great promised a payment for Charles IV in exchange for help in restitution through confiscation the lands formerly belonging to the Polish Kingdom.
The alliance of King Casimir the Great with king of Hungary was confirmed.
In the document "The Treaty of  Namyslow of November 22, 1348" there is no mention on abandonment of Polish claims to Silesia.
To the contrary, on the third anniversary of the Treaty King of Poland Casimir The Great accompanied  by Archbishop of Gniezno, Primate  Bishop of Poland Jaroslaw Bogoria Skotnicki arrived to Wroclaw in November 1351 to  meet  Charles IV and to make sure that King Casimir's Royal Chancellor Jan Starzyk would be elected to the office of dean of the Wroclaw Cathedral  of St. John the Baptist, and  take care of Poland's interests in Silesia. In 1351 the Augustinians (Ordo Sancti Augustini – OSA) acquired a site in the south of the city to build the convent church. In 1352 began the construction of the church of Saints Stanislaus, Dorothy, and  Wenceslaus, to commemorate the Peace Treaty of  Namyslow of 1348.
Wrocław diocese was founded in 1000, belonged until 1821 to the ecclesiastical province of Gniezno, then directly to the Holy See, and in 1930 was elevated to archdiocese.
The Catholic Church was, is and will be the mainstay of Polish Silesia.
Pokój namysłowski
lub pokój w Namysłowie
z 22 listopada 1348 roku
- układ pokojowy zawarty pomiędzy królem Polski Kazimierzem Wielkim, jego bratankiem księciem świdnicko-jaworskim Bolkiem II  i królem Czech Karolem IV Luksemburskim i był podpisany w Namysłowie (po czesku: Namyslov, po niemiecku: Namslau), na Śląsku Polskim.
Układ zakończył wojnę rozpoczętą w 1345 roku przez niemieckiego króla Czech, Jana I Ślepego Luksemburskiego najazdem na Księstwo Świdnickie.
Postanowienia dokumentu przechowywanego w archiwach Króla Polski (dokument króla Czech nie jest znany) były następujące:
Sygnatariusze Traktatu Namysłowskiego przyrzekli sobie wieczystą miłość i braterską przyjaźń po wieczne czasy.
Karol IV został zwolniony z długów, których nie był w stanie spłacić Kazimierzowi Wielkiemu i  obiecał pomoc wojskową w przypadku wojny Kazimierza Wielkiego z zakonem krzyżackim lub Marchią Brandenburską
Kazimierz Wielki obiecał wynagrodzenie Karolowi IV w zamian za pomoc w rewindykacji w drodze konfiskaty ziem należących dawniej do Królestwa Polskiego.
Sojusz Kazimierza Wielkiego z królem Węgier został potwierdzony.
W dokumencie "Pokój namysłowski z 22 listopada 1348" nie ma żadnej wzmianki o rezygnacji z polskich roszczeń do Śląska.
Wręcz przeciwnie, w trzecią rocznicę traktatu król Polski Kazimierz Wielki wraz z arcybiskupem Gniezna, prymasem Polski Jarosławem Bogoria Skotnickim przybył do Wrocławia w listopadzie 1351, aby spotkać Karola IV i upewnić się, że królewski kanclerz króla Kazimierza Jan Starzyk zostanie wybrany na urząd dziekana wrocławskiej katedry św. Jana Chrzciciela i będzie dbał o interesy Polski na Śląsku. W roku 1351 augustianie (Ordo Sancti Augustini - OSA) dokonali zakupu działki na południu miasta w celu postawienia klasztornego kościoła. W roku 1352 rozpoczęła się budowa kościoła  św. Stanisława, św. Doroty i św. Wacława dla upamiętnienia Traktatu Pokojowego w Namysłowie z 1348r.
Diecezja wrocławska powstała w 1000, do 1821 podlegała prowincji kościelnej w Gnieźnie, a następnie bezpośrednio Stolicy Apostolskiej a w 1930  została podniesiona do rangi archidiecezji.
Kościół katolicki był, jest i będzie ostoją polskości Śląska.
Namyslovský mír
 nebo Namyslowský mírová smlouva
 22. listopadu 1348 
- mírová smlouva uzavřená mezi polským králem Polska Kazimírem Velikým, jeho bratancem svidnicko-javorským knížetem Bolkem II a českým králem Karlem IV Lucemburským a byla podepsána v m. Namyslow (česky: Namyslov, německy: Namslau) v polském Slezsku.
Dohoda ukončila válku, která začala v roce 1345 s invazí německého krála Čech Jana Slepého Lucemburského do Svidnického knížectví.
Ustanovení tohoto dokumentu uloženého v archivů krále Polska (dokument  krála Čech není znám) byly takto:
Signatáři Namyslovské Smlouvy slíbili věčnou lásku a bratrske přátelství na věky.
Karel IV byl propuštěn z dluhů, které nebyl schopen splatit Kazimiru Velikému a slíbil vojenskou podporu v případě války Kazimíra Velikého proti řádu německých rytířů nebo Braniborské markrabství.
Kazimír Veliký slíbil zaplatit Karelu IV za pomoc při restituce půdu konfiskace země dříve patřící do polského království.
Aliance krále Kazimíra Velikého s králem Maďarska byla potvrzena.
V dokumentu "Namyslovský mír 22. listopadu 1348" není žádná zmínka o kapitulace polských nároků na Slezsko.
Právě naopak, na třetí výročí smlouvy král Polska Kazimír Veliký za doprovodu arcibiskupa Hnězdenského primasa biskupa Polska Jaroslawa Bogoria Skotnického přijel do Vratislavi v listopadu 1351 ke splnění Karla IV a ujistěte se, že krále Kazimíra královský kancléř Jan Starzyk by zvolen do do funkce děkana Katedrála sv. Jana Křtitele  a staral se o zájmy Polska ve Slezsku. V roce 1351 augustiniáni (Ordo Sancti Augustini - OSA) získali místo na jihu města na vybudování klášterního kostela.  V roce 1352  začala stavba kostela sv. Stanislava, sv. Doroty a sv. Václava, k připomenutí mírovou smlouvu  v Namyslově z roku 1348.
Vratislavská diecéze byla založena roku 1000; patřila do roku 1821 ke Hnězdenské církevní provincii, poté podléhala přímo Svatému stolci a v roce  1930 byla povýšena na arcidiecézi. Katolická církev byla, je a bude oporou polském Slezsku.
Der Vertrag von Namyslow
  auch als Friede von Namyslow bekannt
22. November 1348
war ein Friedensvertrag zwischen König von Polen Casimir III des Großen, seinen Neffen Herzog von Swidnica - Jawor Bolko II. und König von Böhmen Karl IV. von Luxemburg und wurde am Namyslow (Tschechische: Namyslov, Deutsch: Namslau) in polnischen Schlesien unterzeichnet.
Vereinbarung endete der Krieg begann im Jahre 1345 durch den deutschen König von Böhmen, Johann der Blinde von Luxemburg mit Invasion des Herzogtums von Swidnica .
Die Bestimmungen des Dokuments gehaltet in der König von Polen Archive (der König von Böhmen Dokument ist nicht bekannt) wurden wie folgt:
Die Unterzeichner des Vertrags von Namyslow versprach den ewigen Bruderliebe und Freundschaft für immer;
Karl IV. wurde von Schulden veröffentlicht, die er nicht bezahlen konnte zurück zu Casimir des Großen und militärische Unterstützung versprochen, im Falle von Kasimir dem Großen Krieg gegen den Deutschen Orden und die Mark Brandenburg
Kasimir der Große versprach eine Zahlung für Charles IV im Austausch für Hilfe bei der Restitution durch Konfiskation der Länder früher Zugehörigkeit zum Polnischen Königreiches.
Die Allianz von König Kasimir der Große mit König von Ungarn wurde bestätigt.
In dem Dokument "Der Vertrag von Namyslow 22. November 1348" gibt es keine Erwähnung auf Verzicht der polnischen Ansprüche auf Schlesien.
Im Gegenteil, am dritten Jahrestag des Vertrags  König von Polen Kasimir dem Großen  begleitet bei Erzbischof von Gniezno, Primas Bischof von Polen Jaroslaw Bogoria Skotnicki kam nach Wroclaw im November 1351 zu    zu Karl IV. erfüllen und dafür zu sorgen, dass Königs Casimir Königlicher Kanzler  Jan Starzyk würde das Amt des der Breslauer Domdekan gewählt werden und kümmern Interessen Polens in Schlesien. Im Jahr 1351 die Augustiner Eremiten (Ordo Sancti Augustini – OSA) erwerben im Süden der Stadt ein Gelände zum Bau die Kloster-kirche. Im Jahr 1352 wird begonnen der Bau der Kirche Sankt Stanislaus, Sankt  Dorothea und Sankt Wenzel, zum Gedenken an der Friedensvertrag von Namslau des Jahres 1348. Die Diözese Wroclaw in 1000 gegründet wurde, gehörte bis 1821 zur Gniezno Kirchenprovinz, dann direkt dem Heiligen Stuhl, und 1930 um Erzdiözese wurde erhöht.
Die katholische Kirche war, ist und bleibt das Rückgrat der polnischen Schlesien.

Church of Saints Stanislaus, Dorothy, and Wenceslaus Swidnicka Street, Wroclaw, Polish Silesia, erected to commemorate the Peace Treaty of  Namyslow

Saint Dorothy with the sword, Dorothea of Cesarea, virgin and martyr, the saint patron of horticulture; brewers; brides; florists; gardeners; new mothers, newlyweds and town Pescia in Italy; Święta Dorota z mieczem, Dorota z Cezarei, dziewica i męczennica, patronka narzeczonych i świeżo poślubionych, matek, matek w połogu, ogrodników, kwiaciarek i m. Pescia we Włoszech; Svatá Dorota s mečem, Dorota z Caesareji, panna a mučenica, patronka zahradníků, květinářů, pivovarníků, horníků, nevěst, šestinedělek a m. Pescia v Italsku; Die heilige Dorothea mit dem Schwert, auch Dorothea von Kappadokien auch von Cäsarea, Jungfrau und Märtyrerin, Schutzpatronin der Gärtner, Blumenhändler, Bierbrauer, Bergleute, Bräute, Wöchnerinnen. der Neuvermählten, und der S. Pescia in Italien
Saint Dorothy with the sword, Dorothea of Cesarea, virgin and martyr, the saint patron of horticulture; brewers; florists; gardeners; brides; newlyweds; new mothers, and town Pescia in Italy
Święta Dorota z mieczem, Dorota z Cezarei, dziewica i męczennica, patronka narzeczonych i świeżo poślubionych, matek, matek w połogu, ogrodników, kwiaciarek i m. Pescia we Włoszech
 Svatá Dorota s mečem, Dorota z Caesareji, panna a mučenica, patronka zahradníků, květinářů, pivovarníků, horníků, nevěst, šestinedělek a m. Pescia v Italsku
Die heilige Dorothea mit dem Schwert, auch  Dorothea von Kappadokien auch von  Cäsarea, Jungfrau und Märtyrerin, Schutzpatronin der Gärtner, Blumenhändler, Bierbrauer, Bergleute, Bräute, Wöchnerinnen. der Neuvermählten, und  der S. Pescia in Italien
Wroclaw Dorotheenkirche victims warn persecutors with words of Jesus:
Wroclaw Dorotheenkirche victims warn persecutors with words of Jesus: "Put your sword back in its place," Jesus said to him, "for all who draw the sword will die by the sword. Matthew 26:52; "Whoever sheds human blood, by humans shall their blood be shed; for in the image of God has God made mankind. Genesis 9:6
"Put your sword back in its place," Jesus said to him, "for all who draw the sword will die by the sword.  Matthew 26:52 
"Whoever sheds human blood, by humans shall their blood be shed; for in the image of God has God made mankind. Genesis 9:6

Śląsk Polski Polish Silesia Polské Slezsko Polnisch Schlesien
Wrocławski pomnik UCZONYM POLSKIM - OFIAROM HITLERYZMU 1939 - 1945 The Wroclaw Monument TO POLISH SCIENTISTS - VICTIMS OF HITLERISM 1939 - 1945 NASZ LOS PRZESTROGĄ OUR FATE IS WARNING TU ZŁOŻONO ZIEMIĘ ICH KRWIĄ PRZEPOJONĄ ZEBRANĄ Z MIEJSCA STRACEŃ WE LWOWIE HERE WAS DEPOSITED SOIL SOAKED WITH THEIR BLOOD GATHERED FROM THE PLACE OF EXECUTION IN LWOW Śląsk Polski Polish Silesia Polské Slezsko Polnisch Schlesien
Wrocławski pomnik UCZONYM POLSKIM - OFIAROM HITLERYZMU 1939 - 1945
The Wroclaw Monument TO POLISH SCIENTISTS - VICTIMS OF HITLERISM 1939 - 1945
NASZ LOS PRZESTROGĄ OUR FATE IS WARNING
TU ZŁOŻONO ZIEMIĘ ICH KRWIĄ PRZEPOJONĄ ZEBRANĄ Z MIEJSCA STRACEŃ WE LWOWIE
HERE WAS DEPOSITED SOIL SOAKED WITH THEIR BLOOD  GATHERED FROM THE PLACE OF  EXECUTION IN LWOW
In July 1941, 25 Polish academics from the city of Lwów (since 1945 Lviv, Ukraine) were killed by German occupation forces along with their families and guests.
No person has ever been held responsible for this atrocity. Lists of Victims in Polish and.in English. No list in German.


PASTORAL LETTER OF THE POLISH BISHOPS TO THEIR GERMAN BROTHERS IN CHRIST

ORĘDZIE BISKUPÓW POLSKICH DO ICH NIEMIECKICH BRACI W CHRYSTUSOWYM URZĘDZIE PASTERSKIM
z 18. listopada 1965

Przewielebni Bracia Soborowi!

Niech nam wolno będzie, czcigodni Bracia, zanim jeszcze Sobór zostanie zamknięty, ogłosić Wam, naszym najbliższym zachodnim sąsiadom, radosną wieść, iż w przyszłym roku - w roku Pańskim 1966 - Kościół Chrystusowy w Polsce, a wraz z nim cały Naród polski, obchodzić będzie Millenium swego chrztu, a jednocześnie Tysiąclecie swego narodowego i państwowego istnienia.

Niniejszym zapraszamy Was w sposób braterski, a zarazem najbardziej uroczysty, do udziału w uroczystościach kościelnych polskiego Millenium. Punkt kulminacyjny polskiego Te Deum laudamus przypadnie na początek maja 1966 r. na Jasnej Górze, u Matki Bożej, Królowej Polski.

Następujące wywody niechaj posłużą jako historyczny i równocześnie bardzo aktualny komentarz do naszego Millenium, a może nawet przy pomocy Bożej jeszcze bardziej zbliżą one oba nasze Narody do siebie w drodze wzajemnego dialogu.

Jest faktem historycznym, że w roku 966 książę polski Mieszko I pod wpływem swej małżonki, czeskiej królewny Dąbrówki, przyjął jako pierwszy książę polski wraz ze swoim dworem święty sakrament chrztu. Od tej chwili szerzyło się chrześcijańskie dzieło misyjne -już od pokoleń w naszym kraju prowadzone przez chrześcijańskich apostołów na całym obszarze Polski. Syn i następca Mieszka, Bolesław Chrobry, prowadził dalej dzieło chrystianizacji rozpoczęte przez jego ojca i uzyskał od ówczesnego Papieża Sylwestra II zgodę na utworzenie własnej, polskiej hierarchii z pierwszą metropolią w Gnieźnie i trzema jej sufraganiami: w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu. Aż do 1821 r. Gnieznu jako metropolii bez przerwy podlegało biskupstwo wrocławskie.

W roku 1000 ówczesny władca Rzymskiego Imperium, cesarz Otton III, udał się wraz z Bolesławem Chrobrym jako pielgrzym do grobu męczennika Św. Wojciecha, który kilka lat przedtem poniósł śmierć męczeńską wśród bałtyckich Prusów. Obaj władcy, rzymski i przyszły polski król (był on na krótko przed swoją śmiercią koronowany na króla), odbyli długi odcinek drogi boso do świętych relikwii w Gnieźnie, które uczcili z wielką pobożnością i wewnętrznym wzruszeniem.

Takie są dziejowe początki Polski chrześcijańskiej i zarazem początki narodowej i państwowej jedności. Na tych podstawach ową jedność w sensie chrześcijańskim, kościelnym, narodowym i zarazem państwowym, poprzez wszystkie pokolenia rozbudowywali dalej władcy, królowie, biskupi i kapłani przez 1000 lat. Symbioza chrześcijańska Kościoła i państwa istniała w Polsce od początku i nigdy właściwie nie uległa zerwaniu. Doprowadziło to z czasem do powszechnego niemal wśród Polaków sposobu myślenia: co „polskie", to i „katolickie". Z niego to zrodził się także polski styl religijny, w którym od początku czynnik religijny jest ściśle spleciony i zrośnięty z czynnikiem narodowym, z wszystkimi pozytywnymi, ale również i negatywnymi stronami tego problemu.

Do tego religijnego stylu życia należy również od dawien dawna -jako główny jego wyraz - polski kult maryjny. Najstarsze polskie kościoły poświęcone są Matce Boskiej (między innymi również gnieźnieńska katedra metropolitalna); najstarszą polską pieśnią, można powiedzieć „kołysanką Narodu polskiego", jest do dziś śpiewana pieśń maryjna „Bogurodzica Dziewica, Bogiem sławiona Maryja". Tradycja wiąże jej powstanie ze Św. Wojciechem, podobnie jak legenda łączy polskie białe orły z gnieźnieńskim gniazdem. Takie i tym podobne tradycje i legendy ludowe, które oplatają jak powój wydarzenia dziejowe, splotły tak ściśle ze sobą czynnik narodowy i chrześcijański, że nie da się ich po prostu bez szkody od siebie oddzielić. One to właśnie naświetlają, a nawet w dużej mierze nadają swe piętno całym późniejszym dziejom polskiej kultury, całemu rozwojowi narodowemu i kulturalnemu.

Najnowsza historiografia niemiecka nadaje naszym początkom następujące polityczne i kulturalne znaczenie: „Przez zetknięcie się z imperium Ottona Wielkiego przed tysiącem lat Polska weszła do łacińskiej społeczności chrześcijańskiej, a dzięki podziwu godnej zręczności politycznej Mieszka I, a następnie Bolesława Chrobrego, Polska stała się równouprawnionym członkiem imperium Ottona III, imperium opartego na uniwersalnej koncepcji - objęcia całego niebizantyjskiego świata, przez co wniosła decydujący wkład do ukształtowania się Europy wschodniej". Tym samym dano podstawą i stworzono warunki do przyszłych owocnych stosunków niemiecko-polskich oraz do szerzenia kultury zachodniej.

Niestety, w późniejszym toku dziejów stosunki niemiecko-polskie nie zawsze pozostały owocne, a w ostatnich stuleciach przekształciły się w swego rodzaju dziedziczną wrogość sąsiedzką, o czym będzie mowa później.

Związanie nowego polskiego królestwa z Zachodem, i to w oparciu o papiestwo, któremu królowie polscy stale oddawali się do dyspozycji, spowodowało w średniowieczu żywą po każdym względem i nad wyraz bogatą wymianę między Polską i narodami zachodnimi, szczególnie z krajami południowo-niemieckimi, ale również i z Burgundią, Flandrią, Włochami, a później z Austrią, Francją oraz morskimi państwami okresu Odrodzenia. Przy czym, naturalnie, Polska, jako młodszy twór państwowy - najmłodszy wśród starszych braci chrześcijańskiej Europy - początkowo była stroną bardziej biorącą niż dającą. Pomiędzy Kaliszem i Krakowem, królewską stolicą w średniowieczu, a Bambergią, Spirą, Moguncją, Pragą, Paryżem, Kolonią, Lyonem, Clairvaux i Gandawą dokonywała się nie tylko wymiana towarów. Z Zachodu przybywali benedyktyni, cystersi, a później zakony żebracze, i natychmiast osiągali w Polsce, kraju dopiero co zdobytym dla chrześcijaństwa, wspaniały rozrost.

W średniowieczu doszło do tego niemieckie prawo magdeburskie, które oddało wielkie usługi przy zakładaniu polskich miast. Przybywali też do Polski niemieccy kupcy, architekci, artyści, osadnicy, z których bardzo wielu spolonizowało się; pozostawiono im ich niemieckie nazwiska rodzinne. Przy wielkim krakowskim kościele mieszczan pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny znajdujemy i dziś jeszcze napisy nagrobne licznych rodzin niemieckich z okresu średniowiecza, które z czasem wszystkie spolszczyły się, z czego Hitler i inni ludzie niesławnej pamięci wysunęli po prostu wniosek, że Kraków i cała Polska były jakby jedynie niemieckim terenem osadniczym, wobec czego muszą być odpowiednio do tego traktowane. Klasycznym przykładem niemiecko-polskiej współpracy w dziedzinie kultury i sztuki w późnym średniowieczu jest światowej sławy rzeźbiarz Wit Stwosz z Norymbergi, który przez całe niemal swe życie działał w Krakowie; wszystkie znajdujące się tam jego dzieła inspirował genius loci polskiego otoczenia. Stworzył on w Krakowie własną szkołę artystyczną, która przez całe pokolenia wywierała swój wpływ i wzbogacała polską ziemię.

Polacy głęboko szanowali swych braci z chrześcijańskiego Zachodu, którzy przybywali do nich jako posłowie prawdziwej kultury. Polacy nie pomijali milczeniem ich niepolskiego pochodzenia. Mamy zaiste wiele do zawdzięczenia kulturze zachodniej, a w tym i niemieckiej.

Z Zachodu też przybyli do nas apostołowie i święci. Oni to należą do wartości najcenniejszych, którymi obdarzył nas Zachód. Błogosławioną działalność społeczną odczuwamy na wielu miejscach dziś jeszcze. Do najbardziej znanych zaliczamy Św. Brunona z Kwerfurtu, zwanego biskupem pogan, który w porozumieniu z Bolesławem Chrobrym dokonał dzieła ewangelizacji słowiańskiego i litewskiego północnego wschodu. Szczególnie znana jest Św. Jadwiga, księżniczka śląska, urodzona w Andechs, małżonka polskiego, piastowskiego władcy Śląska, Henryka Brodatego, założycielka klasztoru żeńskiego zakonu cysterskiego w Trzebnicy, gdzie znajduje się jej grób. Stała się ona największą dobrodziejką ludu polskiego w XII w. na terenie ziem zachodnich, należących wówczas do Polski piastowskiej na Śląsku. Jest rzeczą niemal historycznie stwierdzoną, że nauczyła się ona mowy polskiej, by móc służyć prostemu ludowi polskiemu. Po jej śmierci i jej szybkiej kanonizacji, do miejsca jej wiecznego spoczynku w Trzebnicy, której nadano później nazwę Trebnitz, płynęły tłumy polskiego i niemieckiego ludu. Dziś jeszcze robią to całe tysiące i nikt nie zarzuca naszej wielkiej świętej, że była pochodzenia niemieckiego. Przeciwnie, uważa się ją na ogół, pomijając nacjonalistycznych fanatyków, za najlepszy wyraz budowania chrześcijańskiego pomostu między Polską i Niemcami. Cieszymy się, że i po niemieckiej stronie słyszy się często ten sam pogląd. Pomosty między narodami budują najlepiej właśnie ludzie święci, tylko tacy, którzy mają szczere intencje i czyste ręce. Nie dążą oni do zabrania czegokolwiek bratniemu narodowi: ani języka, ani obyczajów, ani ziemi, ani dóbr materialnych. Przeciwnie, przynoszą mu najbardziej wartościowe dobra kulturalne i oddają zazwyczaj to, co jest najcenniejsze i co sami posiadają: siebie samych, i w ten sposób rzucają nasienie swej własnej osobowości na żyzny grunt nowej ziemi sąsiedniego, misyjnego kraju; nasienie to przynosi, zgodnie ze słowami Zbawiciela, stokrotne owoce, i to na całe pokolenia. Tak właśnie patrzymy w Polsce na św. Jadwigę Śląską, patrzymy na wszystkich innych misjonarzy męczenników, którzy przybywszy z krajów położonych na Zachodzie, działali w Polsce, jak to było z apostołem męczennikiem Adalbertem-Wojciechem z Pragi na czele. Na tym właśnie polega również najgłębsza różnica między prawdziwie chrześcijańską misją niesienia kultury a tak zwanym kolonializmem, dziś słusznie potępianym.

Po roku 1200, gdy polska ziemia stawała się w swych ludziach i instytucjach coraz bardziej chrześcijańska, ziemia ta wydała własnych świętych polskich. Już w XII w. biskup krakowski, Stanisław Szczepanowski, wyznawca i męczennik, został zamordowany przy ołtarzu przez króla Bolesława Śmiałego (król ten zmarł następnie na wygnaniu jako świątobliwy pokutnik w pewnym klasztorze Górnej Austrii). Przy grobie św. Stanisława w królewskiej katedrze w Krakowie powstała majestatyczna pieśń ku jego czci, śpiewana dziś wszędzie w Polsce po łacinie: Gaudę Mater Polonia, prole faecunda nobili.

Następnie ukazała się na firmamencie potrójna gwiazda polskich świętych z rodziny Odrowążów (stary ród, który przez wieki miał swą siedzibę nad Odrą, na Górnym Śląsku). Największy spośród nich to św. Hiacynt - po polsku Jacek - apostoł dominikański, który krokami olbrzyma przemierzył całą wschodnią Europę od IVIoraw do Bałtyku i od Litwy po Kijów. Krewny jego, bł. Czesław, również dominikanin, który bronił ówczesnego Wrocławia przed Mongołami, a w dzisiejszym Wrocławiu spoczywa w grobowcu w nowo wybudowanym kościele św. Wojciecha, jest czczony przez pobożną ludność jako patron miasta odbudowującego się z gruzów od 1945 r.

W Krakowie spoczywa wreszcie bł. Bronisława, według tradycji siostra bł. Czesława, norbertanka ze Śląska.

Coraz więcej gwiazd ukazuje się na firmamencie świętych. W Sączu bł. Kunegunda, w Gnieźnie bł. Bogumił i bł. Jolanta, na Mazowszu Ładysław, a na zamku królewskim w Krakowie świątobliwa Jadwiga, nowa polska Jadwiga, która czeka na kanonizację. Później doszli nowi święci i męczennicy - św. Stanisław Kostka, nowicjusz jezuitów w Rzymie, św. Jan Kanty, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, św. Andrzej Bobola, męczennik we wschodniej Polsce, kanonizowany w roku 1938, oraz inni święci, aż do franciszkanina O. Maksymiliana Kolbe, męczennika obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, który dobrowolnie oddał życie za swego brata. Obecnie czeka w Rzymie na kanonizację, względnie beatyfikację, około 30 polskich kandydatów. Naród nasz otacza czcią swoich świętych, uważa ich za najbardziej szlachetny owoc, jaki wydać może kraj chrześcijański.

Wspomniany wyżej polski uniwersytet krakowski był obok Pragi pierwszą tego rodzaju uczelniana całym obszarze wschodnioeuropejskim. Założony w roku 1363 przez Króla Kazimierza Wielkiego był przez wieki środkiem promieniowania nie tylko polskiej, ale również ogólnoeuropejskiej kultury w najlepszym tego słowa znaczeniu. W XV i XVI wieku, kiedy śląskie ziemie piastowskie przestały należeć do Królestwa Polskiego, studiowały i nauczały w Krakowie tysiące studentów i profesorów z Wrocławia, Raciborza, Gliwic, Głogowa, Nysy, Opola i z wielu innych miast Śląska. Nazwiska ich i nazwy ich miejsc urodzenia figurują w polsko-łacińskim narzeczu w starych rejestrach uniwersytetu. Także Mikołaj Kopernik (Copernicus) jest tam wymieniony po nazwisku. Studiował on astronomię w Krakowie u profesora Bylicy. Uniwersytet ten wydał kulturze europejskiej setki uczonych najwyższej klasy naukowej: matematyków, fizyków, lekarzy, prawników, astronomów, historyków i filozofów kultury. Znajduje się między nimi również słynny Paweł Włodkowic, rektor uniwersytetu krakowskiego, który podczas obrad Soboru w Konstancji z całą otwartością i najwyższym autorytetem uczonego głosił niesłychaną na owe czasy religijną i ludzką tolerancję i z wielką odwagą osobistą reprezentował pogląd, że pogańskie ludy wschodnioeuropejskie nie są dziką zwierzyną, którą należy i wolno nawracać ogniem i mieczem. Mają one bowiem naturalne prawa ludzkie tak samo jak chrześcijanie.

Włodkowic był niejako klasycznym wyrazem tolerancyjnej i wolnościowej myśli polskiej. Jego tezy kierowały się przeciwko niemieckim rycerzom zakonnym, tak zwanym Krzyżakom, którzy wówczas na słowiańskiej północy oraz w krajach pruskich i bałtyckich właśnie ogniem i mieczem nawracali tubylców. Stali się oni w ciągu wieków straszliwym i w najwyższym stopniu kompromitującym ciężarem dla europejskiego chrześcijaństwa, dla jego symbolu - krzyża, a także i dla Kościoła, w imieniu którego występowali. I dziś jeszcze, po wielu pokoleniach i wiekach, określenie „krzyżak" jest dla każdego Polaka budzącym przestrach wyzwiskiem i, niestety, od dawna aż nazbyt często identyfikowanym z tym, co niemieckie.

Z terenów, na których osiedlili się Krzyżacy, zrodzili się następnie ci Prusacy, którzy doprowadzili do powszechnego skompromitowania na ziemiach polskich wszystkiego, co niemieckie. W dziejowym rozwoju reprezentują ich następujące nazwiska: Albert Pruski, Fryderyk zwany Wielkim, Bismarck i wreszcie Hitler jako punkt szczytowy.

Fryderyk II uchodzi w oczach całego Narodu polskiego za głównego inicjatora rozbiorów Polski, i to bez wątpienia nie bez racji. Przez 150 lat wielomilionowy Naród polski żył pod zaborem dokonanym przez trzy ówczesne mocarstwa: Prusy, Rosję i Austrię, aż mógł wreszcie w 1918 r., w chwili zakończenia pierwszej wojny światowej, znowu powoli powstać z grobu; do ostatecznych granic osłabiony, rozpoczął na nowo wśród największych trudności swą egzystencję państwową.

Po krótkiej, bo około 20 lat trwającej niepodległości (1918-1939 r.), rozpętało się bez jego winy nad Narodem polskim coś, co eufemistycznie nazywa się drugą wojną światową, co jednak było dla nas, Polaków, pomyślane jako akt totalnego zniszczenia i wytępienia. Nad naszą biedną Ojczyzną zapadła strasznie ciemna noc, jakiej nie doznaliśmy od pokoleń. Powszechnie nazywa się ona u nas okresem .„niemieckiej okupacji" i pod tą nazwą weszła do polskiej historii. Wszyscy byliśmy bezsilni i bezbronni. Kraj pokryty był obozami koncentracyjnymi, z których dniem i nocą dymiły kominy krematoriów. Ponad 6 milionów obywateli polskich, w większości pochodzenia żydowskiego, musiało zapłacić życiem za ten okres okupacji. Kierownicza warstwa inteligencji została po prostu zniszczona; 2 tysiące kapłanów i 5 biskupów (jedna czwarta ówczesnego Episkopatu) zostało mordowanych w obozach. Setki kapłanów i dziesiątki tysięcy osób cywilnych zostały rozstrzelane na miejscu w chwili rozpoczęcia wojny (tylko w diecezji chełmińskiej 278 kapłanów). Diecezja włocławska straciła w czasie wojny 48% swych księży, diecezja chełmińska - 47%. Wielu innych wysiedlono. Zamknięto wszystkie szkoły średnie i wyższe, zlikwidowano seminaria duchowne. Każdy niemiecki mundur SS nie tylko napawał Polaków upiornym strachem, ale stał się przedmiotem nienawiści do Niemców. Wszystkie rodziny polskie musiały opłakiwać tych, którzy padli ich ofiarą. Nie chcemy wyliczać wszystkiego, aby na nowo nie rozrywać nie zabliźnionych jeszcze ran. Jeśli przypominamy tę straszliwą polską noc, to jedynie po to, aby nas dziś łatwiej było zrozumieć, nas samych i nasz sposób dzisiejszego myślenia... Staramy się zapomnieć. Mamy nadzieję, że czas - ten wielki boski kairos - pozwoli zagoić duchowe rany.

Po wszystkim, co stało się w przeszłości, niestety, tak świeżej przeszłości - trudno się dziwić, że cały Naród polski odczuwa wagę elementarnej potrzeby bezpieczeństwa i że wciąż jeszcze z nieufnością odnosi się do swych najbliższych sąsiadów na zachodzie. Ta duchowa postawa jest - można powiedzieć - problemem naszych pokoleń, który, co daj Boże, przy dobrej woli zniknie i zniknąć musi. W najcięższych chwilach politycznych i duchowych udręk Narodu, w jego wielowiekowym rozdarciu Kościół katolicki i Święta Dziewica były zawsze dla niego kotwicą ratunku i symbolem narodowej jedności, podobnie jak była nim polska rodzina. We wszystkich walkach wolnościowych w czasach uciemiężenia szli Polacy ze swymi symbolami na barykady: białe orły pojednaj stronie, obraz Matki Bożej po drugiej na sztandarach wolności. Dewizą ich było zawsze: „Za naszą i waszą wolność".

Oto w ogólnym zarysie obraz tysiącletniego rozwoju polskiej kultury, ze szczególnym uwzględnieniem sąsiedztwa polsko-niemieckiego. Obciążenie obustronnych stosunków ciągle jeszcze jest wielkie, a potęguje je tak zwane „gorące żelazo" tego sąsiedztwa. Polska granica na Odrze i Nysie jest, jak to dobrze rozumiemy, dla Niemców nad wyraz gorzkim owocem ostatniej wojny, masowego zniszczenia, podobnie jak jest nim cierpienie milionów uchodźców i przesiedleńców niemieckich. (Stało się to na międzyaliancki rozkaz zwycięskich mocarstw, wydany w Poczdamie 1945 r.). Większa część ludności opuściła te tereny ze strachu przed rosyjskim frontem i uciekła na Zachód. Dla naszej Ojczyzny, która wyszła z tego masowego mordowania nie jako zwycięskie, lecz krańcowo wyczerpane państwo, jest to sprawa egzystencji (nie zaś kwestia większego „obszaru życiowego"). Gorzej - chciano by 30-milionowy naród wcisnąć do korytarza jakiegoś „Generalnego Gubernatorstwa" z lat 1939 - 1945, bez terenów zachodnich, ale i bez terenów wschodnich, z których od roku 1945 miliony polskich ludzi musiały odpłynąć na „poczdamskie tereny zachodnie". Dokąd zresztą mieli wtedy pójść, skoro tak zwane Generalne Gubernatorstwo razem ze stolicą Warszawą leżało w gruzach, w ruinach. Fale zniszczenia ostatniej wojny przeszły przez kraj nie tylko jeden raz, jak w Niemczech, lecz od 1914 r. wiele razy, to w jedną, to w drugą stronę, jak apokaliptyczni rycerze, pozostawiając za każdym razem ruiny, gruzy, nędzę, choroby, zarazy, łzy, śmierć oraz rosnące kompleksy odwetu i nienawiści.

Drodzy Bracia niemieccy, nie bierzcie nam za złe wyliczanie tego, co wydarzyło się w ostatnim odcinku czasu naszego tysiąclecia. Ma to być nie tyle oskarżenie, co raczej własne usprawiedliwienie. Wiemy doskonale, jak wielka część ludności niemieckiej znajdowała się pod nieludzką, narodowosocjalistyczną presją. Znane nam są okropne udręki wewnętrzne, na jakie swego czasu byli wystawieni prawi i pełni odpowiedzialności niemieccy biskupi, wystarczy bowiem wspomnieć kardynała Faulhabera, von Galena i Preysinga. Wiemy o męczennikach „Białej Róży", o bojownikach ruchu oporu z 20 lipca, wiemy, że wielu świeckich i kapłanów złożyło swoje życie w ofierze (Lichtenberg, Metzger, Klausener i wielu innych). Tysiące Niemców, zarówno chrześcijan jak i komunistów, dzieliło w obozach koncentracyjnych los naszych polskich braci...

I mimo tego wszystkiego, mimo sytuacji obciążonej niemal beznadziejnie przeszłością, właśnie w tej sytuacji, czcigodni Bracia, wołamy do Was: próbujmy zapomnieć. Żadnej polemiki, żadnej dalszej zimnej wojny, ale początek dialogu, do jakiego dziś dąży wszędzie Sobór i Papież Paweł VI. Jeśli po obu stronach znajdzie się dobra wola - a w to nie trzeba chyba wątpić - to poważny dialog musi się udać i z czasem wydać dobre owoce, mimo wszystko, mimo „gorącego żelaza".

Właśnie w czasie Soboru wydaje nam się nakazem chwili, abyśmy zaczęli dialog na pasterskiej platformie biskupiej, i to bez ociągania się, byśmy się nawzajem lepiej poznali - nasze wzajemne obyczaje ludowe, kult religijny i styl życia, tkwiące korzeniami w przeszłości i tą przeszłością kulturalną uwarunkowane.

Staraliśmy się przygotować wraz z całym polskim Ludem Bożym na uroczystości Tysiąclecia przez tak zwaną Wielką Nowennę, pod wysokim patronatem Najświętszej Maryi Panny. Przez dziewięć lat (1957-1965) używaliśmy - w myśl słów per Mariam ad Jesum - kazalnic w całej Polsce, a także całego duszpasterstwa, dla zajmowania się ważnymi, współczesnymi problemami duszpasterskimi i zadaniami społecznymi, jak na przykład społeczne niebezpieczeństwa, odbudowa sumienia narodowego, małżeństwo i życie rodzinne, katechizacja itp.

Cały wierzący Naród brał też duchowy i bardzo żywy udział w Soborze przez modlitwy, ofiary i dzieła pokutne. W czasie obrad soborowych odprawiano we wszystkich parafiach błagalne nabożeństwa. Święty obraz Matki Boskiej, jak i konfesjonały i stoły, przy których komunikowano w Częstochowie, były przez całe tygodnie oblężone przez delegacje parafialne z całej Polski, które przez osobistą ofiarę i modlitwę chciały pomóc Soborowi.

Wreszcie w tym roku, ostatnim Wielkiej Nowenny, oddaliśmy się wszyscy pod opiekę Matki Bożej: biskupi, kapłani, osoby zakonne, jak i wszystkie stany naszego wierzącego Narodu. Przed ogromnymi niebezpieczeństwami tak moralnej, jak tez i socjalnej natury, które zagrażają duszy naszego Narodu oraz jego biologicznej egzystencji, może nas uratować tylko pomoc i łaska naszego Zbawiciela, którą chcemy uprosić za pośrednictwem Jego Matki, Najświętszej Maryi Panny. Pełni dziecięcej ufności rzucamy się w Jej ramiona. Tylko tak możemy być wewnętrznie wolni, jako oddani na służbę, a jednocześnie jako wolne dzieci - a nawet jako „niewolnicy Boga" -jak to nazywa św. Paweł.

Prosimy Was, katoliccy Pasterze Narodu niemieckiego, abyście na własny sposób obchodzili z nami nasze chrześcijańskie Millenium: czy to przez modlitwy, czy przez ustanowienie w tym celu odpowiedniego dnia. Za każdy taki gest będziemy Wam wdzięczni. I prosimy Was też, abyście przekazali nasze pozdrowienia i wyrazy wdzięczności niemieckim Braciom Ewangelikom, którzy wraz z Wami i z nami trudzą się nad znalezieniem rozwiązania naszych trudności.

W tym jak najbardziej chrześcijańskim, ale i bardzo ludzkim duchu, wyciągamy do Was, siedzących tu, na ławach kończącego się Soboru, nasze ręce oraz udzielamy wybaczenia i prosimy o nie. A jeśli Wy, niemieccy biskupi i Ojcowie Soboru, po bratersku wyciągnięte ręce ujmiecie, to wtedy dopiero będziemy mogli ze spokojnym sumieniem obchodzić nasze Millenium w sposób jak najbardziej chrześcijański.

Zapraszamy Was na te uroczystości jak najserdeczniej do Polski. Niech tym kieruje miłosierny Zbawiciel i Maryja Panna, Królowa Polski, Regina Mundi i Mater Ecclesiae.

Rzym, dnia 18 listopada 1965 r.

HIRTENBRIEF DER POLNISCHEN BISCHÖFE
 AN IHRE DEUTSCHEN AMTSBRÜDER
vom 18. November 1965

Hochwürdige Konzilsbrüder!

Es sei uns gestattet, ehrwürdige Brüder, ehe das Konzil sich verab­schiedet, unseren nächsten westlichen Nachbarn die freudige Bot­schaft mitzuteilen, daß im nächsten Jahr ‑ im Jahre des Herrn 1966 ‑ die Kirche Christi in Polen und mit ihr zusammen das gesamte pol­nische Volk das Millenium seiner Taufe und damit auch die Tau­sendjahrfeier seines nationalen und staatlichen Bestehens begehen wird.

Wir laden Sie hiermit in brüderlicher, aber auch zugleich in feierlich­ster Weise ein, an den Kirchenfeiern des polnischen Milleniums teil­zunehmen; der Höhepunkt des polnischen Te deum laudamus soll Anfang Mai 1966 auf der Jasna Gära, bei der heiligen Mutter Gottes, der Königin Polens, stattfinden.

Die folgenden Ausführungen mögen als historischer und zugleich auch sehr aktueller Kommentar unseres Milleniums dienen und vielleicht auch mit Hilfe Gottes unsere beiden Völker im gegenseiti­gen Dialog einander noch näherbringen.

Es steht geschichtlich einwandfrei fest, daß im Jahr 966 der polni­sche Herzog Mieszko I. durch Einfluß seiner Gemahlin, der tsche­chischen Königstochter Dombrowka, zusammen mit seinem Hof­staat als erster polnischer Herzog das heilige Sakrament der Taufe empfing.

Von diesem Augenblick an wurde das christliche Missionswirken in Polen ‑ seit Generationen durch christliche Apostel schon vorher in unserem Land verkündet ‑ im ganzen polnischen Volksraum ver­breitet.

Der Sohn und Nachfolger Mieszkos, Bolesław Chrobry (der Tapfere) setzte das Christianisierungswerk seines Vaters fort und erwirkte vom damaligen Papst Silvester II. die Errichtung einer eigenen pol­nischen Hierarchie mit der ersten Metropole in Gniezno (Gnesen) und drei Suffraganbistümern Kraków, Wrocław, Kołobrzeg (Krakau, Breslau, Kolberg). Bis 1821 blieb Gniezno weiterhin Metropole des Breslauer Bistums. Im Jahre 1000 begab sich der damalige Herrscher des Römischen Imperiums, der Kaiser Otto III., zusammen mit Bo­lesław Chrobry als Pilger zum Märtyrerschrein des heiligen Woj­ciech‑Adalbert, der einige Jahre vorher bei den baltischen Preußen den Märtyrertod erlitten hatte. Die beiden Herrscher, der römische und der zukünftige polnische König (er wurde kurz vor seinem Tode zum König gekrönt), gingen barfuß eine weite Strecke Weges zu den heiligen Gebeinen in Gniezno, die sie alsdann mit großer Andacht und innerer Ergriffenheit verehrten.

Das sind die geschichtlichen Anfänge des christlichen Polens und zugleich auch die Anfänge seiner nationalen und staatlichen Ein­heit. Auf diesen Fundamenten ‑ christlich, kirchlich, national und staatlich zugleich ‑ wurde sie durch alle Generationen weiter ausge­baut von Herrschern, Königen, Bischöfen und Priestern, 1000 Jahre hindurch. Die Symbiose Christentum, Kirche, Staat bestand in Po­len seit Anfang und wurde eigentlich nie gesprengt. Sie erzeugte mit der Zeit die fast allgemeine polnische Denkart: Polnisch ist zugleich katholisch. Aus ihr heraus entstand auch der polnische Religionsstil, in dem seit Anfang an das Religiöse mit dem Nationalen eng verwo­ben und verwachsen ist, mit allen positiven, aber auch negativen Seiten dieses Problems.

Zu diesem religiösen Lebensstil gehört auch seit jeher als sein Hauptausdruck der polnische Marienkult. Die ältesten polnischen Kirchen sind der Mutter Gottes geweiht (u.a. die Gnesener Metro­politan‑Kathedrale); das älteste polnische Lied, sozusagen das Wie­genlied des polnischen Volkes, ist ein bis heute noch gesungenes Marienlied: "Bogurodzica‑dziewica, Bogiem Sławiona Maryja" (Got­tesgebärerin ‑ Jungfrau Maria). Die Tradition bringt sein Entstehen mit dem heiligen Wojciech zusammen, ähnlich wie die Legende es mit den polnischen weißen Adlern im Nest von Gniezno tut. Diese und ähnliche Traditionen und Volkslegenden, welche die Ge­schichtstatsachen wie Efeu umranken, haben das Gemeinsame von Volk und Christentum so eng miteinander verwoben, daß man sie einfach schadlos nicht auseinanderbringen kann. Von ihnen her wird alles spätere polnische Kulturgeschehen, die gesamte polnische na­tionale und kulturelle Entwicklung, bestrahlt, ja sogar zu einem Großteil geprägt.

Die allerneueste Geschichtsschreibung gibt diesen unseren Anfän­gen folgende politische und kulturelle Bedeutung: "In der Begeg­nung mit dem Imperium Ottos des Großen vor einem Jahrtausend hat sich Polens Eintritt in die lateinische Christenheit vollzogen, und durch die bewundernswert geschickte Politik Mieszkos I. und sodann Bolesław des Tapferen ist es zu einem gleichberechtigten Glied des universal konzipierten, auf Erfassung der gesamten nicht­byzantinischen Welt gerichteten Imperium Romanum Ottos III. ge­worden, womit Polen einen entscheidenden Beitrag zu der Gestal­tung des östlichen Europa geleistet hat..."

Damit war die Grundlage gelegt und die Form und Voraussetzung geschaffen für die kommenden fruchtbaren deutsch‑polnischen Be­ziehungen und die Ausbreitung der abendländischen Kultur.

Leider sind die deutsch‑polnischen Beziehungen im späteren Ver­lauf der Geschichte nicht immer fruchtbar geblieben und haben sich sozusagen in den letzten Jahrhunderten in eine Art nachbarliche "Erbfeindschaft" verwandelt. Darüber später.

Der Anschluß des neuen polnischen Königreiches an das Abend­land, und zwar mit Hilfe des Papsttums, dem sich die polnischen Könige immer wieder zur Verfügung stellten, brachte im Mittelalter einen in jeder Hinsicht regen und äußerst reichen Austausch zwi­schen Polen und den abendländischen Völkern, insbesondere mit den süddeutschen Ländern, aber auch Burgund und Flandern, mit Italien und später mit Frankreich und Österreich und den italieni­schen Renaissancestaaten, wobei natürlicherweise Polen als jünge­res Staatsgebilde, als jüngster von den älteren Brüdern des christli­chen Europas, anfangs mehr der nehmende als der gebende Teil war.
Es wurden zwischen Kalisz und Kraköw, der polnischen Königsstadt des Mittelalters, und zwischen Bamberg, Speyer, Mainz, Prag, Paris, Köln und Lyon und Clairvaux und Gent nicht nur Waren ausge­tauscht. Es kamen aus dem Westen die Benediktiner, die Zisterzien­ser und später die Bettelorden und erhielten in Polen, im christlichen Neuland, sofort einen schwunghaften Auftrieb; dann kam im Mittelalter das deutsche Magdeburger Recht dazu, das bei polni­schen Stadtgründungen große Dienste leistete. Es strömten auch nach Polen deutsche Kaufleute, Architekten, Künstler und Siedler, von denen sehr viele im polnischen Volkstum aufgingen: Ihre deut­schen Familiennamen ließ man ihnen. In der großen Krakauer Bür­gerkirche St. Maria finden wir noch heute die Grabinschriften zahl­reicher deutscher Familien aus dem Mittelalter, die mit der Zeit alle polnisch geworden sind, woraus Hitler und andere ‑ unseligen Ge­denkens ‑ den einfachen Schluß zogen, daß Kraków und ganz Polen nur eine deutsche Siedlung seien und demgemäß behandelt werden müssen. ‑ Das klassische Beispiel deutsch‑polnischer Zusammenar­beit in Kultur und Kunst im hohen Mittelalter ist wohl der weltbe­rühmte Bildhauer Veit Stoß aus Nürnberg (Wit Stwosz), der fast sein ganzes Leben lang in Kraków wirkte; seine Werke dort sind alle vom Genius loci der polnischen Umgebung inspiriert: Er schuf in Kra­köw eine eigene Künstlerschule, die noch Generationen hindurch nachwirkte und das polnische Land befruchtete.

Die Polen haben ihre Brüder aus dem christlichen Westen, die als Boten der wahren Kultur zu ihnen kamen, sehr geehrt und ver­schwiegen niemals ihre nichtpolnische Stammesherkunft. Wir haben der abendländischen ‑ auch der deutschen ‑ Kultur wahrhaftig sehr viel zu verdanken.
Es kamen auch aus dem Westen zu uns Apostel und Heilige, und sie gehören wohl zu dem Wertvollsten, was uns das Abendland ge­schenkt hat. Ihr segensreiches soziales Wirken spüren wir vielerorts noch heute. Zu den bekanntesten zählen wir den heiligen Bruno von Querfurt, "Bischof der Heiden" genannt, der den slawischen und litauischen Nordosten im Einvernehmen mit Bolesław Chrobry evangelisierte. Dann ganz besonders die heilige Hedwig (Jadwiga), Herzogin von Schlesien, aus Andechs gebürtig, Gemahlin des polni­schen Piastenfürsten Heinrich des Bärtigen (Brodaty) von Schlesien und Gründerin des Zisterzienserinnenklosters von Trzebnica (Treb­nitz), wo sie ihre Grabstätte gefunden hat. Sie ist im 13. Iahrhundert die größte Wohltäterin des polnischen Volkes in den damaligen Westgebieten des Piastenpolens, in Schlesien, geworden. Es steht hi­storisch ziemlich fest, daß sie, um dem polnischen einfachen Volk dienen zu können, sogar die polnische Sprache lernte. Nach ihrem Tode und ihrer baldigen Heiligsprechung strömten ohne Unterlaß Scharen des polnischen und deutschen Volkes zu ihrer Grabstätte in Trzebnica ‑ später Trebnitz genannt. Und sie tun es noch heute zu Tausenden und Abertausenden. Niemand macht unserer großen Landesheiligen den Vorwurf, daß sie deutschen Geblütes war; im Gegenteil, man sieht sie allgemein ‑ von einigen nationalistischen Fanatikern abgesehen ‑ als den besten Ausdruck eines christlichen Brückenbaues zwischen Polen und Deutschland an ‑, wobei wir uns freuen, auch auf deutscher Seite recht oft dieselbe Meinung zu hö­ren. Brücken bauen zwischen Völkern können eben am besten nur heilige Menschen, nur solche, die eine lautere Meinung und reine Hände besitzen. Sie wollen dem Brudervolke nichts wegnehmen, weder Sprache noch Gebräuche, noch Land, noch materielle Güter; im Gegenteil: Sie bringen ihm höchst wertvolle Kulturgüter, und sie geben ihm gewöhnlich das Wertvollste, was sie besitzen: sich selbst, und werfen damit den Samen ihrer eigenen Persönlichkeit in den fruchtbaren Boden des neuen Missionsnachbarlandes; dieser trägt dann gemäß dem Heilandswort hundertfache Früchte, und zwar Ge­nerationen hindurch. So sehen wir in Polen die heilige Hewig von Schlesien, so sehen wir auch alle anderen Missionare und Märtyrer, die, aus den westlich gelegenen Ländern kommenden, in Polen wirkten mit dem schon erwähnten Märtyrerapostel Wojciech‑Adal­bert aus Prag an der Spitze. Darin besteht auch wohl der allertiefste Unterschied zwischen echter christlicher Kulturmission und dem so­genannten, heute zu Recht verpönten Kolonialismus.

Nach dem Jahre 1200, als das polnische Land immer christlicher wurde in seinen Menschen und Institutionen, wuchsen ihm eigene polnische Heilige heran.

Schon im 12. Jahrhundert war es der Bischof Stanislaus Szczepa­nowski von Kraków, Bekenner und Märtyrer, vom König Bolesław dem Verwegenen am Altare erschlagen. (Der König selbst starb als heiligmäßiger Büßer in der Verbannung in einem Kloster in Ober­österreich.) Am Grabe des heiligen Stanislaus in der königlichen Domkirche von Kraków entstand das majestätische Lied zu seiner Ehre, heute überall in Polen lateinisch gesungen: "Gaude mater Po­lonia, prole foecunda nobili..."

Dann erschien am Firmament das heilige polnische Dreigestirn aus der Familie der Odrowaz (ein altes Geschlecht, das lange Jahrhun­derte an der Oder in Oberschlesien seinen Sitz hatte). Der größte von ihnen ist der heilige Hyazinth ‑ polnisch Jacek genannt ‑, ein Dominikanerapostel, der ganz Osteuropa von Mähren bis zum Balti­kum, von Litauen bis Kiew mit Riesenschritten durchmaß. Sein Ver­wandter, der selige Czesław, ebenfalls Dominikaner, der die dama­lige Stadt Wrocław gegen die Mongolen verteidigte und im heutigen Wrociaw, in der neuerbauten Wojciech‑(Adalbert‑)Kirche begraben ist, wird von der frommen Bevölkerung als Patron der aus den Trümmem von 1945 wiedererstandenen Stadt verehrt. Und schließ­lich ruht in Kraköw die selige Bronisława, der Tradition nach Schwe­ster des seligen Czesław, eine Norbertanerin aus Schlesien.

Die Sterne am Heiligenhimmel werden immer mehr: In Sącz die se­lige Kunigunde, in Gniezno Bogumil und die selige Jolanta, in Ma­sowien Władysław, auf der Königsburg in Kraków die heiligmäßige Königin Jadwiga, eine neue polnische Hedwig, die auf ihre Heilig­sprechung wartet. Später kamen neue Heilige und Märtyrer dazu: der heilige Stanislaus Kostka, Jesuitennovize in Rom, der heilige Jo­hannes Kantius, Professor an der Jagiellonischen Universität in Kra­ków, der heilige Andreas Bobola, Märtyrer in Ostpolen, 1938 heilig­gesprochen, und andere Heilige bis zum Franziskanerpater Maximi­lian Kolbe, dem Märtyrer vom Konzentrationslager Auschwitz, der sein Leben für seine Mitbrüder freiwillig hingab. Gegenwärtig war­ten in Rom etwa 30 polnische Kandidaten auf ihre Heilig‑ und Selig­sprechung. ‑ Unser Volk ehrt seine Heiligen und betrachtet sie als die edelste Frucht, die ein christliches Land hervorbringen kann.

Die obengenannte polnische Universität in Kraków war die erste dieser Art neben Prag im ganzen osteuropäischen Raum. Gegründet schon im Jahre 1363 von König Kasimir dem Großen (Kazimierz Wielki), war sie Jahrhunderte hindurch Zentrum nicht nur politi­scher, sondern auch universaler europäischer Kulturstrahlung nach allen Richtungen, im besten Sinne des Wortes. ‑ Im 15. und 16. Jahr­hundert, als die schlesischen Piastenländer nicht mehr zum polni­schen Königreich gehörten, studierten in Kraków und dozierten da­selbst Tausende von Studenten und Professoren aus Wratislavia (Breslau), Raciborz (Ratibor), Gliwice (Gleiwitz), Glogow (Glogau), Nyse (Neisse), Opole (Oppeln) und vielen anderen Städten Schle­siens. Ihre Namen und die Namen ihrer Geburtsorte sind in diesem polnisch‑lateinischen Idiom in den alten Universitätsregistern ver­zeichnet. Auch Nicolaus Kopernik (Copernicus) wird da namentlich angeführt. Er studierte in Kraków Astronomie beim Professor Martin Bylica. Hunderte von Gelehrten von höchstem wissenschaftli­chen Rang hat diese Universität hervorgebracht und der europä­ischen Kultur geschenkt: Mathematiker, Physiker, Mediziner, Rechtsgelehrte, Astronomen, Historiker und Kulturphilosophen. Unter ihnen befindet sich auch der berühmte Paulus Włodkowic, Rektor der Krakauer Universität, der auf dem Konzil in Konstanz frank und frei, mit höchster Gelehrtenautorität, eine für damalige Zeiten unerhörte religiöse und humane Toleranz lehrte und mit großem persönlichem Mut den Standpunkt vertrat: Die heidnischen Völker Osteuropas seien kein Freiwild, das man mit Feuer und Schwert bekehren soll und darf. Sie haben natürliche Menschen­rechte genauso wie die Christen...

Włodkowic war sozusagen der klassische Ausdruck des polnischen toleranten und freiheitlichen Denkens. Seine Thesen waren gegen die deutschen Ordensritter, die sogenannten "Kreuzritter", gerichtet, die damals im slawischen Norden und in den preußischen und balti­schen Ländern die dortigen Ureinwohner eben mit Feuer und Schwert bekehrten und für das europäische Christentum und sein Symbol, das Kreuz, aber auch für die Kirche, in deren Namen sie auftraten, im Laufe der Jahrhunderte eine furchtbare und äußerst kompromittierende Belastung geworden sind. Noch heute, nach vie­len Generationen und Jahrhunderten, ist die Bezeichnung "Krzy­żak" (Kreuzritter) Schimpfwort und Schreckgespenst für jeden Polen und wird leider nur allzuoft von alters her mit dem Deutschtum identifiziert. ‑ Aus dem Siedlungsgebiet der "Kreuzritter" sind später jene Preußen hervorgegangen, die alles Deutsche in polnischen Landen in allgemeinen Verruf brachten. Sie sind in der geschicht­lichen Entwicklung repräsentiert durch folgende Namen: jener Al­brecht von Preußen, Friedrich der sog. Große, Bismarck und schließ­lich Hitler als Endpunkt.

Friedrich II. wird seit jeher vom ganzen polnischen Volk als der Haupturheber der Teilung Polens angesehen, und zweifellos nicht ganz zu Unrecht. Hundertfünfzig Jahre lebte das polnische Millio­nenvolk aufgeteilt von den drei damaligen Großmächten: Preußen, Rußland und Österreich, bis es 1918 am Ende des Ersten Weltkrieges langsam aus seinem Grabe hervorkommen konnte; bis zum äußer­sten geschwächt, begann es damals wieder unter größten Schwierig­keiten eine neue eigenstaatliche Existenz...

Nach kurzer Unabhängigkeit von etwa 20 Jahren (1918 bis 1939) brach über das polnische Volk ohne seine Schuld das herein, was man euphemistisch einfach als Zweiten Weltkrieg bezeichnet, was aber für uns Polen als totale Vernichtung und Ausrottung gedacht war. Über unser armes Vaterland senkte sich eine furchtbare finstere Nacht, wie wir sie seit Generationen nicht erlebt hatten. Sie wird bei uns allgemein "deutsche Okkupationszeit" genannt und ist unter diesem Namen in die polnische Geschichte eingegangen. Wir waren alle macht‑ und wehrlos. Das Land war übersät mit Konzentrations­lagern, in denen die Schlote der Krematorien Tag und Nacht rauch­ten. Über sechs Millionen polnischer Staatsbürger, darunter der Großteil jüdischer Herkunft, haben diese Okkupationszeit mit ih­rem Leben bezahlen müssen. Die führende polnische Intelligenz­schicht wurde einfach weggefegt. Zweitausend polnische Priester und fünf Bischöfe (ein Viertel des damaligen Episkopates) wurden in Lagern umgebracht. Hunderte von Priestern und Zehntausende von Zivilpersonen wurden bei Ausbruch des Krieges an Ort und Stelle erschossen (778 Priester allein in der Diözese Kulm). Die Diö­zese Wloctawek allein verlor im Kriege 48 Prozent ihrer Priester, die Diözese Kulm 47 Prozent. Viele andere waren ausgesiedelt. Alle Mittel‑ und höheren Schulen waren geschlossen. Die Priestersemi­narien waren aufgehoben. Jede deutsche Uniform, nicht nur die SS, wurde für alle Polen nicht nur ein Schreckgespenst, sondern auch Gegenstand eines Deutschenhasses. Alle polnischen Familien hat­ten ihre Todesopfer zu beklagen. Wir wollen nicht alles aufzählen, um die noch nicht vernarbten Wunden nicht wieder aufzureißen. Wenn wir an diese polnische, furchtbare Nacht erinnern, dann nur deswegen, damit man uns heute einigermaßen versteht, uns selbst und unsere heutige Denkart... Wir versuchen zu vergessen. Wir hof­fen, daß die Zeit ‑ der große göttliche Kairos ‑ die geistigen Wunden langsam heilen wird.

Nach alledem, was in der Vergangenheit geschehen ist ‑ leider erst in der allerneuesten Vergangenheit ‑, ist es nicht zu verwundern, daß das ganze polnische Volk unter dem schweren Druck eines elemen­taren Sicherheitsbedürfnisses steht und seinen nächsten Nachbarn im Westen immer noch mit Mißtrauen betrachtet. Diese geistige Haltung ist sozusagen unser Generationsproblem, das, Gott gebe es, bei gutem Willen schwinden wird und schwinden muß. In den schweren politischen und geistigen Nöten des Volkes, in seiner jahr­hundertelangen Zerrissenheit sind die katholische Kirche und die Heilige Jungfrau immer der Rettungsanker und das Symbol der na­tionalen Einheit des Volkes geblieben, zusammen mit der polni­schen Familie. In allen Freiheitskämpfen während der Unterdrüc­kungszeit gingen die Polen mit diesen Symbolen auf die Barrikaden, die weißen Adler auf der einen Seite ‑ die Muttergottes auf der an­deren Seite der Freiheitsfahne. Die Devise war immer: "Für eure und unsere Freiheit."

Das ist etwa ‑ in ganz allgemeinen Abrissen gezeichnet ‑ die tau­sendjährige Entwicklung der polnischen Kulturgeschichte mit be­sonderer Berücksichtigung der deutsch‑polnischen Nachbarschaft. Die Belastung der beiderseitigen Verhältnisse ist immer noch groß und wird vermehrt durch das sogenannte "heiße Eisen" dieser Nach­barschaft. Die polnische Westgrenze an Oder und Neiße ist, wie wir wohl verstehen, für Deutschland eine äußerst bittere Frucht des letzten Massenvernichtungskrieges ‑ zusammen mit dem Leid der Millionen von Flüchtlingen und vertriebenen Deutschen (auf inter­alliierten Befehl der Siegermächte ‑ Potsdam 1945! ‑ geschehen). Ein großer Teil der Bevölkerung hatte diese Gebiete aus Furcht vor der russischen Front verlassen und war nach dem Westen geflüchtet. ‑ Für unser Vaterland, das aus dem Massenmorden nicht als Sieger­staat, sondern bis zum äußersten geschwächt hervorging, ist es eine Existenzfrage (keine Frage "größeren Lebensraumes"!); es sei denn, daß man ein über 30‑Millionen‑Volk in den engen Korridor eines "Generalgouvernements" von 1939 bis 1945 hineinpressen wollte ‑ ohne Westgebiete; aber auch ohne Ostgebiete, aus denen seit 1945 Millionen von polnischen Menschen in die "Potsdamer Westge­biete" hinüberströmen mußten. Wo sollten sie auch damals hin, da ja das sogenannte Generalgouvernement zusammen mit der Haupt­stadt Warschau in Schutt und Trümmern lag. Die Vernichtungswel­len des letzten Krieges sind nicht nur einmal, wie in Deutschland, sondern seit 1914 mehrere Male über die polnischen Lande hinweg­gebraust, und zwar hin und zurück wie apokalyptische Reiter, und haben jedesmal Schutt und Trümmer, Armut, Krankheit, Seuchen und Tränen und Tod und wachsende Vergeltungs‑ und Haßkomplexe hinterlassen.

Seid uns wegen dieser Aufzählung dessen, was im letzten Abschnitt unserer tausend Jahre geschehen ist, liebe deutsche Brüder, nicht gram! Es soll weniger eine Anklage als vielmehr eine eigene Recht­fertigung sein! Wir wissen sehr wohl, wie ganz große Teile der deutschen Bevölkerung jahrelang unter übermenschlichem nationalso­zialistischem Gewissensdruck standen, wir kennen die furchtbaren inneren Nöte, denen seinerzeit rechtschaffene und verantwortungs­volle deutsche Bischöfe ausgesetzt waren, um nur die Namen Kardi­nal von Faulhaber, von Galen, von Preysing zu erwähnen. Wir wis­sen um die Märtyrer der weißen Rose, die Widerstandskämpfer des 20. Juli, wir wissen, daß viele Laien und Priester ihr Leben opferten (Lichtenberg, Metzger, Klausener und viele andere). Tausende von Deutschen teilten als Christen und Kommunisten in den Konzen­trationslagern das Los unserer polnischen Brüder...

Und trotz alledem, trotz dieser fast hoffnungslos mit Vergangenheit belasteten Lage, gerade aus dieser Lage heraus, hochwürdige Brü­der, rufen wir Ihnen zu: Versuchen wir zu vergessen! Keine Polemik, kein weiterer kalter Krieg, aber der Anfang eines Dialogs, wie er heute vom Konzil und von Papst Paul Vl. überall angestrebt wird. Wenn echter guter Wille beiderseits besteht ‑ und das ist wohl nicht zu bezweifeln ‑, dann muß ja ein ernster Dialog gelingen und mit der Zeit gute Früchte bringen ‑ trotz allem, trotz heißer Eisen. ‑ Es scheint uns gerade im ökumenischen Konzil ein Gebot der Stunde zu sein, daß wir diesen Dialog auf bischöflicher Hirtenebene begin­nen, und zwar ohne Zögern, daß wir einander näher kennenlernen, unsere gegenseitigen Volksbräuche, den religiösen Kult und Lebens­stil, in der Vergangenheit verwurzelt und gerade durch diese Kultur­vergangenheit bedingt.

Wir haben versucht, uns mit dem gesamten polnischen Gottesvolk auf die Tausendjahrfeier durch die sogenannte große Novene unter dem hohen Patronat der allerseligsten Jungfrau Maria vorzuberei­ten. Neun Jahre hindurch (1957 bis 1965) haben wir im Sinne des "per Mariam ad Jesum" die Kanzel in Polen, aber auch die gesamte Seelsorge auf wichtige moderne Seelsorgeprobleme und soziale Aufgaben eingesetzt: Jugendseelsorge, sozialer Aufbau in Gerech­tigkeit und Liebe, soziale Gefahren, nationale Gewissenserfor­schung, Ehe und Familienleben, katechetische Aufgaben und ähn­liche.

Das ganze gläubige Volk nahm auch geistig regsamsten Anteil am Ökumenischen Konzil durch Gebet, Opfer und Bußwerke. Während der Konzilssitzungen fanden jeweils in allen Pfarrgemeinden Bittan­dachten statt, und das heilige Bild der Muttergottes sowie die Beichtstühle und Kommunionbänke in Częstochowa waren wo­chenlang belagert von Pfarrdelegationen aus ganz Polen, die durch persönliches Opfer und Gebet helfen wollten.

Schließlich haben wir uns in diesem Jahr, dem letzten der großen Novene, alle der Mutter Gottes geweiht, Bischöfe, Priester, Ordens­leute sowie alle Stände unseres gläubigen Volkes. Vor den ungeheu­ren Gefahren moralischer und sozialer Art, welche die Seele unseres Volkes, aber auch seine biologische Existenz bedrohen, kann uns nur die Hilfe und Gnade unseres Erlösers retten, die wir durch die Vermittlung seiner Mutter, der allerseligsten Jungfrau, herabflehen wollen. Voll kindlichen Vertrauens werfen wir uns in ihre Arme. Nur so können wir innerlich frei werden als dienende und zugleich freie Kinder ‑ ja sogar als "Sklaven Gottes", wie es der heilige Paulus nennt.
Wir bitten Sie, katholische Hirten des deutschen Volkes, versuchen Sie auf Ihre eigene Art und Weise, unser christliches Millenium mit­zufeiern, sei es durch Gebet, sei es durch einen besonderen Ge­denktag. Für jede Geste dieser Art werden wir Ihnen dankbar sein. Überbringen Sie auch, wir bitten Sie darum, unsere Grüße und un­seren Dank den deutschen evangelischen Brüdern, die sich mit uns und mit Ihnen abmühen, Lösungen für unsere Schwierigkeiten zu finden.

In diesem allerchristlichsten und zugleich sehr menschlichen Geist strecken wir unsere Hände zu Ihnen hin in den Bänken des zu Ende gehenden Konzils, gewähren Vergebung und bitten um Vergebung. Und wenn Sie, deutsche Bischöfe und Konzilsväter, unsere ausge­streckten Hände brüderlich erfassen, dann erst können wir wohl mit ruhigem Gewissen in Polen auf ganz christliche Art unser Millen­nium feiern. Wir laden Sie dazu herzlichst nach Polen ein.

Das walte der barmherzige Erlöser und die Jungfrau Maria, die Kö­nigin Polens, die Regina Mundi und Mater Ecclesiae.

Rom, 18. November 1965


DIE ANTWORT DER DEUTSCHEN BISCHÖFE
 AN DIE POLNISCHEN BISCHÖFE 

vom 5. Dezember 1965

Hochwürdigste Mitbrüder im bischöflichen Amt!

Mit Bewegung und Freude haben wir Ihre Botschaft vom 18. No­vember dieses Jahres und Ihre freundliche Einladung zur Tausend­jahrfeier der Christianisierung des polnischen Volkes empfangen. Wir betrachten es als eine kostbare Frucht unserer gemeinsamen Konzilsarbeit, daß Sie dieses Wort an uns richten konnten. Dankbar greifen wir es auf und hoffen, den begonnenen Dialog in Polen und in Deutschland miteinander fortsetzen zu können. Mit Gottes Hilfe wird dieses Gespräch die Brüderlichkeit zwischen dem polnischen und dem deutschen Volk fördern und festigen.

Wir sind uns bewußt, wie schwer es für viele Christen in Europa war und noch ist, nach den Schrecken des Zweiten Weltkrieges die fun­damentale Wahrheit unseres Glaubens mit ganzem Herzen festzu­halten, daß wir Kinder des himmlischen Vaters und Brüder in Chri­stus sind. Diese christliche Brüderlichkeit fand im Jahre 1948 beim Kölner Domjubilämn durch den Besuch französischer und engli­scher Kardinäle und Bischöfe ihren ersehnten Ausdruck. So möge auch im kommenden Jahr das Millenium der Taufe Polens ein sol­ches Zeichen werden.

Sie haben uns in Ihrem Schreiben, ehrwürdige Brüder, in Erinne­rung gerufen, mit wie vielen Banden das polnische Volk seit Jahr­hunderten an das christliche Europa gebunden ist und welche Rolle es in der Geschichte dieses christlichen Europa gespielt hat ‑ und so, so hoffen wir, auch weiterhin spielen wird. Sie hatten dabei die Großherzigkeit, aus all diesen Jahrhunderten zunächst und vor al­lem Beispiele zu erwähnen, die sowohl Ihrem wie auch unserem Volke zur Ehre gereichen, Beispiele gemeinsamer Arbeit, aufrichti­ger Achtung, fruchtbaren Austausches und gegenseitiger Förderung, obwohl dies alles hätte zurücktreten können angesichts des Un­rechts und des Leides, das das polnische Volk im Laufe der Ge­schichte zu tragen hatte. Es ist ein tröstlicher Hinweis auf die von uns erhoffte und mit allen Mitteln zu erstrebende Zukunft, wenn Sie uns daran erinnern, wie die polnische Kirche im Mittelalter über alle Grenzen hinweg mit deutschen Städten, Gemeinden und Orden in vielfältigem Austausch gestanden hat. Es berührt uns tief, daß wir in der Verehrung der heiligen Hedwig vereint sind, die deutschen Geblütes und doch ‑ wie Sie schreiben ‑ die größte Wohltäterin des polnischen Volkes im 13. Jahrhundert war. Diese hellen Seiten des polnisch‑deutschen Verhältnisses in der Geschichte verdanken wir ohne Zweifel unserem gemeinsamen christlichen Glauben. Wir sind daher überzeugt und mit Ihnen, ehrwürdige Brüder, darin einig: Wenn wir über alle Unterschiede hinweg Brüder Christi sein wollen, wenn wir Bischöfe, wie es bei diesem Konzil deutlich wurde, zuerst und vor allem das Kollegium der Hirten sein wollen, die dem einen Volke Gottes dienen, und wenn wir so auch unsere Teilkirchen füh­ren, dann müssen die Schatten weichen, die leider noch immer über unseren beiden Völkern liegen.
Furchtbares ist von Deutschen und im Namen des deutschen Volkes dem polnischen Volke angetan worden. Wir wissen, daß wir Folgen des Krieges tragen müssen, die auch für unser Land schwer sind. Wir verstehen, daß die Zeit der deutschen Besatzung eine brennende Wunde hinterlassen hat, die auch bei gutem Willen nur schwer heilt. Um so mehr sind wir dankbar, daß Sie angesichts dieser Tatsache mit wahrhaft christlicher Großmut anerkennen, wie in der Zeit des Na­tionalsozialismus auch ein großer Teil der deutschen Bevölkerung unter schwerem Gewissensdruck gestanden hat. Wir sind dankbar, daß Sie auch angesichts der Millionen polnischer Opfer jener Zeit sich an die Deutschen erinnern, die dem Ungeist widerstanden und zum Teil ihr Leben hingegeben haben. Es ist uns ein Trost, daß viele unserer Priester und Gläubigen in jener Nacht des Hasses betend und opfernd für das entrechtete polnische Volk eingetreten sind und für diese christliche Liebe Gefängnis und Tod auf sich genommen haben. Wir sind dankbar, daß Sie neben dem unermeßlichen Leid des polnischen Volkes auch des harten Loses der Millionen vertrie­bener Deutscher und Flüchtlinge gedenken.

Eine Aufrechnung von Schuld und Unrecht ‑ darin sind wir einer Meinung ‑ kann uns freilich nicht weiterhelfen. Wir sind Kinder des gemeinsamen himmlischen Vaters. Alles menschliche Unrecht ist zunächst eine Schuld vor Gott, eine Verzeihung muß zunächst von ihm erbeten werden. An ihn richtet sich zuerst die Vaterunserbitte "Vergib uns unsere Schuld!" Dann dürfen wir auch ehrlichen Her­zens um Verzeihung bei unseren Nachbarn bitten. So bitten auch wir zu vergessen, ja wir bitten zu verzeihen. Vergessen ist eine menschliche Sache. Die Bitte um Verzeihung ist ein Anruf an jeden, dem Unrecht geschah, dieses Unrecht mit den barmherzigen Augen Gottes zu sehen und einen neuen Anfang zuzulassen.

Dieser Anfang ist besonders belastet durch die bitteren Folgen des von Deutschland begonnenen und verlorenen Krieges. Millionen von Polen mußten aus dem Osten in die ihnen zugewiesenen Ge­biete übersiedeln. Wir wissen wohl, was darum für das heutige Polen diese Gebiete bedeuten. Aber auch Millionen Deutsche mußten ihre Heimat verlassen, in der ihre Väter und Vorfahren lebten. Diese wa­ren nicht als Eroberer in das Land gezogen, sondern im Laufe der Jahrhunderte durch die einheimischen Fürsten gerufen worden. Deshalb müssen wir Ihnen in Liebe und Wahrhaftigkeit sagen: Wenn diese Deutschen von "Recht auf Heimat" sprechen, so liegt darin ‑ von einigen Ausnahmen abgesehen ‑ keine aggressive Ab­sicht. Unsere Schlesier, Pommern und Ostpreußen wollen damit sa­gen, daß sie Rechtens in ihrer alten Heimat gewohnt haben und daß sie dieser Heimat verbunden bleiben. Dabei ist ihnen bewußt, daß dort jetzt eine junge Generation heranwächst, die das Land, das ih­ren Vätern zugewiesen wurde, ebenfalls als ihre Heimat betrachtet. Christliche Liebe versucht, sich jeweils in die Sorgen und Nöte des anderen hineinzuversetzen und so Spannungen und Grenzen zu überwinden. Sie will den Ungeist des Hasses, der Feindschaft und des Revanchismus ausmerzen. So wird sie dazu beitragen, daß alle unseligen Folgen des Krieges in einer nach allen Seiten befriedigen­den und gerechten Lösung überwunden werden. Sie dürfen über­zeugt sein, daß kein deutscher Bischof etwas anderes will und jemals etwas anderes fördern wird als das brüderliche Verhältnis beider Völ­ker in voller Aufrichtigkeit und ehrlichem Dialog.

Zu solcher Brüderschaft des guten Willens kann uns die Erfahrung des Konzils Mut machen. Auch beim Konzil waren die Wege nicht immer überschaubar. Nicht immer leuchtete das Ziel klar und deut­lich, und oft standen die Väter zögernd an Wegkreuzungen, aber dann wurde uns durch Gottes Gnade ein Weg gezeigt und manch­mal eine überraschende Lösung geschenkt. So hoffen wir mit Ihnen, daß Gott auch unseren beiden Völkern in Zukunft Lösungen zeigen wird, wenn wir ihm Beweise unseres guten Willens geben. Als Zeichen unseres guten Willens, ehrwürdige Brüder, wollen wir, in auf­richtiger Dankbarkeit für Ihre Einladung, als Pilger zu Ihrem Ma­rienheiligtum nach Tschenstochau kommen und Anteil nehmen an Ihrer und Ihres ganzen Volkes Freude. Wir wollen mit Ihnen an den Heiligtümern beten, wo das polnische Volk sich oft und besonders in der heutigen Zeit Kraft und Segen von Gott erbittet. Wir verspre­chen, unsere Gläubigen aufzufordern, sich im kommenden Marien­monat mit unserem und Ihrem Gebet zu vereinen.

Wir wollen alles tun, daß diese Verbindung nicht mehr abreißt. Im Jahr 1968 wird der Deutsche Katholikentag in Essen stattfinden. Im gleichen Jahr begeht das Bistum Meißen die Tausendjahr­feier seiner Gründung. Es wäre für uns und unsere Gläubigen eine große Freude, bei diesen Gelegenheiten polnische Bischöfe begrü­ßen zu dürfen. Bei unseren Einladungen haben wir mit Ihnen den Wunsch, daß die Begegnung der Bischöfe und der begonnene Dialog sich fortsetzen möge in allen Lebensbereichen unserer beiden Völ­ker. Alle Schritte, die diesem Ziel dienen können, werden wir von Herzen begrüßen. Darum erfüllen wir auch mit Freude Ihre Bitte, Ihren besonderen Gruß unseren evangelischen Brüdern in Deutsch­land zu übermitteln. Darüber hinaus dürfen wir uns in unseren Be­mühungen um gegenseitiges Verständnis einig wissen mit allen Menschen guten Willens.

Hochwürdigste Brüder! Das Konzil hat uns zusammengeführt an heiliger Stätte zu gemeinsamer Arbeit und gemeinsamem Gebet. Die Grotten von St. Peter bergen die kleine Kapelle der Tschensto­chauer Madonna. Dort fanden wir auch das Bild der heiligen Hed­wig, die Ihr Volk besonders verehrt und die Sie "als den besten Aus­druck eines christlichen Brückenbaues zwischen Polen und Deutschland" ansehen.

Von dieser großen Heiligen wollen wir lernen, uns in Ehrfurcht und Liebe zu begegnen. Am Schluß Ihres Schreibens stehen die kostba­ren Worte, die für unsere beiden Völker eine neue Zukunft eröffnen können: "Wir strecken unsere Hände zu Ihnen hin in den Bänken des zu Ende gehenden Konzils, gewähren Vergebung und bitten um Vergebung." Mit brüderlicher Ehrfurcht ergreifen wir die dargebote­nen Hände. Der Gott des Friedens gewähre uns auf die Fürbitte der "regina pacis", daß niemals wieder der Ungeist des Hasses unsere Hände trenne!

 
PASTORAL LETTER OF THE POLISH BISHOPS TO THEIR GERMAN BROTHERS IN CHRIST
of 18 November 1965  

Rev. council brothers!

Permit us, venerable brethren, before the council adopts to inform our next western neighbors the good news that next year - the year of our Lord 1966 - the Church of Christ in Poland and with her the entire Polish nation, the Millennium's celebrate baptism and therefore also the thousandth anniversary of its national and state existence is.

We are inviting you in brotherly, but also in the most solemn manner, participate in church celebrations of the Polish millennium, the highlight of the Polish Te Deum Laudamus to early May 1966 at the Jasna Gära, the Holy Mother of God, Queen of Poland, held .

The following remarks may serve as a historical and yet very recent comment of our millennium and bring closer perhaps with the help of God our two peoples in dialogue with each other yet.

It is historically established beyond doubt that in 966 of the Polish duke Mieszko I. influence by his wife, the Czech princess Dombrowka, together with his court as the first Polish Duke the holy sacrament of baptism received.

From that moment on, the Christian missionary work in Poland - for generations, through Christian apostle previously announced in our country - in the whole Polish nation space spread.

Mieszko's son and successor, Boleslav (the Brave) continued the Christianisierungswerk his father and succeeded by the then Pope Sylvester II, the establishment of a separate hierarchy with the first Polish city of Gniezno (Gniezno) and three suffragan Kraków, Wrocław, Kolobrzeg ( Krakow, Wroclaw, Kolberg). Until 1821 the city of Gniezno remained in Breslau diocese. In 1000 went to the then ruler of the Roman Empire, the Emperor Otto III., Together with Boleslaus as a pilgrim to the shrine of the martyr St. Wojciech Adalbert, who had suffered some years earlier in the Baltic Prussians were martyred. The two rulers, the Roman and the future king of Poland (shortly before his death he was crowned king), barefoot a long distance trail went to the holy relics in Gniezno, which they then with great fervor and emotion to revered.

These are the historical origins of Christianity in Poland and also the beginning of his national and political unity. On these foundations - Christian, church, nation and the state at the same time - it was further expanded by all generations of rulers, kings, bishops and priests, 1,000 years. The symbiosis of Christianity, church, state existed in Poland since the beginning and was never really blown up. They generated over time, the almost universal way of thinking Polish: Polish is also Catholic. Out of it came the Polish religious style in which intertwined since the beginning of the religious with the national and grown, with all the positive but also negative aspects of this problem.

To this religious lifestyle is also traditionally considered to be the main expression of the Polish Marian cult. The oldest Polish churches are dedicated to the Virgin (including the Gniezno Metropolitan Cathedral), the oldest Polish song, so to speak, the lullaby of the Polish people is one and still sung Hymn to Mary: "Bogurodzica-dziewica, Bogiem Sławiona Maryja '(Theotokos - Virgin Mary). The tradition of bringing together its origin with St. Wojciech, similar to the legend it does with the Polish white eagle in the nest of Gniezno. These and similar traditions and folk legends, the facts of history which entwine like ivy, of the common people and Christianity are so closely interwoven that you simply can not break them harmless. Of them all after her Polish cultural events, the entire Polish national and cultural development is irradiated, so marked even for the most part.

The newest history is that our early days following political and cultural significance: "In the encounter with the Empire of Otto the Great was a millennium ago is completed Poland's entry into the Latin Christendom, and the admirably clever politics Mieszko I and then Boleslaw the Brave it has become an equal member of the universally-designed to capture the entire Byzantine world is not facing the Roman Empire of Otto III., which Poland has made a significant contribution to the shaping of Eastern Europe ... "

Thus was laid the foundation and create the shape and condition for the next fertile German-Polish relations and the spread of Western culture.

Unfortunately, the German-Polish relations in the later course of history not always been fruitful and have been transformed in recent centuries, as it were, into a sort of neighborly "enmity". More about that later.

The connection of the new Polish kingdom in the West, with the help of the papacy, which the Polish kings presented again available, brought in the Middle Ages in every way encourage and extremely rich exchange between Poland and the Western nations, particularly the southern countries, but also Burgundy and Flanders, and Italy, and later with France and Austria and the Italian Renaissance states, which was naturally Poland as a junior state formations, the youngest of the older brothers of Christian Europe, initially more of participating as the giver.
There were no between Kalisz and Cracow, the Polish royal city of the Middle Ages, and of Bamberg, Speyer, Mainz, Prague, Paris, Lyon and Cologne and Ghent Clairvaux and only exchanged goods. It came from the west, the Benedictines, the Cistercians and the mendicant orders were given and later in Poland, in Christian territory, once a flourishing buoyancy, then came the Middle Ages, the German Magdeburg rights to the Polish city foundations contributed in great service. It also flowed into Poland, German merchants, architects, artists and settlers, many of whom went up in the Polish Ethnicity: your German surname was left to them. In the large inhabitants of Krakow Church of St. Mary, we still find the grave inscriptions of many German families from the Middle Ages, which in time all become Polish, from which Hitler and other - fatal remembrance - drew the simple conclusion that Krakow and all of Poland only German settlement are and must be treated accordingly. - The classic example of German-Polish cooperation in culture and art in the high Middle Ages, is probably the world-famous sculptor Veit Stoss of Nuremberg (Stwosz), who worked almost his entire life in Kraków, and his works there are all of the genius loci of the Polish environment inspired: he created in Cracow has its own school of artists who are still influencing generations, and fertilized the Polish countryside.

The Poles have their brethren from the Christian West, which came as a messenger of the true culture to them, very honored and never concealed their non-Polish tribal origin. We have the Western - and Germany - Culture truly owe a lot to.
It also came from the West to us apostles and saints, and they are probably among the most valuable thing they have given us the West. Their social interaction, we feel blessed in many places today. Among the best known, we include the Saint Bruno of Querfurt, "Bishop of the Gentiles', and the evangelized the Slavic and Lithuanian North East in agreement with Boleslaus. Then the most holy Hedwig (Jadwiga), Duchess of Silesia, a native of Andechs, wife of the Polish Piast Henry the Bearded (Brodaty) of Silesia and founder of the Cistercian monastery of Trzebnica (Trebnitz), where she found her grave. It is the 13th Century, the greatest benefactor of the Polish people in the former territories of the West Piastenpolens, in Silesia, became. It is clear, historically rather that, in order to serve the Polish common people can even learn the Polish language. After her death, and their imminent canonization flowed unceasingly hordes of Polish and German people to their grave in Trzebnica - later called Trebnitz. And they still do thousands and thousands. No one makes our great country saints alleged that she was German Geblütes the contrary, they are seen in general - apart from some nationalist fanatics - as the best expression of a Christian bridge construction between Poland and Germany - where we look forward, even on the German to hear rather often the same opinion. Building bridges between peoples can best give only holy people, only those that have a pure mind and clean hands. You want the brother people take anything, neither language nor customs, nor land, nor material goods, on the contrary: They bring him the most valuable cultural assets, and they give usually the most valuable thing they have: yourself, throw, and so the seeds of their own personality into the fertile soil of the new mission neighboring country, according to the Saviour then transmits this word hundredfold fruit, and indeed for generations. Thus we see the sacred in Poland Hewig of Silesia, we see all the other missionaries and martyrs who had, coming from the west countries, in Poland with the aforementioned martyr apostle Wojciech Adalbert of Prague at the top. It is also probably the most profound difference between the real mission of Christian culture and the so-called, rightly frowned upon today colonialism.

After the year 1200, when the Polish land was always Christian in its people and institutions, he grew his own Polish saint approached.

Already in the 12th Century it was the Bishop Stanislaus of Krakow Szczepanowski, confessors and martyrs, slain by King Boleslaus the daring at the altar. (. The king himself died a saintly penitent in exile in a monastery in Upper Austria) at the tomb of St. Stanislaus in the royal cathedral of Cracow, the majestic song was written in his honor, today, all sung in Latin in Poland: "Gaude Mater Polonia, prole foecunda nobili ... "

Then the heavens, the holy triumvirate of Polish came from the family of Odrowaz (an ancient race that for centuries on the Oder in Silesia had established). The largest of them is St. Hyacinth - Polish Jacek -, by a Dominican apostle who strode across Eastern Europe from Moravia to the Baltic, from Lithuania to Kiev by leaps and bounds. His relative, the late Czeslaw, also Dominicans, who defended the former city of Wrocław against the Mongols, and in today's Wrociaw, in the newly built Wojciech (Adalbert) Church is buried, the pious people as a saint by from the Trümmem 1945 resurrected city worshiped. And, finally resting in the blessed Bronisława Cracow, according to tradition, sister of the late Czeslaw, a Norbertanerin from Silesia.

The stars in heaven are more holy: in the Blessed Kinga Sacz, in Gniezno Bogumil and the Blessed Jolanta, in Mazovia Władysław, the royal castle in Cracow, the saintly Queen Jadwiga, a new Polish Jadwiga, who waits for her canonization. Later, new saints and martyrs to: St. Stanislaus Kostka, Jesuitennovize in Rome, St. John Kantius, a professor at the Jagiellonian University in Kraków, St. Andrew Bobola, martyred in eastern Poland, canonized in 1938, and other saints to Franciscan Father Maximilian Kolbe , the martyr of Auschwitz concentration camp, who voluntarily gave his life for his brethren. Currently in Rome about 30 Polish candidates waiting for their Christmas and beatification. - Our people can honor his saints, and regarded them as the noblest fruit, which produce a Christian country.

The above-mentioned Polish University in Cracow was the first of its kind in addition to Prague in the whole Eastern European region. Founded already in 1363 by King Casimir the Great (Kazimierz the Great), it was for centuries the center not only political but also of European culture universal radiation in all directions, in the best sense of the word. - In the 15th and 16 Century, when the Silesian Piastenländer no longer belonged to the Polish Kingdom, studied in Cracow and lectured there thousands of students and professors from Wratislavia (Breslau), Raciborz (Ratibor), Gliwice (Gleiwitz), Glogow (Glogau), NYSE (Neisse) Opole (Opole), Silesia, and many other cities. Their names and the names of their birth places are listed in the Polish-Latin idiom in the old university registers. Nicolaus Copernicus, too (Copernicus) is as stated by name. He studied astronomy at Cracow Professor Martin Bylica. Hundreds of scholars of the highest academic rank has brought this university and presented to the European culture: mathematicians, physicists, physicians, legal scholars, astronomers, historians and philosophers. Among them is the famous Paul Wlodkowic, rector of the Krakow University, at the Council of Constance and frankly, with the highest scholarly authority, a teaching of that time was unheard of religious and human tolerance, and with great personal courage, the position taken by: the pagan peoples of Eastern Europe were not a fair game that you want to convert with fire and sword, and must. They have natural human rights as well as the Christians ...

Wlodkowic was sort of the classic expression of the Polish-tolerant and liberal thinking. His theses were against the Teutonic Knights, the so-called "Crusaders", directed the then converted the Slavic north and in the Prussian and Baltic countries, the Native American people just with fire and sword, and for European Christianity and its symbol, the cross, but for the Church, in whose name they acted, over the centuries have become a terrible burden and very compromising. Even today, after many generations and centuries, the term "Krzyzak" (Crusaders) and specter of abuse for every Pole and is unfortunately all too often identified from time immemorial, with the Germans. - From the settlement of the "Crusaders" are those who later emerged Prussia, who brought everything German into Polish territories in general disrepute. They are represented in the historical development of the following names: that Albrecht of Prussia, Frederick the Great called, Bismarck and Hitler, eventually as an endpoint.

Frederick II is traditionally viewed by the entire Polish people as the main contributor to the partition of Poland, and certainly not without reason. One hundred and fifty years he lived the Polish million people divided by the three former great powers: Prussia, Russia and Austria, until it was able in 1918 to come forth at the end of World War II slowly out of his grave, and weakened to the utmost, it then began again with great difficulty, a new independent existence ...

After a brief independence about 20 years (1918 to 1939) broke through the Polish people in without his fault what is euphemistically referred to simply as the Second World War, which was meant for us Poles than total annihilation and extinction. About our poor country, sank a terrible dark night, as we had not experienced for generations. She is with us generally called "German Occupation" and is discussed under that name in Polish history. We were all powerless and defenseless. The country was dotted with concentration camps, where the smoking chimneys of the crematoria day and night. Over six million Polish citizens, including the majority of Jewish origin, these occupation time have to pay with their lives. The leading Polish intelligentsia was simply swept away. Two thousand Polish priests and five bishops (one fourth of the episcopate at that time) were killed in camps. Hundreds of priests and tens of thousands of civilians were killed during the outbreak of war on the spot (778 priests in the Diocese of Kulm alone). The Diocese Wloctawek alone lost in the war 48 percent of its priests, the Diocese of Kulm 47 percent. Many others were deported. All middle and high schools were closed. The scenarios Séminaire, were repealed. Every German uniform, not only the SS was, for all Poles, not only a nightmare, but also the subject of German hatred. All Polish families had to mourn their deaths. We do not want to enumerate all the wounds have not healed not tear up again. If we remember those Polish, terrible night, then the only reason, that we may now reasonably understand ourselves and our modern way of thinking ... We try to forget. We hope that the time - the great divine kairos - the mental wounds will heal slowly.



After all that has happened in the past - unfortunately only in the most recent past - it is not surprising that the whole Polish nation is under the heavy pressure of a basic need for security and looks at its nearest neighbors in the West still regarded with suspicion. This mental attitude is as though our generation problem, which, God grant it, will disappear with good will and must disappear. During the difficult political and spiritual needs of the people in his age-long strife, the Catholic Church and the Holy Virgin is always the lifeline and the symbol of national unity of the people remained, together with the Polish family. In all the freedom struggle during the suppression of the Poles went to the barricades with these symbols, the white eagle on one side - the Mother of God on the other side of the flag of liberty. The motto was always: "For your freedom and ours."

That's about - drawn in very general demolition - the thousand-year development of the Polish cultural history with special emphasis on German-Polish neighborhood. The burden of mutual relations is still large and is increasing by the so-called "hot potato" of this neighborhood. Poland's western border along the Oder and Neisse rivers, as we understand, for Germany, a very bitter fruit of the last mass destruction war - together with the suffering of millions of refugees and displaced Germans (on inter-Allied command of the victorious powers - Potsdam 1945 - done). A large proportion of the population had left these areas for fear of the Russian front and had fled to the West. - For our country, which emerged weakened from the mass murder not as a victorious state, but to the extreme, it is an existential question (question "larger living space!"), Except that a close in more than 30 million people the corridor of a "General Government" from 1939 to 1945 was pressed into it - without western regions, but also had no eastern regions, from which millions of Polish people since 1945 in the "Potsdam western territories" across stream. Where should they back then, there was even the so-called General Government together with the capital city of Warsaw in ruins. The destruction waves of the last war, not only once, swept aside, as in Germany, but since 1914 several times over the Polish countryside, and indeed there and back as apocalyptic horsemen, and have always rubble and debris, poverty, disease, pestilence, and tears and death and growing Leave retribution and Haßkomplexe.

We're due to this list of what has happened in the last section of our thousands of years, dear German brothers, not gram! It is less an indictment rather than his own justification! We know very well how very much of the German population were for years under superhuman Nazi pressure of conscience, we know the terrible internal troubles, which at that time righteous and good German bishops were exposed to only the names of Cardinal Faulhaber of Galen, of Preysing to . mention We are aware of the martyrs of the white rose, the resistance fighters of the 20th July, we know that many lay people and priests sacrificed their lives (Lichtenberg, butchers, Klausener and many others). Thousands of Germans shared as Christians and communists in concentration camps, the fate of our Polish brothers ...

And despite all this out, despite this almost hopelessly burdened with a past situation, it is this situation, reverend brethren, we cry to you: Let's try to forget! No polemics, no other cold war, but the beginning of a dialogue, as today by the Council and Pope Paul VI. is widely sought. If there is genuine good will on both sides - and this is probably not to be doubted - must then yes, a serious dialogue succeed and bring the fruits of good time - despite everything, despite the hot iron. - There seems to be just in the ecumenical council order of the day that we begin this dialogue at Episcopal pastor level, without hesitation, that we get to know each other closer, rooted our mutual folk customs, religious worship and lifestyle, in the past and caused just by these cultural past.

We have tried to prepare us for the entire Polish people of God to the thousandth anniversary of the so-called great novena under the high patronage of the Blessed Virgin Mary. Nine years (1957 to 1965), we have within the meaning of "per Mariam ad Jesus" the pulpit in Poland, but also the entire ministry on important modern pastoral problems and social tasks used: youth ministry, social development with justice and charity, social risks, national examination of conscience, marriage and family life, catechetical and similar tasks.

The whole faithful people also took part in the Ecumenical Council regsamsten spiritually through prayer, penance and sacrifice. During the council meetings were held in all parishes Bittandachten respectively, and the sacred image of Our Lady and the confessionals, communion rails in Czestochowa were besieged for weeks by parish delegations from Poland, who wanted to help through personal sacrifice and prayer.

Finally, we have dedicated ourselves this year, the last of the great Novena, all of the Mother of God, bishops, priests, consecrated persons and all levels of our faithful people. Before the immense dangers of moral and social character, which the soul of our nation, but also threaten its biological existence can only save us the help and grace of our Savior, we want to implore the mediation of his mother, the Blessed Virgin. Full of childlike trust we throw ourselves into her arms. Only then can we be free inside, serving as both free and children - even as "slaves of God," as St. Paul calls.
We ask that Catholic pastors of the German people, try your own way, celebrate our Christian millennium, whether through prayer, either by a special memorial. For each gesture of this kind, we will be grateful. Also bring about, we ask them our greetings and our thanks to the German Protestant brethren, who struggle with us and with you to find solutions to our problems.

In this most Christian and yet very human spirit, we extend our hands to you in the pews of the outgoing council, grant forgiveness and ask for forgiveness. And if you collect, German bishops and fathers, our outstretched hands like brothers, only then we can probably celebrate with a clear conscience in Poland in a very Christian way of our millennium. We cordially invite you to Poland.

Grant it the merciful Saviour and the Virgin Mary, Queen of Poland, the Regina Mundi and Mater Ecclesiae.

Rome, 18 November 1965


THE REPLY OF THE GERMAN BISHOPS
TO THE POLISH BISHOPS
of 5 December 1965

Reverend Brothers in the Episcopate!

With exercise and enjoyment we have your message of 18 November this year and your kind invitation to the millennium of the Christianization of the Polish people received. We see it as a precious fruit of our joint work of the Council, that you could send this word to us. Thankfully, we rely on it and hope to continue the dialogue started in Poland and Germany together. With the help of God, the brotherhood of this conversation between the Polish and German peoples will strengthen and encourage.

We realize how difficult it was for many Christians in Europe and is still, after the horrors of the Second World War to capture the fundamental truth of our faith with all my heart that we are children of Heavenly Father and brothers in Christ. This Christian brotherhood was held in 1948 at the Cologne Domjubilämn by visiting the English and French cardinals and bishops, their longed-for term. So may the coming year, the Millennium of the Baptism of Poland are such characters.

You have called us in your letter, venerable brethren, in memory, bound with many bands such as the Polish people for centuries in Christian Europe is and what role it played in the history of Christian Europe - and so, we hope, will continue to play. They had the generosity to mention out of all these centuries, first and foremost examples of which are disruptive to both your like our people to honor examples of joint working, sincere respect, fruitful exchange and mutual support, even though that was all right to withdraw in the face of injustice and suffering, which had borne the Polish nation in history. It is a comforting indication of the expected by us and by all means to be striven for the future, if you remind us how the Polish church has stood in the middle ages across all borders with German cities, communities and religious orders in diverse exchange. It touches us deeply that we are united in the worship of Saint Hedwig, the German Geblütes and yet - how to write - the largest benefactor of the Polish people in the 13th Century. The bright side of the Polish-German relations in history, we owe no doubt our common Christian faith. We are therefore convinced and with you, venerable brothers agree: If we all differences to be brothers of Christ, if we bishops, as it became clear at this council, want to be first and foremost, the college of pastors, to the one people of God to serve, and if we do so our particular churches, then the soft shadows, which are unfortunately still on our two peoples.
Terrible has been done by Germans and in the name of the German people to the Polish people. We know that we have to bear the consequences of war, which are difficult for our country. We understand that during the German occupation has left a burning wound that heals with good will is difficult. The more we are grateful that you recognize the face of this fact with true Christian generosity, as in the era of National Socialism, a large part of the German population has been under heavy pressure of conscience. We are grateful that you remember well, given the millions of Polish victims at that time, the Germans, who have resisted the evil spirit and devoted her life to some extent. It is our consolation that many of our priests and believers in that night of praying and sacrificing occurred hatred for the disenfranchised and people of Poland have taken this Christian love prison and death upon himself. We are grateful that you remember in addition to the immense suffering of the Polish people and the hard lot of the millions of displaced refugees and German.

An offset of guilt and wrong - in this we are of one mind - we can not help of course. We are children of the common Father in heaven. Everything human is wrong, first a debt to God, a pardon must first be asked of him. At first it depends on the Lord's Prayer Please, "Forgive us our debts!" Then we must also ask forgiveness honestly with our neighbors. Sun also ask us to forget, so please forgive. Forgetting is a human thing. Asking for forgiveness is a call to everyone who wronged to see this wrong with the merciful eyes of God and allow a fresh start.

This beginning is particularly burdened by the bitter consequences of the war Germany started and lost. Millions of Poles had from the East in their assigned areas to move. We know well what about mean for today's Poland these areas. But millions of German had to leave their homeland, where their fathers and forefathers lived. These were not considered as a conqueror in the country, but called in the course of centuries by the native princes were. Therefore, we need you to love and truth to say: If these Germans speak of "right to a homeland," says is that - apart from a few exceptions - no aggressive intent. Our Silesia, Pomerania and East Prussia will say that they rightfully have lived in their ancient homeland and that they remain connected to this home. Here they are well aware that there are now growing up a young generation that sees the land that their fathers were assigned as their home too. Christian love trying to empathize with each of the concerns and needs of others and thus to overcome tensions and limitations. She wants to root out the evil spirit of hatred, enmity and revenge. They will help to ensure that all the unhappy consequences of the war on all sides to overcome a satisfactory and just solution. They must be convinced that no German bishop wants something different and something else will ever promote a fraternal relationship between the two peoples in all sincerity and honest dialogue.

To such brotherhood of good will we can make the experience of the council courage. Also at the Council, the roads were not always straightforward. Not always the goal shone clearly, and often the fathers were hesitant at crossroads, but then we were shown by the grace of God one way and sometimes given a surprising solution. So we hope with you that God will also show our two peoples in the future solutions, if we give evidence of our good will. As a gesture of good faith, venerable brothers, we want to come in sincere gratitude for your invitation, as a pilgrimage to Czestochowa Shrine to your share and participate in your joy and your entire nation. We want to pray with you in the sanctuary, where the Polish nation prays often and especially in today's power and blessing of God. We promise to encourage our faithful to be united in the coming month of Mary with our and your prayers.

We want to do everything that this compound is no longer tearing. In 1968, the German Catholic Convention will take place in Essen. That same year marks the diocese of Meissen, the thousandth anniversary of its founding. It would be faithful to us and our great pleasure to welcome these opportunities Polish bishops. For our invitations we have with you the hope that the meeting of bishops and started dialogue should continue in all areas of our two peoples. All steps designed to achieve that goal, we are welcomed by heart. That's why we meet with joy your request, your special greeting to our Protestant brothers in Germany to transmit. In addition, we must know united in our efforts to achieve mutual understanding with all people of good will.

Reverend brothers! The council has brought us together in a holy place for joint working and shared prayer. The grottoes of St. Peter hold the small chapel of the Madonna of Czestochowa. There we also found the statue of Saint Hedwig, who worshiped their people, and particularly the viewing "as the best expression of a Christian bridge construction between Poland and Germany".

From this great saint, we want to learn how to deal with reverence and love. At the end of your letter are the precious words that can open up for both our peoples a new future: "We stretch our hands towards you in the pews of the outgoing council, grant forgiveness and ask for forgiveness." With fraternal respect, we take the proffered hand. The God of peace grant us the intercession of the "Regina Pacis", that never again separate the evil spirit of hatred of our hands!




Wroclaw, Polish Silesia, Sand Island, St Hedwig of Silesia, Święta Jadwiga Śląska, Hedvigis, 1174 – 1243 Duchess of Silesia from 1201 and of Greater Poland from 1231, High Duchess consort of Poland 1232 - 1238.
Wroclaw, Polish Silesia, Sand Island, St Hedwig of Silesia, Święta Jadwiga Śląska, Hedvigis, Heilige Hedwig von Schlesien, 1174 –  1243
also Saint Hedwig of Andechs in Bavaria, Heilige Hedwig von Andechs in Bayern
since the age of 12 wife of Henry the Bearded, of the Polish Silesia Piast dynasty
mother of Henry II the Pious, Duke of Silesia at Wrocław and Duke of Kraków, High Duke of all Poland, Duke of Southern Greater Poland
 Duchess of Silesia from 1201 and of Greater Poland from 1231, High Duchess consort of Poland 1232 - 1238.

 
St Hedwig of Silesia Święta Jadwiga Śląska, the patron saint of Silesia, of Andechs in Bavaria and of the Roman Catholic Archdiocese of Wroclaw and the Roman Catholic Diocese of Görlitz
 St Hedwig of Silesia  Święta Jadwiga Śląska, the patron saint of Silesia, of Andechs in Bavaria
and of the Roman Catholic Archdiocese of Wrocla
w and the Roman Catholic Diocese of Görlitz.
dearly venerated by the greatest kings of Poland : Wladyslaw Lokietek, John III Sobieski
Hedwig always helped the poor and donated all her fortune to the Church.
 According to legend, she went barefoot even in winter, and when she was urged
 by the Bishop of Wrocław to wear shoes, she carried them in her hands.
A 17th-century legend has it that Hedwig, while on a pilgrimage to Rome,
 stopped at Bad Zell in Austria, where she had healing waters spring up
at a source which today still bears her name.



APOSTOLIC PILGRIMAGE TO POLAND
HOLY MASS FOR THE PILGRIMS FROM
LOWER SILESIA AND SILESIA
HOMILY OF HIS HOLINESS JOHN PAUL II
Czestochowa, 5 June 1979

1. From Jasna Góra I wish to present a special votive offering to the shrine of Saint Hedwig in Trzebnica near Wroclaw. I have a special reason for doing so. In its inscrutable designs Divine Providence chose 16 October 1978 as a turning point in my life. On 16 October the Church in Poland celebrates Saint Hedwig, and for that reason I feel specially bound to make this votive offering today to the Church in Poland for the Saint who, as well as being the patroness of reconciliation between the neighbouring countries, is also the saint honoured on the day of the election of the first Pole to the Chair of Peter. I place this votive offering directly in the hands of all the pilgrims who have come today in such large numbers to Jasna Góra from all over Lower Silesia. I ask you, after your return to your province, to take this votive offering from the Pope to the shrine of Trzebnica, which became the new homeland that she chose for herself. Let it thus complete the long history of human events and works of divine Providence connected with Trzebnica and all your region.

2. Saint Hedwig, the wife of Henry the Bearded, of the Piast dynasty, came from the Bavarian family Andechs. She entered our country's history, and indirectly the history of the whole of Europe in the thirteenth century, as the "good wife" (Prov. 31:10) of which Scripture speaks. Our memories have specially engraved on them the event dominated by the figure of her son, Prince Henry the Pious. He it was who put up a strong resistance to the Tartar invasion that passed in 1241 through Poland from the East, from Asia, and stopping only in Silesia near Legnica. Henry the Pious fell, it is true, on the battlefield, but the Tartars were forced to retire and they never again came so close to the West in their raids. Behind the heroic son was his mother, who gave him courage and recommended to the Crucified Christ the battle of Legnica. Her heart paid with the death of her son for the peace and security of the lands subject to her and also of the neighbouring lands and the whole of Western Europe.

During these occurrences Hedwig was already a widow, and as a widow she consecrated the rest of her life exclusively to God, entering the abbey of Trzebnica, which had been founded by her. Here she ended her holy life in 1243. Her canonization took place in 1267. This date is very close to that of the canonization in 1253 of Saint Stanislaus, the saint venerated by the Church in Poland for centuries as its principal Patron.(full text)

Wroclaw, Polish Silesia, Sand Island, the Church of the Most Holy Virgin Mary on the Sand Island founded by Peter Wlastowic and his wife Maria, daughter of the Great Prince of Kiev, great-granddaughter of st Vladimir the Great (Володимир I Великий, Великий князь Київської Русі) the Baptiser of Rus (Cвятий рівноапостольний князь Володимир, хреститель Русі)
Wroclaw, Polish Silesia, Sand Island, the Church of the Most Holy Virgin Mary on the Sand Island
founded by Peter Wlastowic and his wife Maria, daughter of the Great Prince of Kiev,
great-granddaughter of st Vladimir the Great
(
Володимир I Великий, Великий князь Київської Русі)
the Baptiser of Rus
(Cвятий рівноапостольний князь Володимир, хреститель Русі)
and great-great-granddaughter of the Emperor of the Byzantine Empire, Romanos II Porphyrogeneta.
(Αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ρωμανός Β΄ Πορφυρογέννητος)

On the territory of the oldest Europe's civilization to the east of what was later named by the Germans 'limes Sorabicus', over thousands of years emerged autochthonic nations of West Slavs. Only Poles and Czechs created their own states and survived the Drang nach Osten extermination.
All began ca 5 000 BC as documented by archaeological evidence linked to Goseck, Aythra, Nickern, Sleza and numerous other discoveries of the following cultures 4 000 - 1 800: Linear Pottery culture, 3 500: Lengyel culture, 3 500 - 3000: Funnelbeaker culture, 2 500: Globular Amphora culture, 2 000: Corded Ware culture (Indo-European invasion), 1900: Bell-Beaker culture, 1 800: Marszowice (Marschwitz) group of the Corded Ware culture (Protoslavic), 1 800 - 1 500: Unetice Culture, 1 500 - 1 300: pre-Lusatian Culture, 1 300 – 500: Lusatian Culture (pre-Slavic), 400 – 0 The Hallstatt and La Tène Cultures of the Celts influences, 400 BC – 500 AD Przeworsk culture (early Slavic) of Slavic Lugii or Veneds, ca 400 AD occasionally invaded by roaming Germanic hordes. After 500 AD, an ethnic and linguistic group the West Slavic culture – the Lechites who inherited areas of compact settlement east of Elbe (Laba) still homologous but facing the threat of extermination by the Germans, created separate unions, or nations like the Polish nation of Polans, Slezans, Pomeranians, Vistulans, Mazovians and other minor tribes under rule of the clan of Piasts.
The fertile area that stretches from Mt Sleza (of what all Silesia took its name) to to the large Odra River Valley was a cradle of evolution for the West Slavic Slezans tribe. At the crossroads of north-south (via ambra, Amber Road) and west-east (via regia, High Road) trade routes, the Slezans' prince Wrocisław (Vratislav) established fortified settlements on Odra river islets, named after him Wroclaw (Vratislavia, Wratislavia).
By the end of the first millennium after Christ, Wroclaw was enough important to be declared one of metropolises of the mediaeval Europe, as thanks to Boleslaw I the Brave, the first king (1025) of newly created Christian Polish state (966), at the Congress of Gniezno, 7 to 15 March 1000 AD, Wroclaw became one of four seats of Roman Catholic bishops in Poland, the other three were in Krakow, Poznan and Kolobrzeg, all subordinated to Gniezno Archbishopric.
The most famous heir of Slezans tribe was Peter Wlastowic (son of Wlast, Polish: Piotr Wlostowic, 1080-1153, also known as Wlost, Wlostowic), the owner of Mt Sleza, and of the Wroclaw islets in the Odra River, including the one called Olbin after his clan's name - Swan (Olbadz in medieval Slavic languages).
Peter Wlastowic belongs to the Hall of Fame of the Polish State as a victorious commander defeating enemies of Poland, genial politician, talented governor, the steadfast Pole, always driven by the interests of Poland, ally of Polabian Slavs, incomparable builder of Poland in Silesia, sinful but capable to accept a severe penance, thanks to which Silesia blossomed with magnificent buildings, Christian religion and culture. The most magnificent sacral complex founded by Peter Wlastowic on his Slezan heritage land Olbin, was St Vincent Abbey of 1139. Under false pretences of a fight against Turks, who never entered Silesia, the monastery complex was demolished by Lutherans within one month starting on 14 October 1529.
 
The most impressive although rather tiny remaining out of numerous sacral buildings founded by Peter Wlastowic and his wife,
one can admire in the Church of the Most Holy Virgin Mary on the Sand Island in Wroclaw.
This is a foundation relief tympanum (1150-1160), modelled on Hagia Sofia in Constantinople,
depicting Peter's widow Maria and and their son Swetoslaw offering a model church to Enthroned Madonna with the Infant Jesus.
Sedes Sapientiae Wratislaviensis (the Wroclaw Throne of Wisdom) is an everlasting source of Roman Catholic faith in Wroclaw, capital of Polish Silesia.


SEDES SAPIENTIAE WRATISLAVIENSIS
Enthroned Madonna with the Infant Jesus – Throne of Wisdom
flanked by Piotr Wlostowic's widow Maria and their son Swetoslaw.
Maria is offering a model church to Most Holy Virgin Mary, while saying:
HAS MATRI VENIAE TIBI DO MARIA MARIAE HAS OFFERT AEDES SWENTOSLAVS MEA PROLES
To you, Mother of Grace, I, Maria to Maria, give this temple. my child, Swetoslaw, offers it as a gift.
[To you, Mother of Grace, I, Maria, offer this temple. My son, Swetoslaw, brings it as a gift]

Tronująca Madonna z Dzieciątkiem Jesus – Tron Mądrości
Η Θρονική Μαντόνα και το θείο βρέφος - Θρόνου της Σοφίας
Thronende Madonna mit dem Jesuskind – Thron der Weisheit
Мадона на троне з Дзіцяткам Езусам - трон мудрасці
Мадонна на престоле с Младенцем Иисусом - Трон Мудрости
Мадонна на престолі з Немовлям Ісусом - Трон Мудрості
Madonna in trono col Bambino Gesù - Trono della Sapienza

Tę ( świątynię) dajęTobie, Matce Łaski, Maria Marii. Tę świątynię darowuje Świętosław, moje dziecię
Σας δίνω αυτό το ναό,μητέρα της Χάριτος, η Μαρία με τη Μαρία, Ο ναός αυτός προσφέρειSventoslav, το παιδί μου
Я даю тобі цей храм, мати благодаті , Марія Марія, цей храм пропонує Sventoslav, дитя моє
Я даю тебе этот храм, Матерь благодати, Мария о Марии, этот храм предлагает Sventoslav, дитя мое
Ich gebe diesem Tempel zu dir, Mutter der Gnade, Maria zu Maria, bietet dieser Tempel Sventoslav, mein Kind

The Madonna enthroned is a type of image that dates from the Byzantine period and was used widely in Medieval and Renaissance times.
Maria, wife of Peter Wlastowic, was great-great-granddaughter of the Emperor of the Byzantine Empire, Romanos II Porphyrogeneta.
The Greek Catholic icon of Saint Vladimir the Great the Baptiser of Rus, great-grandfather of Maria, wife of Peter Wlastowic
The Greek Catholic icon of Saint Vladimir the Great the Baptiser of Rus, great-grandfather of Maria, wife of Peter Wlastowic
Володимир I Великий, Великий князь Київської Русі - Cвятий рівноапостольний князь Володимир, хреститель Русі
Saint Vincent
and Saint James Cathedral - Sobór św. Wincentego i św. Jakuba - Собор святого Вінсента - St. Vinzenz Kathedrale

SEDES SAPIENTIAE WRATISLAVIENSIS


Wroclaw, Polish Silesia, Orliński Str. #  Na Ostatnim Groszu Str.,  His Holiness Pope John Paul II carrying a bunch of Crosses and  handing out The Cross to a passer-by. The world most beautiful monument, erected in 2010 to commemorate the Holy Father's beatification; inscription referring to Address of the Holy Father Pope John Paul II to the young people gathered to prepare for Palm Sunday, Piazza San Giovanni (Rome) Thursday, 2 April 1998.
The world most beautiful monument, erected in 2010 to commemorate the Holy Father's John Paul II beatification inscription referring to Address of the Holy Father Pope John Paul II to the young people gathered to prepare for Palm Sunday
The plaque reads:

WEŹ KRZYŻ. PRZYJMIJ GO. Z CHRYSTUSEM ZWYCIĘŻAJ ZŁO I ŚMIERĆ.
 JEŻELI Z EWANGELII KRZYŻA UCZYNISZ PROGRAM SWOJEGO ŻYCIA, ODNAJDZIESZ SAMEGO SIEBIE".
<TAKE UP YOUR CROSS!", ACCEPT IT, DO NOT LET YOURSELF BE CRUSHED BY EVENTS, BUT CONQUER EVIL AND DEATH WITH CHRIST!
 IF YOU MAKE THE GOSPEL OF THE CROSS YOUR LIFE PROJECT, IF YOU FOLLOW JESUS ALL THE WAY TO THE CROSS, YOU WILL FIND YOURSELF FULFILLED!
>


< "Weż Krzyż!", przyjmij go, nie pozwól, aby przygniotły cię wydarzenia, ale z Chrystusem zwyciężaj zlo i śmierć!

Jeżeli z Ewangelii Krzyża uczynisz program swojego życia, jeżeli pójdziesz za Chrystusem aż na Krzyż, w pełni odnajdziesz samego siebie! >  Św. Jan Paweł  II do młodzieży na Lateranie, 2. kwietnia, 1998r.
Marysia Sokołowska, lat 17, bierze Krzyż, przyjmuje go, nie pozwala, aby przygniotły ją wydarzenia, ale z Chrystusem zwycięża zło i śmierć. Najpiękniejszy w świecie pomnik Św. Jana Pawła II, który w 2010r. postawił ks. prałat dr Czesław Majda, proboszcz parafii p.w. Św. Maksymiliana M. Kolbego, gromadzi na modlitwie wielu wiernych z całej Europy
Marysia Sokołowska, lat 17, bierze Krzyż, przyjmuje go, nie pozwala, aby przygniotły ją wydarzenia, ale z Chrystusem zwycięża zło i śmierć.
Najpiękniejszy w świecie pomnik Św. Jana Pawła II, który w 2010r. postawił ks. prałat dr Czesław Majda, proboszcz parafii p.w. Św. Maksymiliana M. Kolbego, gromadzi na modlitwie wielu wiernych z całej Europy


ADDRESS OF THE HOLY FATHER POPE JOHN PAUL II
TO THE YOUNG PEOPLE GATHERED TO PREPARE FOR PALM SUNDAY
Piazza San Giovanni (Rome) Thursday, 2 April 1998

This is why it is right that we are celebrating today in this square in front of the cathedral of Rome, as we wait for the Cross. In the heart of the City Mission - whose theme is "Open the door to Christ your Saviour" - we would like to shout to every one who lives in our City: "Take up your Cross!", accept it, do not let yourself be crushed by events, but conquer evil and death with Christ! If you make the Gospel of the Cross your life project, if you follow Jesus all the way to the Cross, you will find yourself fulfilled!

XIII JORNADA MUNDIAL DE LA JUVENTUD
DISCURSO DEL SANTO PADRE JUAN PABLO II
DURANTE EL ENCUENTRO CELEBRADO
EN LA PLAZA DE SAN JUAN DE LETRÁN
Jueves 2 de abril de 1998

Por eso, conviene que hoy celebremos la fiesta en esta plaza de la catedral de Roma, en espera de la cruz. En el corazón de la misión ciudadana, cuyo tema es «Abre la puerta a Cristo, tu salvador », queremos gritar a cada habitante de nuestra ciudad: «Toma la cruz», acéptala, no dejes que los acontecimientos te hundan; al contrario, vence con Cristo el mal y la muerte. Si haces del evangelio de la cruz tu proyecto de vida; si sigues a Jesús hasta la cruz, te encontrarás a ti mismo plenamente


INCONTRO DEL SANTO PADRE
CON I GIOVANI DELLA DIOCESI DI ROMA
IN PREPARAZIONE ALLA XIII GIORNATA MONDIALE DELLA GIOVENTÙ
DISCORSO DI GIOVANNI PAOLO II
2 aprile 1998

Ecco perché è giusto che oggi facciamo festa in questa Piazza della Cattedrale di Roma, in attesa della Croce. Nel cuore della Missione cittadina - che ha come tema "Apri la porta a Cristo tuo Salvatore" - vogliamo gridare ad ogni abitante della nostra Città: "Prendi la Croce!", accoglila, non lasciarti schiacciare dagli eventi, ma vinci con Cristo il male e la morte! Se fai del Vangelo della Croce il tuo progetto di vita, se segui Gesù fino alla Croce, ritroverai te stesso in pienezza!

ADDRESS OF THE HOLY FATHER POPE JOHN PAUL II 
TO THE YOUNG PEOPLE GATHERED TO PREPARE FOR PALM SUNDAY 
Piazza San Giovanni (Rome) Thursday, 2 April 1998

This is why it is right that we are celebrating today in this square in front of the cathedral of Rome, as we wait for the Cross. In the heart of the City Mission - whose theme is "Open the door to Christ your Saviour" - we would like to shout to every one who lives in our City: "Take up your Cross!", accept it, do not let yourself be crushed by events, but conquer evil and death with Christ! If you make the Gospel of the Cross your life project, if you follow Jesus all the way to the Cross, you will find yourself fulfilled!

SAUDAÇÃO DO PAPA JOÃO PAULO II
OS JOVENS EM PREPARAÇÃO PARA
O DIA MUNDIAL DA JUVENTUDE
2 de Abril de 1998
 «Toma a Cruz»!

Eis por que é justo que hoje façamos festa nesta Praça da Catedral de Roma, à espera da Cruz. No centro da Missão da cidade – que tem como tema «Abre as portas a Cristo, teu Salvador» – queremos bradar a cada habitante da nossa Cidade: «Toma a Cruz!», acolhe-a, não te deixes esmagar pelos eventos, mas vence com Cristo o mal e a morte! Se fizeres do Evangelho da Cruz o teu projecto de vida, se seguires Jesus até à Cruz, encontrar-te-ás a ti mesmo em plenitude.



Śląsk Polska Silesia Poland Slezsko Polsko Schlesien Polen
The Silesian pietà of ca 1450, wooden, The Chapel of Our Lady of Sorrows, later of Most Blessed Sacrament aka the Hochberg Chapel, St James and St Vincent church., Wroclaw
The Silesian pietà of ca 1450, wooden, The Chapel of Our Lady of Sorrows, later of Most Blessed Sacrament aka the Hochberg Chapel, St James and St Vincent church., Wroclaw here


ЭТОТ ПАМЯТНИК ВОЗДВИГЛИ СИБИРЯКИ И СООТЕЧЕСТВЕННИКИ В ПАМЯТЬ О ВСЕХ ССЫЛЬНЫХ И ЖЕРТВАХ
КАК ПРЕДОСТЕРЕЖЕНИЕ БУДУЩИХ ПОКОЛЕНИИ БЛАГОДАРНЫЕ БОГУ ЗА СПАСЕНИЕ  И ВОЗВРАЩЕНИЕ С НЕЧЕЛОВЕЧЕСКОЙ ЗЕМЛИ - СОВЕТСКОГО АДА

ВРОЦЛАВ СЕНТЯБРЬ 2000 Г.
This monument was erected by Sibiraks and compatriots to the memory of all the deported and victims as a warning for future generations grateful to God for rescuing and return from inhuman land - the Soviet hell, Wroclaw, September 2000 ЭТОТ ПАМЯТНИК ВОЗДВИГЛИ СИБИРЯКИ И СООТЕЧЕСТВЕННИКИ В ПАМЯТЬ О ВСЕХ ССЫЛЬНЫХ И ЖЕРТВАХ
This monument was erected by Sibiraks and compatriots to the memory of all the deported and victims as a warning for future generations
grateful to God for rescuing and return from inhuman land - the Soviet hell, Wroclaw, September 2000
POMNIK TEN WZNIEŚLI SYBIRACY I RODACY PAMIĘCI WSZYSTKICH ZESŁAŃCÓW I OFIAR. KU PRZESTRODZE PRZYSZŁYCH POKOLEŃ WDZIĘCZNI BOGU ZA OCALENIE I POWRÓT Z NIELUDZKIEJ ZIEMI - SOWIECKIEGO PIEKŁA WROCŁAW WRZESIEŃ 2000R.
POMNIK TEN WZNIEŚLI SYBIRACY I RODACY  PAMIĘCI WSZYSTKICH ZESŁAŃCÓW I OFIAR.

KU PRZESTRODZE PRZYSZŁYCH POKOLEŃ WDZIĘCZNI BOGU ZA OCALENIE I POWRÓT
Z NIELUDZKIEJ ZIEMI - SOWIECKIEGO PIEKŁA WROCŁAW WRZESIEŃ 2000R.

Monument to the Victims of Katyn Massacre: the Angel of Death and the Katyn Massacre pietà - Motherland holding in her arms a murdered POW with his hands tied behind his back.. The plate reads: "In the spring of 1940 on Stalin's orders 22,000 Polish army officers, policemen, and other prisoners of war detained in the Kozielsk, Ostaszkov and Starobielsk camps were shot in the back of the head in Katyn, Miednoye, Charkov, and other places in the Soviet Union. In memory of these victims this monument was founded by their compatriots led by "The Lower Silesian Family of Katyn", Wroclaw 1999"
Monument to the Victims of Katyn Massacre: the Angel of Death and the Katyn Massacre pietà - Motherland holding in her arms a murdered POW with his hands tied behind his back
The plate reads: "In the spring of 1940 on Stalin's orders 22,000 Polish army officers, policemen, and other prisoners of war detained in the Kozielsk, Ostaszkov and Starobielsk camps
were shot in the back of the head in Katyn, Miednoye, Charkov, and other places in the Soviet Union. In memory of these victims this monument was founded  by their compatriots led by
"The Lower Silesian Family of Katyn", Wroclaw 1999"

Wroclaw Grunwald bridge named to commemorate the Tannenberg victory over the Teutonic Order 1410
Wroclaw Grunwald bridge named to commemorate the Tannenberg victory over the Teutonic Order 1410. Building bridges between the Eastern and Western Christianity
Building bridges between the Eastern and Western Christianity

Christians unite in defence against the culture of death.
His Holiness Kirill Patriarch of Moscow and All Russia and His Eminence Jozef Michalik,Archbishop Metropolitan of Przemysl, the President of the Polish Episcopal Conference since 2004. exchange signed copies of the Joint Message to the Nations of Poland and Russia which has been adopted in Wroclaw, June 2012
His Holiness Kyrill I Patriarch of Moscow and All Russia and His Eminence Jozef Michalik, Archbishop Metropolitan of Przemysl,  the President of the Polish Episcopal Conference
on August 17, 2012 at the Warsaw Royal Place exchange signed copies of  the Joint Message to the Nations of Poland and Russia which has been adopted in Wroclaw, June 2012

Разумный Российский Русский; Защитник Христианства
Rational All-Russian Russian:  Defender of Christianity
Rossicus Rossiacus compos mentis: defensor christianitatis

Strona oficjalna  Konferencji Episkopatu Polski

WSPÓLNE PRZESŁANIE
DO NARODÓW POLSKI I ROSJI

Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski
Arcybiskupa Józefa Michalika, Metropolity Przemyskiego
i
Zwierzchnika Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego
Patriarchy Moskiewskiego i Całej Rusi Cyryla

W Chrystusie Bóg jednał ze sobą świat,
nie poczytując ludziom ich grzechów,
nam zaś przekazując słowo jednania
(2 Kor 5,19)

W poczuciu odpowiedzialności za teraźniejszość i przyszłość naszych Kościołów i narodów oraz kierując się pasterską troską, w imieniu Kościoła Katolickiego w Polsce i Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, zwracamy się ze słowem pojednania do wiernych naszych Kościołów, do naszych narodów i do wszystkich ludzi dobrej woli.
Wyznając prawdę, że Jezus Chrystus jest naszym pokojem i pojednaniem (por. Ef 2,14; Rz 5,11), i mając świadomość powołania powierzonego nam w duchu Chrystusowej Ewangelii, pragniemy wnieść swój wkład w dzieło zbliżenia naszych Kościołów i pojednania naszych narodów.

1. Dialog i pojednanie

Nasze bratnie narody łączy nie tylko wielowiekowe sąsiedztwo, ale także bogate chrześcijańskie dziedzictwo Wschodu i Zachodu. Świadomi tej długiej wspólnoty dziejów i tradycji wyrastającej z Ewangelii Chrystusa, która wywarła decydujący wpływ na tożsamość, duchowe oblicze i kulturę naszych narodów, a także całej Europy, wkraczamy na drogę szczerego dialogu w nadziei, że przyczyni się on do uleczenia ran przeszłości, pozwoli przezwyciężyć wzajemne uprzedzenia i nieporozumienia oraz umocni nas w dążeniu do pojednania.
Grzech, który jest głównym źródłem wszelkich podziałów, ludzka ułomność, indywidualny i zbiorowy egoizm, a także naciski polityczne, doprowadzały do wzajemnej obcości, jawnej wrogości, a nawet do walki między naszymi narodami. W następstwie podobnych okoliczności doszło wcześniej do rozpadu pierwotnej jedności chrześcijańskiej. Podziały i rozłam, sprzeczne z wolą Chrystusa, stały się wielkim zgorszeniem, dlatego też podejmujemy nowe wysiłki, które mają zbliżyć nasze Kościoły i narody oraz uczynić nas bardziej wiarygodnymi świadkami Ewangelii wobec współczesnego świata.
Po II wojnie światowej i bolesnych doświadczeniach ateizmu, który narzucono naszym narodom, wchodzimy dzisiaj na drogę duchowej i materialnej odnowy. Jeśli ma być ona trwała musi przede wszystkim dokonać się odnowa człowieka, a przez człowieka odnowa relacji między Kościołami i narodami.
Drogą ku takiej odnowie jest braterski dialog. Ma on dopomóc w lepszym poznaniu się, odbudowaniu wzajemnego zaufania i w taki sposób doprowadzić do pojednania. Pojednanie zaś zakłada również gotowość do przebaczenia doznanych krzywd i niesprawiedliwości. Zobowiązuje nas do tego modlitwa: Ojcze nasz (...) odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
Apelujemy do naszych wiernych, aby prosili o wybaczenie krzywd, niesprawiedliwości i wszelkiego zła wyrządzonego sobie nawzajem. Jesteśmy przekonani, że jest to pierwszy i najważniejszy krok do odbudowania wzajemnego zaufania, bez którego nie ma trwałej ludzkiej wspólnoty ani pełnego pojednania.
Przebaczenie nie oznacza oczywiście zapomnienia. Pamięć stanowi bowiem istotną część naszej tożsamości. Jesteśmy ją także winni ofiarom przeszłości, które zostały zamęczone i oddały swoje życie za wierność Bogu i ziemskiej ojczyźnie. Przebaczyć oznacza jednak wyrzec się zemsty i nienawiści, uczestniczyć w budowaniu zgody i braterstwa pomiędzy ludźmi, naszymi narodami i krajami, co stanowi podstawę pokojowej przyszłości.

2. Przeszłość w perspektywie przyszłości

Tragiczne doświadczenia XX wieku dotknęły w większym lub mniejszym stopniu wszystkie kraje i narody Europy. Zostały nimi boleśnie doświadczone nasze kraje, narody i Kościoły. Naród polski i rosyjski łączy doświadczenie II wojny światowej i okres represji wywołanych przez reżimy totalitarne. Reżimy te, kierując się ideologią ateistyczną, walczyły z wszelkimi formami religijności i prowadziły szczególnie okrutną wojnę z chrześcijaństwem i naszymi Kościołami. Ofiarę poniosły miliony niewinnych ludzi, o czym przypominają niezliczone miejsca kaźni i mogiły znajdujące się na polskiej i rosyjskiej ziemi.
Wydarzenia naszej wspólnej, często trudnej i tragicznej historii, rodzą niekiedy wzajemne pretensje i oskarżenia, które nie pozwalają zagoić się dawnym ranom.
Obiektywne poznanie faktów oraz ukazanie rozmiarów tragedii i dramatów przeszłości staje się dzisiaj pilną sprawą historyków i specjalistów. Z uznaniem przyjmujemy działania kompetentnych komisji i zespołów w naszych krajach. Wyrażamy przekonanie, że ich wysiłki pozwolą poznać niezakłamaną prawdę historyczną, dopomogą w wyjaśnieniu wątpliwości i przyczynią się do przezwyciężenia negatywnych stereotypów. Wyrażamy przekonanie, że trwałe pojednanie jako fundament pokojowej przyszłości, może się dokonać jedynie w oparciu o pełną prawdę o naszej wspólnej przeszłości.
Apelujemy do wszystkich, którzy pragną dobra, trwałego pokoju oraz szczęśliwej przyszłości: do polityków, działaczy społecznych, ludzi nauki, kultury i sztuki, wierzących i niewierzących, do przedstawicieli Kościołów – stale podejmujcie wysiłki na rzecz rozwijania dialogu, wspierajcie to, co umożliwia odbudowanie wzajemnego zaufania i zbliża ludzi do siebie oraz pozwala budować wolną od przemocy i wojen pokojową przyszłość naszych krajów i narodów.

3. Wspólnie wobec nowych wyzwań

W wyniku politycznych i społecznych przemian, pod koniec XX wieku nasze Kościoły uzyskały możliwość pełnienia swojej misji ewangelizacyjnej, a zatem także kształtowania naszych społeczeństw w oparciu o tradycyjne wartości chrześcijańskie. Chrześcijaństwo wniosło w minionych dziejach ogromny wkład w formowanie duchowego oblicza i kultury naszych narodów. Dążymy także dziś, w dobie indyferentyzmu religijnego oraz postępującej sekularyzacji, do podjęcia wszelkich starań, aby życie społeczne i kultura naszych narodów nie zostały pozbawione podstawowych wartości moralnych, bez których nie ma trwałej pokojowej przyszłości.
Pierwszym i najważniejszym zadaniem Kościoła po wszystkie czasy pozostaje nadal głoszenie Ewangelii Chrystusa. Wszyscy chrześcijanie, nie tylko duchowni, ale i wierni świeccy są powołani, by głosić Ewangelię Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa oraz nieść Dobrą Nowinę słowem i świadectwem własnego życia, zarówno w wymiarze prywatnym, rodzinnym, jak i społecznym.
Uznajemy autonomię władzy świeckiej i kościelnej, lecz opowiadamy się także za współpracą w dziedzinie troski o rodzinę, wychowania, ładu społecznego i innych kwestii ważnych dla dobra społeczeństwa. Chcemy umacniać tolerancję, a przede wszystkim bronić fundamentalnych swobód na czele z wolnością religijną oraz bronić prawa do obecności religii w życiu publicznym.
Dzisiaj nasze narody stanęły wobec nowych wyzwań. Pod pretekstem zachowania zasady świeckości lub obrony wolności kwestionuje się podstawowe zasady moralne oparte na Dekalogu. Promuje się aborcję, eutanazję, związki osób jednej płci, które usiłuje się przedstawić jako jedną z form małżeństwa, propaguje się konsumpcjonistyczny styl życia, odrzuca się tradycyjne wartości i usuwa z przestrzeni publicznej symbole religijne.
Nierzadko spotykamy się też z przejawami wrogości wobec Chrystusa, Jego Ewangelii i Krzyża, a także z próbami wykluczenia Kościoła z życia publicznego. Fałszywie rozumiana świeckość przybiera formę fundamentalizmu i w rzeczywistości jest jedną z odmian ateizmu.
Wzywamy wszystkich do poszanowania niezbywalnej godności każdego człowieka stworzonego na obraz i podobieństwo Boga (Rdz 1,27). W imię przyszłości naszych narodów opowiadamy się za poszanowaniem i obroną życia każdej istoty ludzkiej od poczęcia do naturalnej śmierci. Uważamy, że ciężkim grzechem przeciw życiu i hańbą współczesnej cywilizacji jest nie tylko terroryzm i konflikty zbrojne, ale także aborcja i eutanazja.
Trwałą podstawę każdego społeczeństwa stanowi rodzina jako stały związek mężczyzny i kobiety. Jako instytucja ustanowiona przez Boga (por. Rdz 1,28; 2,23-24), rodzina wymaga szacunku i obrony. Jest ona bowiem kolebką życia, zdrowym środowiskiem wychowawczym, gwarantem społecznej stabilności i znakiem nadziei dla społeczeństwa. To właśnie w rodzinie dojrzewa człowiek odpowiedzialny za siebie, za innych oraz za społeczeństwo, w którym żyje.
Ze szczerą troską, nadzieją i miłością patrzymy na młodzież, którą pragniemy uchronić przed demoralizacją oraz wychowywać w duchu Ewangelii. Chcemy uczyć młodych miłości do Boga, człowieka i ziemskiej ojczyzny oraz kształtować w nich ducha chrześcijańskiej kultury, której owocem będzie szacunek, tolerancja i sprawiedliwość.
Jesteśmy przekonani, że Zmartwychwstały Chrystus jest nadzieją nie tylko dla naszych Kościołów i narodów, ale także dla Europy i całego świata. Niech On sprawi swoją łaską, aby każdy Polak w każdym Rosjaninie i każdy Rosjanin w każdym Polaku widział przyjaciela i brata.
Zarówno Polacy, jak i Rosjanie żywią głęboką cześć do Najświętszej Maryi Panny. Ufając wstawiennictwu Matki Bożej, polecamy Jej opiece wielkie dzieło pojednania i zbliżenia naszych Kościołów i narodów. Przywołując słowa Pawła Apostoła: Sercami waszymi niech rządzi pokój Chrystusowy (Kol 3,15), błogosławimy wszystkim w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

 + Józef Arcybiskup Michalik Metropolita Przemyski
 + Cyryl  Patriarcha Moskiewski i całej Rusi

Warszawa, 17.08.2012
***
Wystąpienie JE Acybiskupa Józefa Michalika
..."Przynosimy tu także wielkie i piękne świadectwo  świętych i męczenników, Rosjan i Polaków, którzy wołają o nowy porządek  miłości i braterstwa wśrod naszych słowiańskich narodów...Zmierzyć się z prawdą o dziejach naszych sąsiednich słowiańskich narodów żaden człowiek nie jest w stanie."...
*****
Powyższy tekst był  poddany pod dyskusję i przyjęty podczas 358. zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski., które odbywało się ono w dniach od 21 do 23 czerwca 2012 roku we Wrocławiu.
Obradom przewodniczył JE ks. abp Józef Michalik, przewodniczący Konferencji. W zebraniu wziął udział Nuncjusz Apostolski w Polsce, JE ks. abp Celestino Migliore.


HIS HOLINESS BENEDICT XVI
ANGELUS
Castel Gandolfo, Domenica, 19 August, 2012

Witam Polaków! W tych dniach gościem Kościoła prawosławnego w Polsce jest Patriarcha Moskwy i Wszechrusi Cyryl I. Serdecznie pozdrawiam Jego Świątobliwość oraz wszystkich wiernych prawosławnych. Program tej wizyty obejmował również spotkania z Biskupami katolickimi i wspólną deklarację o woli budowania braterskiej jedności i współpracy naszych Kościołów na rzecz krzewienia ewangelicznych wartości we współczesnym świecie, w duchu tej samej wiary w Jezusa Chrystusa. Jest to ważne wydarzenie, które budzi nadzieję na przyszłość. Jego owoce zawierzam łaskawości Maryi, wypraszając Boże błogosławieństwo. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus! here
In the past few days Kyrill I, Patriarch of Moscow and All Russia, is visiting the Orthodox Church in Poland. I cordially greet His Holiness, as well as all the Orthodox faithful. The schedule of this visit also included meetings with the Catholic bishops and the joint declaration of the desire to cultivate fraternal union and to collaborate in spreading Gospel values in the world today, in the spirit of the same faith in Jesus Christ. This is an important event that promises hope for the future. I entrust its fruits to the benevolence of Mary, as I implore God's blessing. Praise be to Jesus Christ. here
Do il benvenuto a tutti i polacchi. In questi giorni è ospite della Chiesa ortodossa in Polonia il Patriarca di Mosca e di tutte le Russie Kirill I. Saluto cordialmente Sua Santità, nonché tutti i fedeli ortodossi. Il programma di questa visita ha compreso anche incontri con i Vescovi cattolici e la comune dichiarazione del desiderio di far crescere l’unione fraterna e di collaborare nel diffondere i valori evangelici nel mondo contemporaneo, nello spirito della stessa fede in Cristo Gesù. E’ questo un evento importante, che suscita speranza per il futuro. Affido i suoi frutti alla benevolenza di Maria, implorando la benedizione di Dio. Sia lodato Gesù Cristo.] here
Ces derniers jours, le patriarche de Moscou et de toutes les Russies, Cyrille Ier, est l’hôte de l’Eglise orthodoxe en Pologne. Je salue cordialement Sa Sainteté, ainsi que tous les fidèles orthodoxes. Le programme de cette visite comprend aussi des rencontres avec les évêques catholiques et la déclaration commune du désir de faire croître l’union fraternelle et de collaborer pour diffuser les valeurs évangéliques dans le monde contemporain, dans l’esprit de la même foi dans le Christ Jésus. C’est un événement important qui suscite une espérance pour l’avenir. Je confie les fruits de cette rencontre à la bienveillance de Marie, en implorant la bénédiction de Dieu. Loué soit Jésus Christ. here

Официальный сайт
 Московского патриархата


СОВМЕСТНОЕ ПОСЛАНИЕ К НАРОДАМ РОССИИ И ПОЛЬШИ

17 августа 2012 года в Королевском дворце Варшавы состоялась торжественная церемония подписания Святейшим Патриархом Московским и всея Руси Кириллом и председателем Польской епископской конференции митрополитом Юзефом Михаликом Совместного послания народам России и Польши.

Бог во Христе примирил с Собою мир,
не вменяя людям преступлений их,
и дал нам слово примирения.
(2 Kор. 5: 19)

Чувствуя ответственность за настоящее и будущее наших Церквей и народов и движимые пастырской заботой, мы, от лица Русской Православной Церкви и Католической Церкви в Польше, обращаемся со словом примирения к верующим наших Церквей, к нашим народам и ко всем людям доброй воли.

Исповедуя ту истину, что Христос — наш мир и примирение (ср. Еф. 2:14, Рим. 5:11), и осознавая свое призвание, вверенное нам духом Христова Евангелия, мы желаем внести свой вклад в дело сближения наших Церквей и примирения наших народов.

1. Диалог и примирение

Наши братские народы объединяет не только многовековое соседство, но и богатое христианское наследие Востока и Запада. Осознавая эту долгую общую историю и вырастающую из Христова Евангелия традицию, оказавшую решающее влияние на идентичность, духовный облик и культуру наших народов, а также всей Европы, мы вступаем на путь искреннего диалога в надежде, что он поможет нам залечить раны прошлого и преодолеть взаимные предрассудки и непонимание, а также укрепит нас в стремлении к примирению.

Грех, который является основным источником всех разделений, человеческие недостатки, индивидуальный и общественный эгоизм и политическое давление приводили к отчуждению, открытой вражде и даже борьбе между нашими народами. Этому предшествовала утрата изначального христианского единства. Разделения и расколы, противоречащие воле Христа, стали большим соблазном, и именно поэтому мы прикладываем новые усилия ради сближения наших Церквей и наших народов, чтобы нам стать более достойными свидетелями Евангелия Христова в современном мире.

После Второй мировой войны и болезненного опыта атеизма, навязанного нашим народам, сегодня мы вступаем на путь духовного и материального обновления. Чтобы быть постоянным, это обновление должно стать, прежде всего, обновлением человека, а через человека — обновлением взаимных отношений между Церквами и народами.

Путем к такому обновлению является братский диалог. Он должен помочь лучше узнать друг друга, восстановить взаимное доверие и таким образом привести к примирению. Примирение же подразумевает готовность прощать пережитые обиды и несправедливости. К этому нас обязывает молитва: Отче наш … остави нам долги наша, якоже и мы оставляем должником нашим, — данная нам Христом, которую мы читаем каждый день.

Мы призываем наших верующих просить прощения за нанесенные друг другу обиды, несправедливость и всякое зло. Мы верим, что это первый и самый важный шаг к восстановлению взаимного доверия, без которого нет ни прочного человеческого сообщества, ни подлинного примирения.

Прощение, конечно, не означает забвение. Память представляет собой важную часть нашей идентичности. Мы также имеем долг памяти перед жертвами прошлого, которые были замучены и отдали свою жизнь за верность Богу и земному отечеству. Простить — значит отказаться от мести и ненависти, участвовать в созидании согласия и братства между людьми, нашими народами и странами, что является основой мирного будущего.

2. Прошлое в перспективе будущего

Все страны и народы Европы в той или иной степени пережили трагический опыт ХХ века. Болезненным он был и для наших стран, народов и Церквей. Российский и польский народы соединяет опыт Второй мировой войны и период репрессий, порожденных тоталитарными режимами. Руководствуясь атеистической идеологией, эти режимы боролись со всеми формами религиозности и вели особенно ожесточенную борьбу с христианством и нашими Церквами. Жертвами оказались миллионы невинных людей, о чем напоминают многочисленные места казней и могилы, находящиеся как на русской, так и на польской земле.

События нашей общей, зачастую сложной и трагической истории иногда порождают взаимные претензии и обвинения, которые не позволяют затянуться старым ранам.

Объективное познание фактов, выявление драм прошлого и масштабов трагедии ныне становится неотложным делом историков и специалистов. Мы с признательностью воспринимаем деятельность компетентных комиссий и научных коллективов наших стран. Мы убеждены, что их усилия позволят познать нефальсифицированную историческую истину, помогут развеять сомнения и избавиться от негативных стереотипов. Мы считаем, что прочное примирение как фундамент мирного будущего может быть достигнуто лишь на основе полной правды о нашем общем прошлом.

Мы обращаемся ко всем, кто стремится к добру, прочному миру и счастливому будущему: к политикам, общественным деятелям, ученым, людям искусства и культуры, верующим и неверующим, представителям Церквей — предпринимайте постоянные усилия ради развития диалога, поддерживайте то, что позволяет восстановить взаимное доверие, сближает людей друг с другом и способствует созиданию свободного от насилия и войн мирного будущего наших стран и народов.

3. Вместе перед новыми вызовами

В результате политических и социальных перемен конца ХХ века наши Церкви получили возможность исполнять свою миссию евангелизации, а также принимать участие в преобразовании наших обществ, опираясь на традиционные христианские ценности. В прошлом христианство внесло огромный вклад в формирование духовного облика и культуры наших народов. Мы стремимся и сегодня, в эпоху религиозной индифферентности и продолжающейся секуляризации, предпринимать все усилия ради того, чтобы общественная жизнь и культура наших народов не утрачивали основополагающих нравственных ценностей, без которых не может быть мирного и стабильного будущего.

Первой и самой главной задачей Церкви во все времена является проповедь Евангелия Христова. Все христиане — не только священнослужители, но и миряне — призваны к тому, чтобы проповедовать Евангелие Господа и Спасителя Иисуса Христа, нести Благую весть словом и свидетельством в частной, семейной и общественной жизни.

Мы признаем автономию светской и церковной властей, но выступаем за их сотрудничество по вопросам, касающимся семьи, воспитания, общественного порядка, и по другим вопросам, имеющим важное общественное значение.

Мы хотим способствовать утверждению толерантности и в то же время защищать фундаментальные свободы и, прежде всего, религиозную свободу, а также отстаивать законное право религии на присутствие в публичной сфере.

Сегодня наши народы оказались перед новыми вызовами. Под предлогом соблюдения принципа светскости или защиты свободы выбора подвергаются сомнению моральные принципы, основанные на заповедях Божиих. Пропагандируются аборты, эвтаназия, однополые союзы, которые пытаются представить как одну из форм брака, насаждается потребительский образ жизни, отрицаются традиционные ценности и изгоняются религиозные символы из общественного пространства.

Нередко мы сталкиваемся с проявлениями враждебности ко Христу, к Его Евангелию и Кресту, а также с попытками устранить Церковь из общественной жизни. Ложно понятая светскость принимает форму фундаментализма и в действительности является разновидностью атеизма.

Мы призываем всех уважать неотъемлемое достоинство каждого человека, созданного по образу и подобию Божию (Быт. 1:27). Ради будущего наших народов мы выступаем за то, чтобы уважать и защищать жизнь каждого человеческого существа от зачатия до естественной смерти. Мы считаем, что тяжким грехом против жизни и позором современной цивилизации являются не только терроризм и вооруженные конфликты, но также аборты и эвтаназия.

Прочной основой любого общества является семья как постоянный союз мужчины и женщины. Будучи установлением Бога (ср. Быт. 1:28, 2:23-24), она требует уважения и защиты. Семья есть колыбель жизни, здоровая воспитательная среда, гарант социальной устойчивости и знак надежды для общества. Именно в семье созревает человек, принимающий ответственность за себя, за других и за общество, в котором он живет.

С искренней заботой, надеждой и любовью мы смотрим на молодежь, которую хотим защитить от деморализации и воспитывать в духе Евангелия. Мы хотим научить молодежь любви к Богу, человеку и земному отечеству и приобщить ее к духу христианской культуры, плодом которой будет уважение, терпимость и справедливость.

Мы убеждены, что Воскресший Христос есть надежда не только для наших Церквей и народов, но и для Европы и всего мира. Да дарует Он нам Свою Благодать, чтобы каждый поляк в любом росcиянине и каждый росcиянин в любом поляке видели друга и брата.

Как русские, так и поляки особо почитают Пресвятую Деву Марию. Уповая на предстательство Матери Божией, мы передаем под Ее покровительство великое дело примирения и сближения наших Церквей и народов. Помня слова апостола Павла: и да владычествует в сердцах ваших мир Божий (Кол. 3:15), — благословляем всех во имя Отца, и Сына, и Святого Духа.
†Кирилл, Патриарх Московский и всея  Руси
†Юзеф Михалик, Митрополит Перемышльский 

Варшава, 17.08.2012
***
Выступление Святейшего Патриарха Кирилла
(переведено на польский язык)
******
Приведенный выше текст был обсужден и принят окончательно в триста пятьдесят восьмой пленарное заседание Конференции польского епископата, проходившей с 21 по 23 июня 2012 года в г. Вроцлав. На совещании под председательством архиепископа Юзефа Михалик, президент Конференции. В работе совещания приняли участие Апостольский нунций в Польше, архиепископ Селестино Мильоре.
Benedetto XVI Forum

JOINT MESSAGE

TO THE NATIONS OF POLAND AND RUSSIA

of the Chairman of the Bishops’ Conference of Poland Archbishop Józef Michalik, Metropolitan of Przemysl,
and
Kyrill, the Head of the Russian Orthodox Church, Patriarch of Moscow and All Russia

God was in Christ reconciling the world to himself, not holding anyone’s faults against them, but entrusting to us the message of reconciliation (2 Cor 5: 19)

In the spirit of responsibility for the present and the future of our Churches and peoples, urged by pastoral concern, on behalf of the Catholic Church in Poland and of the Russian Orthodox Church we address this message of reconciliation to the faithful of our Churches, to our nations and all people of good will.

Proclaiming the truth that Jesus Christ is our peace and reconciliation (cf. Eph 2: 14; Rom 5:11), aware of the call entrusted to us in the spirit of Christ’s Gospel, we wish to make our contribution to the work of rapprochement between our Churches and reconciliation between our nations.

1. Dialogue and reconciliation

Our brotherly nations have been tied not only by long centuries of neighbourhood, but also by the extensive Christian legacy of East and West. Aware of this long and shared history and the tradition, which takes its roots in the Gospel of Christ and has exerted a decisive impact on the identity, spirituality and culture of our peoples and of the entire Europe, we enter a path of honest dialogue in the hope that it will heal the wounds of the past, facilitate our overcoming mutual prejudice and misunderstanding and strengthen us in our pursuit of reconciliation.

Sin, which is the principal source of all divisions, human frailty, individual and collective egoism as well as political pressure led to mutual alienation, overt hostility and even struggle between our nations. Similar circumstances had earlier led to the dissolution of the original Christian unity.

Division and schism, alien to Christ’s will, were a major scandal; therefore we redouble efforts to bring our Churches and nations closer to each other and to become more credible witnesses to the Gospel in the contemporary world.

After the Second World War and the painful experience of atheism, which was imposed on our nations, today we enter a path of spiritual and material renewal. If this renewal is to be longstanding, a renewal of the human being must take place first, and through the human being the renewal of the relations between our Churches and nations.

Fraternal dialogue is the way towards such renewal. It is to facilitate a better understanding of each other and a reconstruction of mutual trust, and thus lead to reconciliation. Reconciliation, in turn, presupposes a readiness to forgive the wrongs and injustices of the past. We are obliged to do this by the prayer: Our Father (...) forgive us our trespasses as we forgive those, who trespass against us.

We call on our faithful to ask for the forgiveness of the wrongs, injustice and all evil we have inflicted on each other. We are confident that this is the first and foremost step to rebuild mutual trust, a precondition for a sustainable human community and complete reconciliation.

Naturally, to forgive does not mean to forget; memory is a significant part of our identity. We owe this memory also to the victims of the past, those tortured to death who laid down their lives for the faith to God and their homeland on this earth.

To forgive, however, means to forgo revenge and hatred and to participate in the construction of concord and brotherhood between people, our nations and countries, which is the foundation of a peaceful future.

2. The past in the perspective of the future

The tragic events of the 20th century were experienced to a greater or lesser degree by all the countries and nations of Europe. Our countries, nations and Churches were painfully afflicted.

The Polish and Russian people share the experience of the Second World War and the period of repressions imposed by the totalitarian regimes. These regimes, with their atheist ideology, fought against all forms of religious life and waged an especially atrocious war on Christianity and our Churches. Millions of innocent people fell victim to this war, of which we are reminded by numerous places of murder and graves on Polish and Russian soil.

Sometimes the events of our often difficult and tragic shared past give rise to mutual resentments and accusations, which prevent the healing of old wounds.

An objective recognition of facts and an account of the magnitude of the tragedies and dramas of the past is an urgent task for historians and specialists. We appreciate the action taken by competent commissions and teams of experts in our respective countries.

We express a conviction that their efforts will allow us to learn unadulterated historical truth, help account for doubts and effectively overcome negative stereotypes.

We express a conviction that sustainable reconciliation as the foundation of a peaceful future may take place exclusively on the basis of a complete truth about our shared past.

We call upon all those who pursue good, sustainable peace and happy future: politicians, social activists, people of science, culture and the arts, those who believe in God and those who do not, representatives of the Churches: do not falter in your efforts to foster dialogue, support all that facilitates the reconstruction of mutual trust and brings people closer to one another and all that allows us to build a peaceful future of our countries and nations, a future free from violence and wars.

3. Together in the face of new challenges

As a result of political and social transformations, at the close of the 20th century our Churches were finally able to fulfil their mission of evangelisation, and therefore to help our societies develop on the basis of traditional Christian values. Throughout history, Christianity contributed immensely to the formation of the spirituality and culture of our nations.

Today, in an era of religious indifference and widespread secularisation, we take every effort so that the social life and culture of our nations should not be stripped of principal moral values, the cornerstone of a viable peaceful future.

The essential task of the Church until the end of time is the proclamation of the Gospel of Christ. All Christians, not only the clergy, but also the lay faithful are called to preach the Gospel of our Lord and Saviour Jesus Christ and to proclaim the Good News with their words and through the witness of their lives, in an individual, familial and social context.

We recognise the autonomy of secular and ecclesiastical authority, but at the same time call for cooperation with respect to care for the family, education, social order and other questions which are vital for the good of the general public.

We want to uphold tolerance and first and foremost defend fundamental freedoms, primarily religious freedom, as well as to guard the right of the presence of religion in public life.

Today our nations are faced with yet new challenges. Fundamental moral principles based on the Ten Commandments are questioned under the pretence of retaining the principle of secularism or the protection of freedom.

We are faced with the promotion of abortion, euthanasia and same-sex relations, persistently shown as a form of marriage; a consumerist lifestyle is endorsed, traditional values rejected, while religious symbols are removed from public space.

Quite often we encounter sings of hostility towards Christ, His Gospel and Cross; attempts are made to exclude the Church from public life. A misinterpreted secularism assumes a form of fundamentalism and in reality is a form of atheism.

We call on everyone to respect the inalienable dignity of each human being, created in God’s image and likeness (Gn 1: 27). In the name of the future of our nations we call for the respect and protection of the life each and every human being from the moment of conception until natural death. We believe not only terrorism and armed conflict, but also abortion and euthanasia to be grave sins against life and a disgrace to contemporary civilisation.

The family, a permanent relation between man and woman, is a sound foundation of all societies. As an institution founded by God (cf. Gn 1: 28; 2:23-24), the family warrants respect and protection as it is the cradle of life, a wholesome place of development, a guarantee of social stability, and a sign of hope for society.

The family is a place conducive for the development of the human being who is responsible for himself, other people and the society he is part of.

We look with sincere concern, hope and love to young people, whom we wish to protect from demoralisation and to educate in the spirit of the Gospel. We want to teach young people how to love God, their fellow human beings and the earthly homeland as well as to foster in them a spirit of Christian culture, which will bear fruit with respect, tolerance and justice.

We are certain that the Risen Christ offers hope not only for our Churches and nations, but also for Europe and the entire world. May He grant His grace so that each Pole can see each Russian and each Russian can see each Pole as their friend and brother.

Both Poles and Russians have profound respect for the Holy Virgin Mary. Having trust in the intercession of the Mother of God, we entrust to Her care the great work of the reconciliation and rapprochement between our Churches and nations.

Recalling the words of Paul the Apostle: Christ’s peace must reign in your hearts (Col 3:15), we confer on all our blessing, in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit.

+ Józef Michalik, Archbishop  Metropolitan of Przemysl

+ Kyrill Patriarch of Moscow and All Russia

Warsaw, 17.08.2012
***

The above text was discussed and finally adopted  during the 358th plenary meeting of the Conference of the Polish Episcopate, held from 21 to 23 June 2012 in Wroclaw. The meeting was presided over by Archbishop Józef Michalik, President of the Conference. The meeting was attended by the Apostolic Nuncio to Poland, Archbishop Celestino Migliore.

On 16 July 1054 began the Great Schism that divided the Catholic and Orthodox Churches.
Humbert of Silva Candida, the first Frenchman to be named cardinal, on 16 July 1054 laid  on the high altar of the Cathedral of Hagia Sophia invalid Papal Bull of excommunication of the Ecumenical Patriarch of Constantinople Michael I Cerularius (Μιχαήλ Α΄ Κηρουλάριος, Михаїл I Кіруларій,Михаил I Кирула́рий,I. Mikhail Kiroularios).

The bull was signed by Pope Saint Leo IX, the most historically significant German Pope of the Middle Ages, who died 19 April 1054 and this is why the bull was invalid.

APOSTOLIC LETTER ORIENTALE LUMEN OF THE SUPREME PONTIFF JOHN PAUL II
TO THE BISHOPS, CLERGY AND FAITHFUL TO MARK THE CENTENARY OF ORIENTALIUM DIGNITAS OF POPE LEO XIII
 2 May 1995
 English, French, German, Italian, Latino, Portuguese, Spanish



Joint Declaration of Pope Francis and Patriarch Kirill of Moscow and All Russia
(The official English translation)


“The grace of the Lord Jesus Christ and the love of God the Father and the fellowship of the holy Spirit be with all of you” (2 Cor 13:13).
1. By God the Father’s will, from which all gifts come, in the name of our Lord Jesus Christ, and with the help of the Holy Spirit Consolator, we, Pope Francis and Kirill, Patriarch of Moscow and All Russia, have met today in Havana. We give thanks to God, glorified in the Trinity, for this meeting, the first in history.
It is with joy that we have met like brothers in the Christian faith who encounter one another “to speak face to face” (2 Jn 12), from heart to heart, to discuss the mutual relations between the  Churches, the crucial problems of our faithful, and the outlook for the progress of human civilization.

2. Our fraternal meeting has taken place in Cuba, at the crossroads of North and South, East and West. It is from this island, the symbol of the hopes of the “New World” and the dramatic events of the history of the twentieth century, that we address our words to all the peoples of Latin America and of the other continents.
It is a source of joy that the Christian faith is growing here in a dynamic way.  The powerful religious potential of Latin America, its centuries–old Christian tradition, grounded in the personal experience of millions of people, are the pledge of a great future for this region.

3. By meeting far from the longstanding disputes of the “Old World”, we experience with a particular sense of urgency the need for the shared labour of Catholics and Orthodox, who are called, with gentleness and respect, to give an explanation to the world of the hope in us (cf. 1 Pet 3:15).

4. We thank God for the gifts received from the coming into the world of His only Son. We share the same spiritual Tradition of the first millennium of Christianity. The witnesses of this Tradition are the Most Holy Mother of God, the Virgin Mary, and the saints we venerate.  Among them are innumerable martyrs who have given witness to their faithfulness to Christ and have become the “seed of Christians”.

5. Notwithstanding this shared Tradition of the first ten centuries, for nearly one thousand years Catholics and Orthodox have been deprived of communion in the Eucharist. We have been divided by wounds caused by old and recent conflicts, by differences inherited from our ancestors, in the understanding and expression of our faith in God, one in three Persons – Father, Son and Holy Spirit. We are pained by the loss of unity, the outcome of human weakness and of sin, which has occurred despite the priestly prayer of Christ the Saviour: “So that they may all be one, as you, Father, are in me and I in you … so that they may be one, as we are one” (Jn 17:21).

6. Mindful of the permanence of many obstacles, it is our hope that our meeting may contribute to the re–establishment of this unity willed by God, for which Christ prayed. May our meeting inspire Christians throughout the world to pray to the Lord with renewed fervour for the full unity of all His disciples. In a world which yearns not only for our words but also for tangible gestures, may this meeting be a sign of hope for all people of goodwill!

7. In our determination to undertake all that is necessary to overcome the historical divergences we have inherited, we wish to combine our efforts to give witness to the Gospel of Christ and to the shared heritage of the Church of the first millennium, responding together to the challenges of the contemporary world. Orthodox and Catholics must learn to give unanimously witness in those spheres in which this is possible and necessary. Human civilization has entered into a period of epochal change. Our Christian conscience and our pastoral responsibility compel us not to remain passive in the face of challenges requiring a shared response.

8. Our gaze must firstly turn to those regions of the world where Christians are victims of persecution. In many countries of the Middle East and North Africa whole families, villages and cities of our brothers and sisters in Christ are being completely exterminated. Their churches are being barbarously ravaged and looted, their sacred objects profaned, their monuments destroyed. It is with pain that we call to mind the situation in Syria, Iraq and other countries of the Middle East, and the massive exodus of Christians from the land in which our faith was first disseminated and in which they have lived since the time of the Apostles, together with other religious communities.

9. We call upon the international community to act urgently in order to prevent the further expulsion of Christians from the Middle East. In raising our voice in defence of persecuted Christians, we wish to express our compassion for the suffering experienced by the faithful of other religious traditions who have also become victims of civil war, chaos and terrorist violence.

10. Thousands of victims have already been claimed in the violence in Syria and Iraq, which has left many other millions without a home or means of sustenance. We urge the international community to seek an end to the violence and terrorism and, at the same time, to contribute through dialogue to a swift return to civil peace. Large–scale humanitarian aid must be assured to the afflicted populations and to the many refugees seeking safety in neighbouring lands.
We call upon all those whose influence can be brought to bear upon the destiny of those kidnapped, including the Metropolitans of Aleppo, Paul and John Ibrahim, who were taken in April 2013, to make every effort to ensure their prompt liberation.

11. We lift our prayers to Christ, the Saviour of the world, asking for the return of peace in the Middle East, “the fruit of justice” (Is 32:17), so that fraternal co–existence among the various populations, Churches and religions may be strengthened, enabling refugees to return to their homes, wounds to be healed, and the souls of the slain innocent to rest in peace.
We address, in a fervent appeal, all the parts that may be involved in the conflicts to demonstrate good will and to take part in the negotiating table. At the same time, the international community must undertake every possible effort to end terrorism through common, joint and coordinated action. We call on all the countries involved in the struggle against terrorism to responsible and prudent action. We exhort all Christians and all believers of God to pray fervently to the providential Creator of the world to protect His creation from destruction and not permit a new world war. In order to ensure a solid and enduring peace, specific efforts must be undertaken to rediscover the common values uniting us, based on the Gospel of our Lord Jesus Christ.

12. We bow before the martyrdom of those who, at the cost of their own lives, have given witness to the truth of the Gospel, preferring death to the denial of Christ. We believe that these martyrs of our times, who belong to various Churches but who are united by their shared suffering, are a pledge of the unity of Christians. It is to you who suffer for Christ’s sake that the word of the Apostle is directed: “Beloved … rejoice to the extent that you share in the sufferings of Christ, so that when his glory is revealed you may also rejoice exultantly” (1 Pet 4:12–13).

13. Interreligious dialogue is indispensable in our disturbing times. Differences in the understanding of religious truths must not impede people of different faiths to live in peace and harmony. In our current context, religious leaders have the particular responsibility to educate their faithful in a spirit which is respectful of the convictions of those belonging to other religious traditions. Attempts to justify criminal acts with religious slogans are altogether unacceptable. No crime may be committed in God’s name, “since God is not the God of disorder but of peace” (1 Cor 14:33).

14. In affirming the foremost value of religious freedom, we give thanks to God for the current unprecedented renewal of the Christian faith in Russia, as well as in many other countries of Eastern Europe, formerly dominated for decades by atheist regimes. Today, the chains of militant atheism have been broken and in many places Christians can now freely confess their faith. Thousands of new churches have been built over the last quarter of a century, as well as hundreds of monasteries and theological institutions. Christian communities undertake notable works in the fields of charitable aid and social development, providing diversified forms of assistance to the needy. Orthodox and Catholics often work side by side. Giving witness to the values of the Gospel they attest to the existence of the shared spiritual foundations of human co–existence.

15. At the same time, we are concerned about the situation in many countries in which Christians are increasingly confronted by restrictions to religious freedom, to the right to witness to one’s convictions and to live in conformity with them. In particular, we observe that the transformation of some countries into secularized societies, estranged from all reference to God and to His truth, constitutes a grave threat to religious freedom.  It is a source of concern for us that there is a current curtailment of the rights of Christians, if not their outright discrimination, when certain political forces, guided by an often very aggressive secularist ideology, seek to relegate them to the margins of public life.

16. The process of European integration, which began after centuries of blood–soaked conflicts, was welcomed by many with hope, as a guarantee of peace and security. Nonetheless, we invite vigilance against an integration that is devoid of respect for religious identities. While remaining open to the contribution of other religions to our civilization, it is our conviction that Europe must remain faithful to its Christian roots. We call upon Christians of Eastern and Western Europe to unite in their shared witness to Christ and the Gospel, so that Europe may preserve its soul, shaped by two thousand years of Christian tradition.

17. Our gaze is also directed to those facing serious difficulties, who live in extreme need and poverty while the material wealth of humanity increases. We cannot remain indifferent to the destinies of millions of migrants and refugees knocking on the doors of wealthy nations. The unrelenting consumerism of some more developed countries is gradually depleting the resources of our planet. The growing inequality in the distribution of material goods increases the feeling of the injustice of the international order that has emerged.

18. The Christian churches are called to defend the demands of justice, the respect for peoples’ traditions, and an authentic solidarity towards all those who suffer. We Christians cannot forget that “God chose the foolish of the world to shame the wise, and God chose the lowly and despised of the world, those who count for nothing, to reduce to nothing those who are something, that no human being might boast before God” (1 Cor 1:27–29).

19. The family is the natural centre of human life and society. We are concerned about the crisis in the family in many countries. Orthodox and Catholics share the same conception of the family, and are called to witness that it is a path of holiness, testifying to the faithfulness of the spouses in their mutual interaction, to their openness to the procreation and rearing of their children, to solidarity between the generations and to respect for the weakest.

20. The family is based on marriage, an act of freely given and faithful love between a man and a woman. It is love that seals their union and teaches them to accept one another as a gift. Marriage is a school of love and faithfulness. We regret that other forms of cohabitation have been placed on the same level as this union, while the concept, consecrated in the biblical tradition, of paternity and maternity as the distinct vocation of man and woman in marriage is being banished from the public conscience.

21. We call on all to respect the inalienable right to life. Millions are denied the very right to be born into the world. The blood of the unborn cries out to God (cf. Gen 4:10).
The emergence of so-called euthanasia leads elderly people and the disabled begin to feel that they are a burden on their families and on society in general.
We are also concerned about the development of biomedical reproduction technology, as the manipulation of human life represents an attack on the foundations of human existence, created in the image of God. We believe that it is our duty to recall the immutability of Christian moral principles, based on respect for the dignity of the individual called into being according to the Creator’s plan.


22. Today, in a particular way, we address young Christians. You, young people, have the task of not hiding your talent in the ground (cf. Mt 25:25), but of using all the abilities God has given you to confirm Christ’s truth in the world, incarnating in your own lives the evangelical commandments of the love of God and of one’s neighbour. Do not be afraid of going against the current, defending God’s truth, to which contemporary secular norms are often far from conforming.

23. God loves each of you and expects you to be His disciples and apostles. Be the light of the world so that those around you may see your good deeds and glorify your heavenly Father (cf. Mt 5:14, 16). Raise your children in the Christian faith, transmitting to them the pearl of great price that is the faith (cf. Mt 13:46) you have received from your parents and forbears. Remember that “you have been purchased at a great price” (1 Cor 6:20), at the cost of the death on the cross of the Man–God Jesus Christ.

24. Orthodox and Catholics are united not only by the shared Tradition of the Church of the first millennium, but also by the mission to preach the Gospel of Christ in the world today. This mission entails mutual respect for members of the Christian communities and excludes any form of proselytism.
We are not competitors but brothers, and this concept must guide all our mutual actions as well as those directed to the outside world. We urge Catholics and Orthodox in all countries to learn to live together in peace and love, and to be “in harmony with one another” (Rm 15:5). Consequently, it cannot be accepted that disloyal means be used to incite believers to pass from one Church to another, denying them their religious freedom and their traditions. We are called upon to put into practice the precept of the apostle Paul: “Thus I aspire to proclaim the gospel not where Christ has already been named, so that I do not build on another's foundation” (Rm 15:20).

25. It is our hope that our meeting may also contribute to reconciliation wherever tensions exist between Greek Catholics and Orthodox. It is today clear that the past method of “uniatism”, understood as the union of one community to the other, separating it from its Church, is not the way to re–establish unity. Nonetheless, the ecclesial communities which emerged in these historical circumstances have the right to exist and to undertake all that is necessary to meet the spiritual needs of their faithful, while seeking to live in peace with their neighbours. Orthodox and Greek Catholics are in need of reconciliation and of mutually acceptable forms of co–existence.

26. We deplore the hostility in Ukraine that has already caused many victims, inflicted innumerable wounds on peaceful inhabitants and thrown society into a deep economic and humanitarian crisis. We invite all the parts involved in the conflict to prudence, to social solidarity and to action aimed at constructing peace. We invite our Churches in Ukraine to work towards social harmony, to refrain from taking part in the confrontation, and to not support any further development of the conflict.
27. It is our hope that the schism between the Orthodox faithful in Ukraine may be overcome through existing canonical norms, that all the Orthodox Christians of Ukraine may live in peace and harmony, and that the Catholic communities in the country may contribute to this, in such a way that our Christian brotherhood may become increasingly evident.

28. In the contemporary world, which is both multiform yet united by a shared destiny, Catholics and Orthodox are called to work together fraternally in proclaiming the Good News of salvation, to testify together to the moral dignity and authentic freedom of the person, “so that the world may believe” (Jn 17:21). This world, in which the spiritual pillars of human existence are progressively disappearing, awaits from us a compelling Christian witness in all spheres of personal and social life. Much of the future of humanity will depend on our capacity to give shared witness to the Spirit of truth in these difficult times.

29. May our bold witness to God’s truth and to the Good News of salvation be sustained by the Man–God Jesus Christ, our Lord and Saviour, who strengthens us with the unfailing promise: “Do not be afraid any longer, little flock, for your Father is pleased to give you the kingdom” (Lk 12:32)!
Christ is the well–spring of joy and hope. Faith in Him transfigures human life, fills it with meaning. This is the conviction borne of the experience of all those to whom Peter refers in his words: “Once you were ‘no people’ but now you are God’s people; you ‘had not received mercy’ but now you have received mercy” (1 Pet 2:10).

30. With grace–filled gratitude for the gift of mutual understanding manifested during our meeting, let us with hope turn to the Most Holy Mother of God, invoking her with the words of this ancient prayer: “We seek refuge under the protection of your mercy, Holy Mother of God”. May the Blessed Virgin Mary, through her intercession, inspire fraternity in all those who venerate her, so that they may be reunited, in God’s own time, in the peace and harmony of the one people of God, for the glory of the Most Holy and indivisible Trinity!
 
Francis
Bishop of Rome  
Pope of the Catholic Church

Kirill
Patriarch of Moscow
and all Russia

                               

Holy Mass for the Fatherland on the 70th anniversary of the end of World War II. The Garrison Church of St. Elizabeth in Wroclaw, Poland, May 8, 2015. Celem Niemców była zagłada Słowian. The aim of the Germans was the  holocaust of the Slavs. Целью немцев холокост славян. Częstochowski obraz Matki Bożej - Matki Słowian. Obraz jest czczony jednakowo przez katolików i prawosławnych The Chenstokhovsk Icon of the Mother of God, Mother of the Slavs. The icon is equally revered by Catholic and Orthodox Christians. Ченстоховская икона Божией Матери - Матери славян. Икона одинаково почитается католиками и православными. Fine art photography by Zbigniew Halat
Częstochowski obraz Matki Bożej - Matki Słowian. Obraz jest czczony jednakowo przez katolików i prawosławnych.
The Chenstokhovsk Icon of the Mother of God, Mother of the Slavs. The icon is equally revered by Catholic and Orthodox Christians.
Ченстоховская икона Божией Матери - Матери славян. Икона одинаково почитается католиками и православными.
Fine art photography by Zbigniew Halat



The Polish–Czech Friendship Trail (Polish: Droga Przyjaźni Polsko-Czeskiej, Czech: Cesta česko-polského přátelství) ascends the peak of Mt Snezka.
The Polish–Czech Friendship Trail (Polish: Droga Przyjaźni Polsko-Czeskiej, Czech: Cesta česko-polského přátelství) ascends the peak of  
Mt Snezka.
Mt Snezka ( Śnieżka  in Polish, Sněžka in Czech, in both Slavic languages  meaning "snowy" or "snow covered"),  is a mountain on the border between the Czech Republic and Poland, the most prominent point of the Silesian Ridge in the Karkonosze (Czech: Krkonoše) mountains. At 1,602 metres (5,256 ft), its summit is the highest point in the Czech Republic, in Polish Silesia, in the Karkonosze - Krkonoše and in the entire Sudety (Sudetes) range system. On the Polish side of the mountaintop is situated the chapel of Saint Laurentius aka st Lawrence (Kaplica św. Wawrzyńca, Kaple sv.Vavřince). Each year on August 10, St Laurentius Day,  at height of 1602 mts above sea level. a holy mass is celebrated with participation of Roman Catholic bishops, other priests, Polish and Czech politicians, among whom the most welcome one for many years was prof. Václav Klaus, president of the Czech Republic from 2003 to 2013, a Christian husite himself.

Na Śnieżce prezydent Wacław Klaus na mszy świętej za ludzi gór - Na Snězce prezident Václav Klaus na mše svaté pro lidi hor 

Pielgrzymka św. Wawrzyńca na Śnieżkę 10. sierpnia  -  Svatovavřinecká pouť na Sněžku 10. října
Na Śnieżce prezydent Wacław Klaus na mszy świętej. za ludzi gór - Na Snězce prezident Václav Klaus na mše svaté pro lidi hor Pielgrzymka św. Wawrzyńca na Śnieżkę 10. sierpnia - Svatovavřinecká pouť na Sněžku 10. října Saint Lawrence pilgrimage to the summit of Snezka August 10 - Sankt-Lorenz-Pilgermarsch zum Schneeberg-Gipfel 10. August
Saint Lawrence pilgrimage to the summit of Snezka August 10  -   Sankt-Lorenz-Pilgermarsch zum Schneeberg-Gipfel 10. August
Photos: Jakub Thauer (Jelonka.com). Miloš Šálek (Krkonošský deník) Velvyslanectví České republiky v Polsku, Biskupství Královéhradecké
 
Przezwyciężanie awersji i znajdowanie radości z życia razem - Overcoming aversions and finding joy of life together 
Překonání averzi a nalezení radosti  ze života spolu - Überwindung Aversionen und Finden der Freude des Zusammenlebens

Преодоление  неприятия  и нахождение радости жизни вместе


Massacres of Poles in Volhynia and Eastern Galicia Rzeź wołyńska Волинська різанина Волынская резня Volhynian slaughter 1939 -1947
Massacres of Poles in Volhynia and Eastern Galicia Rzeż wołyńka Волинська різанина Волынская резня Volhynian slaughter 1939 -1947
"JEŚLI ZAPOMNĘ O NICH TY, BOŻE, ZAPOMNIJ O MNIE" ADAM MICKIEWICZ DZIADY CZĘŚĆ III AKT PIERWSZY SCENA PIERWSZA
 “IF I FORGET  THEM, THEN MAY GOD FORGET ME TOO! ADAM MICKIEWICZ "FOREFATHERS' EVE", PART III, ACT I, SCENE i
 
Polish Romantic Drama: Three Plays in English Translation
'JEŚLI ZAPOMNĘ O NICH TY, BOŻE, ZAPOMNIJ O MNIE DZIADY IF I FORGET THEM, THEN MAY GOD FORGET ME TOO! FOREFATHERS' EVE ADAM MICKIEWICZ OBYWATELOM POLSKIM POMORDOWANYM NA KRESACH POŁUDNIOWO-WSCHODNICH W LATACH 1939 - 1947 PRZEZ ORGANIZACJĘ UKRAIŃSKICH NACJONALISTÓW (OUN) - UKRAIŃSKĄ POWSTAŃCZĄ ARMIĘ (UPA) ORGANIZACJE KRESOWE I KOMBATANCKIE WROCŁAW AD 1999 – W KRYPTACH POMNIKA ZŁOŻONA JEST ZIEMIA Z 2 200 MIEJSCOWOŚCI MASOWYCH MORDÓW LUDNOŚCI POLSKIEJ ZIEMI: WOŁYŃSKIEJ, TARNOPOLSKIEJ, LWOWSKIEJ, STANISŁAWOWSKIEJ, LUBELSKIEJ, POLESKIEJ I RZESZOWSKO - PRZEMYSKIEJ W LATACH 1939 -1947
OBYWATELOM POLSKIM POMORDOWANYM  NA KRESACH POŁUDNIOWO-WSCHODNICH W LATACH 1939 - 1947
PRZEZ ORGANIZACJĘ UKRAIŃSKICH NACJONALISTÓW (OUN) - UKRAIŃSKĄ POWSTAŃCZĄ ARMIĘ (UPA)
ORGANIZACJE KRESOWE I KOMBATANCKIE WROCŁAW AD 1999
---
W KRYPTACH POMNIKA ZŁOŻONA JEST ZIEMIA Z 2 200 MIEJSCOWOŚCI MASOWYCH MORDÓW LUDNOŚCI POLSKIEJ
ZIEMI: WOŁYŃSKIEJ, TARNOPOLSKIEJ, LWOWSKIEJ, STANISŁAWOWSKIEJ, LUBELSKIEJ, POLESKIEJ I RZESZOWSKO - PRZEMYSKIEJ W LATACH 1939 -1947
---
POMNIK - MAUZOLEUM ZOSTAŁ ODSŁONIĘTY I POŚWIĘCONY W DNIU 25 IX 1999r.
 PRZEZ JEGO EMINENCJĘ  KS HENRYKA KARDYNAŁA GULBINOWICZA METROPOLITĘ WROCŁAWSKIEGO

Homilia Jego Ekscelencji  księdza profesora Ignacego Deca, biskupa Diecezji Świdnickiej,  wygłoszoma 5. lipca 2013 roku w kościele Najświętszej Maryi Panny na Piasku we Wrocławiu  z okazji 70. rocznicy ludobójstwa na Wołyniu i Małopolsce Wschodniej.

Ekscelencjo, Najdostojniejszy Księże Arcybiskupie, Metropolito Wrocławski,
Czcigodni bracia kapłani wszystkich piastowanych urzędów i otrzymanych godności,
Szanowni parlamentarzyści, przedstawiciele władz wojewódzkich, miejskich, samorządowych: panie wojewodo, panie marszałku, panie, prezydencie
Drodzy członkowie Towarzystwa Miłośników Lwowa i Kresów Południowo- Wschodnich, organizacji kombatanckich, sybirackich, placówek oświatowych, z pocztami sztandarowymi.
Wszyscy, drodzy uczestnicy tej świętej liturgii.
Naszą refleksję poświęconą pamięci ofiar zbrodni na Wołyniu i Małopolski Wschodniej z okresu drugiej wojny światowej, rozpocznijmy od przesłania dzisiejszej Ewangelii.
1. Wartość prawdy o rzeczywistości, o człowieku, o historii
Ilekroć czytamy lub słuchamy fragment Ewangelii o powołaniu celnika Mateusza, tylekroć uświadamiamy sobie, ze Chrystus powoływał do grona swoich najbliższych uczniów ludzi zwyczajnych, często grzeszników, ludzi niejednokrotnie nie lubianych przez otoczenie. Takim właśnie był celnik Mateusz. Na to powołanie i na obecność Jezusa na uczcie z celnikami nastąpiła natychmiastowa reakcja ze strony faryzeuszów: „Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?” (Mt 9,11). Jezus wyjaśnił dlaczego to czyni: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają… Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników” (Mt 9,12-13).
Tak było kiedyś w Galilei, a jak jest dzisiaj np. tutaj, gdy zgromadziliśmy się w imię Jezusa i będziemy za chwilę z Nim ucztować otrzymując od Niego Jego Ciało? Czy jesteśmy i czujemy się sprawiedliwi?. Jeśli tak, to niepotrzebnie tracimy czas. Jeśli jesteśmy sprawiedliwi i bez grzechu, to nam Jezus nie jest potrzebny. Faryzeusze uważali się za sprawiedliwych, dlatego Jezus nie był im potrzebny, dlatego na każdym kroku Go atakowali.
Żeby kochać autentycznie Jezusa trzeba się czuć niesprawiedliwym, chorym na duchu, trzeba poczuć się grzesznikiem. Prawda o naszym grzechu, należy do integralnej prawdy o nas. Toczy się dzisiaj w świecie wielki spór o prawdę. Niektórzy nam wmawiają, że prawdy obiektywnej nie ma, że każdy ma swoją prawdę, albo raczej mniemanie, pogląd, o świecie, o wydarzeniach, o samym sobie. Jeśli nie ma prawdy obiektywnej, prawdy dla wszystkich, to wszystko jest dozwolone, to tym samym jest zabijanie co i ochrona życia.
Toczy się dzisiaj także spór o prawdę historii. Tak było z prawdą o Katyniu, tak jest z prawdą o Smoleńsku, tak jest również z prawdą o ludobójstwie na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej, tak jest z prawdą o drugiej wojnie światowej i wydarzeniach powojennych. Badanie prawdy o przeszłości należy zostawić historykom i nie trzeba ulegać tym, którzy mówią zostawmy to. Nie kłóćmy się o historię. Nie rozgrzebujmy tragicznych wydarzeń i nie odnawiajmy ran. Przy takim podejściu, można by powiedzieć, zresztą, tak już dziś niektórzy mówią- zostawmy Jezusa, skończmy z chrześcijaństwem, nie przejmujmy się Kościołem. To już było i się nie sprawdziło. Zostawmy to. Tak mówili do niedawna marksiści, tak dzisiaj wtórują ich ideowi potomkowie. A my mówimy „ Historia magistra vitae est” = „historia jest nauczycielką życia”. Historia jest naszą nauczycielką. Dlatego wracamy do niej, by się z niej uczyć, by nie powtarzać błędów, by dowiadywać się, do czego prowadzi życie pozbawione szacunku dla Bożego prawa. Wracamy do historii, by wyciągać wnioski na przyszłość, na dzisiaj i na jutro naszego życia.
2. Ku prawdzie o zbrodniach na Wołyniu
Gdy w najbliższych dniach mija siedemdziesiąta rocznica rzezi na Wołyniu, w przedwojennej Małopolsce Wschodniej, nie sposób nie przypomnieć ustalonych już przez historyków faktów i zastanowić się nad ich przesłaniem na dziś i jutro życia naszych słowiańskich narodów. Przypomnijmy to, co jest pewne. Oddajmy głos świadkom tamtych wydarzeń.
.We wrześniu 1939 r., po przeszło dwudziestu latach odbudowywania naszej państwowości, zostaliśmy zaatakowani przez hitleryzm i bolszewizm. Nasi sąsiedzi dokonali czwartego rozbioru Polski. Zaraz po aneksji naszego kraju zaczęły się wywózki do obozów zagłady. Z terenów wschodnich wywożono naszych rodaków na Sybir. Pierwsza zsyłka odbyła się w mroźny dzień 10 lutego 1940 roku, a potem były następne. Historycy obliczają, że w sumie wywieziono na „nieludzką ziemię” ok. 1,5 mln rodaków.
Gdy Niemcy zaatakowali Sowietów w czerwcu 1941 roku, doszły nowe zbrodnie – ukraińskie. W II Rzeczypospolitej mieszkali na Kresach Wschodnich Polacy, Ukraińcy i Żydzi. Przez wiele lat nacje te żyły w zgodzie. Zawierano liczne małżeństwa między Polakami i Ukraińcami. Jednakże narodziła się tam zbrodnicza ideologia z hasłem „Ukraina dla Ukraińców”. Ukraińcy marzyli o niepodległości, o własnym państwie. Nasi wrogowie podsunęli im myśl, że pierwszym krokiem do wolnej Ukrainy będzie wymordowanie Polaków. Zbrodnie ukraińskie zaczęły się już w 1939 roku, a nasiliły się wiosną i latem 1943 roku. W nocy z 11 na 12 lipca 1943 roku, w prawosławne i greckokatolickie święto Apostołów Piotra i Pawła, uzbrojone bandy Ukraińców z Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii (OUN i UPA) napadły na około sto polskich wsi na Wołyniu, brutalnie mordując mieszkańców i obracając w perzynę ich domostwa. Niewielu Polaków z zaatakowanych miejscowości uszło spod ukraińskiej siekiery, noża i innych narzędzi zbrodni. Historycy podają szacunkowo, że w Małopolsce Wschodniej wymordowano wówczas ponad 100 tys. Polaków, na samym Wołyniu około 70 tys. W sumie na Kresach Południowo-Wschodnich w latach 1939-1947 ­zamordowano ponad 200 tys. osób narodowości polskiej. Rzucono hasło: „Wyrżnąć naród polski!”. Niektórzy mówią, że były to bardziej bestialskie morderstwa aniżeli ­nawet w wykonaniu Niemców czy bolszewików. Owo zabijanie ludzi przez Ukraińców połączone było ze specjalnym rytuałem. To było torturowanie ludzi w strasznych męczarniach. Oddajmy na chwilę głos jednemu ze zbrodniarzy o nazwisku Jurij Stelmaszczuk „Rudy”, jednemu z dowódców Ukraińskiej Powstańczej Armii. Oto fragment jego zeznania: „29 i 30 sierpnia ja wraz z oddziałem w sile 700 uzbrojonych ludzi, zgodnie z rozkazem dowódcy Okręgu Wojsko­wego «Ołeha», totalnie wyrżnąłem całą polską ludność na terenie rejonów hołobskiego, kowelskiego, siedleszczańskiego, mackiewskiego i lubomelskiego, dokonałem grabieży całego majątku ruchomego i spaliłem jej ­mienie ­nieruchome. W sumie w tych rejonach w ciągu 29 i 30 sierpnia 1943 roku powyrzynałem i powystrzeliwałem ponad 15 tys. spokojnych mieszkańców, wśród których byli starcy, kobiety i dzieci. Dokonaliśmy tego w sposób następujący: Po spędzeniu co do jednego wszystkich mieszkańców do jednego miejsca otaczaliśmy ich i zaczynaliśmy rzeź. Następnie, gdy już nie zostało ani jednego żywego człowieka, kopaliśmy głębokie jamy, wrzucaliśmy w nie wszystkie trupy, zasypywaliśmy ziemią i, aby ukryć ślady, zapalaliśmy ogromne ogniska, i szliśmy dalej. W ten sposób przechodziliśmy od wsi do wsi, aż zniszczyliśmy całą ludność – ponad 15 tys. ludzi”4.
Drugie świadectwo: Henryk Komański, były mieszkaniec Jezioran Szlacheckich, któremu udało się uniknąć śmierci, wspomina: „Byłem świadkiem śmierci swojej babci, którą wrzucono do studni, i ciotek, które zakłuto nożami w Jezioranach Szlacheckich, gdzie zostało zamordowanych ok. 80 osób. Pozostali na zawsze w miejscach mordu. Nie było czasu ich pochować, bo trzeba było uciekać”.
Inny świadek zbrodni tego czasu, Romuald Wernik, ­autor wielu książek o Kresach, mieszkający od roku 1948 w Londynie, opowiada: „Miałem kuzynkę matki, która wyszła za mąż za Ukraińca. Żeby wstąpić do UPA, Ukrainiec musiał zamordować swoją żonę Polkę i swoje dzieci, gdy były małe i nie chciały pójść do UPA. Ukrainiec razem z synami zarąbali matkę i żonę we trójkę siekierami. Takich udokumentowanych wypadków jest kilkaset. To było stoczenie się w największe bagno. Tego nie można sobie nawet wyobrazić”.
W innym miejscu tenże autor ujawnia: „Mamy zdjęcia spod Buczacza, gdzie polskie dzieci przybito po pięcioro (tzw. wianuszki) do drzew w dużej starej alei lipowej i nazwano to «drogą do wolnej Ukrainy». Ponadto dzieci rozdzierano za nogi. W Porośli wyrżnięto wioskę, później w domu sołtysa oficerowie UPA pili i jedli, ciesząc się, że Polaków «wyrżnęli». Przybili nożem do blatu stołu dwumiesięczne dziecko i wsadzili mu w usta kiszony ogórek”.
Drodzy bracia i siostry, gdy przytaczamy te świadectwa, możemy przywołać tekst z Ewangelii Mateuszowej o rzezi niemowląt w Betlejem: „Wtedy Herod, widząc, że go mędrcy zawiedli, wpadł w straszny gniew. Posłał oprawców do Betlejem i całej okolicy i kazał pozabijać wszystkich chłopców w wieku do lat dwóch, stosownie do czasu, o którym dowiedział się od mędrców. Wtedy spełniły się słowa proroka Jeremiasza: „Krzyk usłyszano w Rama, płacz i jęk wielki. Rachel opłakuje swe dzieci i nie chce utulić się w żalu, bo już ich nie ma” (Mt 2,16-18). Na Wołyniu nawet nie miał kto opłakiwać tak mordowanych dzieci, bo wszystkich zarzynano.
Drodzy bracia i siostry, to są tylko maleńkie migawki z tych okrutnych dni, z tej strasznej zbrodni. Jest to wszystko już dość szeroko opisane i udokumentowane. Historycy nadal poszukują, ustalają fakty, chociaż je niekiedy tendencyjnie interpretują. Jest w tym wszystkim potrzebna wielka pokora po każdej stronie i łaska uznania winy, przyznania się do grzechu. Od przyznania się do grzechu zaczyna się każde nawrócenie, przebaczenie i pojednanie. Drodzy bracia i siostry, gdy w tych dniach mija siedemdziesiąta rocznica ludobójstwa na Wołyniu, oprócz modlitwy za ofiary i katów, zachodzi potrzeba postawienia pytania, jakie jest przesłanie tych tragicznych wydarzeń na dziś i jutro naszego życia narodowego i międzynarodowego.
3. Przesłanie zbrodni wołyńskiej
Najpierw przypomnijmy jaki jest cel wspominania tych tragicznych kart naszej narodowej historii. Jeśli dziś mówimy o tych bolesnych wydarzeniach, to nie po to, aby drażnić potomków osób odpowiedzialnych za te zbrodnie, nie po to, aby odnawiać dawne rany, ale po to, by nie zamazywać prawdy, gdyż prawda jest warunkiem wzajemnego przebaczenia i pojednania. Bez prawdy nie możemy budować dobrych stosunków między narodami. Bez prawdy nie można budować pomyślnej przyszłości. W Deklaracji, podpisanej 28 czerwca br. w Warszawie, przez przedstawicieli Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego i Kościoła Rzymskokatolickiego, czytamy słowa; „Jesteśmy świadomi, że tylko prawda może nas wyzwolić (por. J 8,32); prawda, która niczego nie upiększa i nie pomija, która niczego nie przemilcza, ale prowadzi do przebaczenia i darowania win”. Moi drodzy, życie potwierdza tę prawidłowość, że jeżeli chcemy kształtować pomyślną przyszłość, musimy znać prawdę o przeszłości i na prawdzie budować pokój, sprawiedliwość i wolność
Prawda jest warunkiem podejmowania dzieł miłości i jest drogą do zbawienia. Ujawniło się to jakże wyraźnie na Golgocie, gdy Jezus umierał za zbawienie ludzi. W otoczeniu Jezusa kończyli życie dwa złoczyńcy. Jeden z nich urągał Jezusowi, mówiąc: „<Czyż ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas>. Lecz drugi, karcąc go, rzekł: <Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? My przecież – sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił>. I dodał : <Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa>. Jezus mu odpowiedział: <Zaprawdę powiadam ci: Dziś będziesz ze Mną w raju>” (Łk 39-43). Dobry łotr wyznał prawdę o Chrystusie, o Jego niewinności. Z tej prawdy wyrosła prośba o miejsce w królestwie. I Jezus mu to miejsce obiecał.
Gdy papież Benedykt XVI wynosił do chwały ołtarzy naszego wielkiego rodaka Jana Pawła II, powiedział wówczas w homilii, że Jan Paweł II bronił dwóch wielkich spraw: prawdy i życia. Wielokrotnie powtarzał, że prawda jest warunkiem wolności. Nie będzie w Polsce wolności, nie będzie wolności w Europie ani w świecie, jeżeli nie będzie prawdy. Stąd też wracamy do historii, by poznać prawdę, nawet tę najtrudniejszą i najboleśniejszą, poznać ją nie po to, aby nadal nienawidzić, żeby wzywać do odwetu, bo to byłoby zaprzeczeniem Ewangelii. . Trzeba przebaczyć i iść dalej w zgodzie, ku lepszej wspólnej przyszłości. Pan Bóg przysłał nas na świat nie po to, aby innych zabijać i niszczyć, ale aby innym pomagać, żeby ­sobie nawzajem służyć.
Zbrodnia wołyńska ogłasza nam, że wszelkie zło rodzi się z nieposłuszeństwa Panu Bogu. Doświadczenie historyczne mówi nam, że gdy człowiek odwróci się od Pana Boga, to odwraca się również od człowieka. Niszczyciele Pana Boga stają się łatwo niszczycielami ludzi. Nie wolno dążyć do żadnych celów, kosztem zabijania człowieka. „Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi” (Dz 5,29).
Zakończenie
Drodzy bracia i siostry, przywołajmy z wieczności do tej świętej liturgii naszych rodaków, którzy przed siedemdziesięcioma laty byli bestialsko mordowani. Niech zbawcza krew Chrystusa wybieli szaty ich życia. Niech upodobnieni do Chrystusa w umieraniu, staną się do Niego podobni w Jego uwielbieniu. Módlmy się także, aby czas tej zbrodni, czystek etnicznych, nigdy i nigdzie nie powtórzył się na ziemi. Słowami wspomnianej deklaracji wyraźmy pragnienie i życzenie: „Niech Bóg wejrzy na Kościół żyjący na naszych ziemiach i pomoże polskiemu oraz ukraińskiemu narodowi, aby żyjąc w pokoju dzieliły się swym duchowym bogactwem oraz wnosiły swój wkład w jedność i przyszłość Europy” Amen.
Проповідь Його Високоповажності ксьондза професора Ігнатія Деца, Єпископа свідніцкоі єпархії, проголошена 5 липня 2013, в церкві Пресвятої Діви Марії на піску у Вроцлаві на сімдесятому річниця геноциду на Волині та Східній Галичині.

Ваше Превосходительство, найдостойніші архієпископ, митрополит Вроцлав,
Високоповажні брати, священики всіх piastowanych офісів і отримав гідність,
Шановні депутати, представники уряду провінції, муніципальних властей: пан воєвода, маршал, пан президент,
Шановні члени Товариства друзів Львів і Південно-Східної, ветеранських організацій, sybirackich, навчальні заклади, офіси флагманського посту.
Все, шановні учасники священної літургії.
Наше відображення в пам'ять про жертви на Волині та Східній Галичині під час Другої світової війни, давайте почнемо Євангелія сьогодні.
1 Значення правду про сутність людини та історії
Всякий раз, коли я читаю або слухаю Євангеліє митник Матвій призначення, так часто ми розуміємо, що Христос називав його одним з його найближчих учнів звичайних людей, часто нечестиві, люди часто не люблять навколишнє середовище. Це просто був митник Матвій. На цей заклик, і присутність Ісуса на святі із митниками була негайна реакція з боку фарисеїв: «для чого Вчитель ваш їсть із митниками та грішниками» (Мт 9:11). Він пояснив, чому він робить: "Я не потребують лікаря, але хворі ... Я не прийшов кликати праведних, але грішників до покаяння» (Мф. 9,12-13).
Це було десь у Галілею, і, як сьогодні, наприклад, тут, коли ми зібралися в ім'я Ісуса, і на мить ми будемо з ним свято отримувати від Нього Його Тіло? Невже ми, і ми праведні. Якщо це так, зайво витрачати час. Якщо ми праведні, і без гріха, ми не потребуємо Ісусі. Фарисеї вважали себе праведними, бо Ісус не був необхідністю, отже, для нього кожен крок атаки.
Щоб по-справжньому любити Ісуса, ви повинні відчувати себе несправедливо, хворі духом, ви відчуваєте, як грішника. Правда про наших гріхах, вся правда про нас. Йде на сьогоднішній день в світі великий суперечка про правду. Деякі люди кажуть, що не існує ніякої об'єктивної істини, що у кожного своя правда, чи, радше, думки, погляду на світ про події, про самого себе. Якщо немає об'єктивної істини, правда всього, все дозволено, воно таке ж, як вбивства і збереження життя.
Існує деяка суперечність сьогодні як правду історії. Це була правда про Катинь, це правда про Смоленськ, це також правду про геноцид на Волині та Східній Галичині, це правда про Другу світову війну і післявоєнних події. Вивчіть правду про минуле потрібно залишити історикам і не повинні підлягати ті, хто говорять покинути його. Давай не сваритися про історію. Чи не rozgrzebujmy трагічних подій і не продовжить ран. При такому підході, ви б сказали, в будь-якому випадку, тому сьогодні деякі кажуть,-залишити Ісуса, давайте припинимо з християнством, з не турбуйтеся про Церкви. Це був, так і не працював. Залишимо це. Так вони сказали, до недавнього часу, марксисти, тому сьогодні повторив ideowi їх нащадків. І ми говоримо "історія Magistra Vitae є" = "Історія учителем життя». Історія нашого вчителя. Таким чином, ми повертаємося до нього, щоб дізнатися від нього, щоб не повторювати помилок, щоб дізнатися, що призводить до життя без поваги до закону Божому. Ми повертаємося до історії, щоб винести уроки на майбутнє, на сьогодні і завтра в нашому житті.
2 Правда про злочини на Волині
Як за днів пройти сімдесятиріччя у Волинській різанині, в довоєнній Східної Галичини, ви повинні пам'ятати, вже створених істориками факти і діяти на повідомлення на сьогодні і завтра життя наших слов'янських народів. Згадайте, що є безперечним. Давайте дамо голоси свідків тих подій.
. У вересні 1939 року, після більш ніж двадцяти років відновлення нашої нації, ми були атаковані нацизму і більшовизму. Наші сусіди зробили четвертий розділ польських. Відразу після приєднання нашої країни почалася депортація до таборів смерті. У східних районах наших співгромадян були депортовані до Сибіру. Перше виконання відбулося на холодну 10 лютого 1940, а потім був поруч. За оцінками істориків, загалом, були доставлені в "нелюдською землі» близько 1,5 мільйона співвітчизників.
Коли Німеччина напала на Радянський Союз у червні 1941 р., з'явився новий злочин - українська. У Другій республіки жили в поляків східні околиці, українців і євреїв. Протягом багатьох років ці народи жити в гармонії. Включає в себе численні шлюби між поляками і українцями. Тим не менш, народився вбивчою ідеології під гаслом «Україна для українців». Українці мріяли про незалежність своєї країни. Наші вороги запропонував їм ідею, що перший крок до вільної України будуть вбивати поляків. Злочини Україні вже почався в 1939 році і активізувалися навесні і влітку 1943 року. У ніч з 12 Листопада липня 1943 в православних і греко-католицьке свято апостолів Петра і Павла українські збройні банди Організації українських націоналістів і Української повстанської армії (ОУН-УПА) напали близько ста польських селах на Волині, жорстоко вбивали людей і перетворення в попелі своїх будинків. Небагато поляки напали на село втік з українських сокиру, ніж і інші інструменти злочину. За оцінками істориків показують, що Східної Галичини загинуло більше 100 000. Поляки на Волині близько 70000. У цілому, Південно-східному кордоні між 1939-1947 загинули більше 200 тисяч чоловік. люди польської національності. Гасло був: «вирізати польського народу». Деякі кажуть, що вони були більше, ніж навіть звірячих вбивствах виконанні німці чи більшовики. Що вбивство людей в українців був об'єднаний зі спеціальним ритуалом. Він мучив людей у ​​страшних муках. Давайте на мить голос одного зі злочинців імені Юрій Стельмащук "Руді", один з лідерів Української повстанської армії. Ось витяг з його свідчень: "29 і 30 серпня я разом з філією в силу 700 озброєних людей, відповідно до наказу командувача військами військового округу" Олег ", повністю вирізав все польское население в районах hołobskiego, kowelskiego, siedleszczańskiego, mackiewskiego і lubomelskiego, зробив грабежів все рухоме і нерухоме майно спалив її. У загальній складності, ці області протягом 29 і 30 серпня 1943 вирізав і відстріляв  більше 15 тисяч. мирних жителів, серед яких були старі, жінки і діти. Ми зробили це таким чином: Провівши про одну річ всіх людей в одне місце і почали otaczaliśmy їх забою. Потім, коли він ще не було жодної людини, що живе, вирили глибоку яму, wrzucaliśmy них всі мертві, zasypywaliśmy землю і, щоб приховати сліди zapalaliśmy величезні багаття, і пішов. Таким чином, ми йшли від села до села, поки не будуть знищені всі населення - понад 15 тисяч. люди "4
Другий свідок: Генрі Komański, колишній житель Jezioran Noble, якому вдалося уникнути смерті, каже: «Я був свідком смерті своєї бабусі, він був кинутий у колодязь, і тітки які zakłuto ножі Jeziorany Noble, де було вбито близько 80 осіб. Решта назавжди у вбивстві. Там не було часу, щоб поховати їх, тому що мені довелося бігти. "
Інший свідок злочину того часу, Ромуальд Верник, автор багатьох книг для Borderlands, вітальня з 1948 року в Лондоні, каже: "У мене був двоюрідний брат його матері, яка була заміжня за українським. Щоб приєднатися до УПА, українські вбив свою дружину і польські своїх дітей, коли вони були маленькими і не хочуть йти в УПА. Українські разом зі своїми синами zarąbali матері і дружини по трьох осях. Це сотні документованих випадках. Це був спуск до самого велике болото. Ви навіть не можете собі уявити. "
В іншому місці цей же автор показує: "У нас є фотографії з Бучач, де польські діти були прибиті до п'яти (вінок) у великих старих дерев у липової і назвав його" шляху до вільної України ». Крім того, діти розривається ніг. У будинку Porośli wyrżnięto села згодом мером УПА офіцери пили і їли, насолоджуючись поляків "заріжуть". Прибитий до стільниці з ножем двох місяців дитиною, і вони посадили його в рот солоний огірок ".
Дорогі брати і сестри, коли ми наводимо свідоцтва, ми можемо згадати текст з Євангелія від Матвія різанину немовлят у Вифлеємі: "Тоді Ірод, побачивши, що вона не мудреці, впав у страшну лють. Він послав убивць до Віфлеєму й по всій області і сказали, щоб убити всіх хлопчиків віком до двох років, залежно від часу, який він дізнався від волхвів. Тоді слова пророка Єремії: «Голос чути в Рамі, плач і стогін великий. Рахіль плаче про дітей своїх і не хоче втішитися в горі, тому що вони не існують »(Мт 2,16-18). На Волині, оскільки не було нікого, щоб оплакувати як вбитих дітей, тому що всі вбиті.
Дорогі брати і сестри, вони є лише крихітною знімок тих жорстоких днів цього жахливого злочину. Це все було досить повно описані і задокументовані. Історики досі шукають, встановити факти, хоча іноді упередженої інтерпретації. Це все, що потрібно велике смирення з кожного боку і благодать, щоб визнати провину, визнання гріха. Оскільки визнання гріха починається з кожного перетворення, прощення та примирення. Дорогі брати і сестри, коли в ці дні проходить на сімдесятих роковин геноциду на Волині, на додаток до молитви за жертв і катів, необхідно поставити питання, що таке повідомлення про трагічні події в сьогоденні і майбутньому нашої національної і міжнародного життя.
3 Повідомлення злочину Волинського
По-перше, давайте згадаємо, що мета згадуючи трагічні сторінки нашої національної історії. Якщо ми говоримо про ці сумних подій, це не для того, щоб дратувати нащадки тих, відповідальних за ці злочини, а не для того, щоб відновити старі рани, але так, щоб не ускладнювати правду, бо правда є передумовою до взаємного прощення і примирення. Без істини ми можемо побудувати гарні відносини між народами. Без істини, ви не можете побудувати успішне майбутнє. Декларація, підписана 28 червня цього року. у Варшаві, представники Української греко-католицької церкви та Римо-католицької церкви, ми читаємо: «Ми розуміємо, що тільки правда може звільнити нас (пор. Ів 8:32), правда, що не прикрасить і не випускає, не замовчувати, але веде до прощення і прощення вина. " Моя дорога, життя підтверджує правильність що якщо ми хочемо формувати успішне майбутнє, ми повинні знати правду про минуле і будувати світ в істині, справедливості і свободи
Правда в тому стані робить справи любові і шлях до порятунку. Це ясно показала, як на Голгофі, коли Ісус помер за порятунок людей. Оточений життя Ісуса закінчилася двох лиходіїв. Один з них знущалися над Ісусом, кажучи: «<Ви не є Месія? Врятуй себе і нас>. Але інші заборонив йому, кажучи: <Ви навіть не Бог, ви не боїтеся, знаходяться під тією ж пропозицією осуду? Ми, зрештою, - чесно, тому що ми отримали справедливе покарання за свої діяння, але ця людина нічого поганого не зробив>. Він додав: <Jezu, mnie, помніте, коли ви приходите у вашому królestwa>. Ісус відповів йому, скажімо <Zaprawdę ci: Сьогодні будеш зі Мною в raju> »(ст. 39-43). Хороший злодій зізнався правду про Христа, про його невинність. У істині виріс запит на місця в Царстві. І Ісус сказав йому місце, де він обіцяв.
Коли Папа Бенедикт XVI був на жертовники нашого великого співвітчизника Івана Павла II, у своїй проповіді сказав у той час, що Іван Павло II захищав два основні питання: істина і життя. Він неодноразово говорив, що істина є умовою свободи. Там не буде ніякої свободи у Польщі, буде свобода в Європі або в світі, якщо не правда. Саме тому ми повернемося до історії, щоб знати правду, навіть самий важкий і болісний, він не знає, для того, щоб продовжувати ненавидіти, закликають до помсти, тому що було б запереченням Євангелія. . Ви повинні пробачити і рухатися далі в гармонії, в ім'я кращого майбутнього. Бог послав нас у світ, щоб інші вбивати і руйнувати, але, щоб допомогти іншим, служити одне одному.
Злочин Волині оголошує нам, що все зло виходить від неслухняності Богу. Історичний досвід говорить нам, що коли людина відвертається від Бога, воно також перетворюється з людини. Руйнівники Бога легко есмінців людей. Не прагніть в будь-яких цілях, за рахунок вбивстві людини. "Повинно коритися більше Богу, ніж людям» (Діян. 5:29).
Кінець
Дорогі брати і сестри, дзвоніть у вічності до священної літургії наших співгромадян, які до і сімдесят років тому, вони були по-звірячому вбиті. Нехай рятівну кров Христа відбілити одяг їхнього життя. Нехай відповідали Христом у смерті, стаючи схожими на Нього в Його поклоніння. Моліться також, що час злочинів, етнічних чисток, і ніколи не повторюється на землі. Висловимо слова згадану декларацію бажання і побажання: "Нехай Бог побачить Церква, яка живе в нашій країні і допомогти польському та українському народу жити у світі поділився своїм духовним багатством і сприяння їх частка на єдність і майбутнє Європи:" Амінь.





Google Translated
Проповедь Его Превосходительства ксендза профессора Игнатия Деца, Епископа свидницкои епархии, провозглашена 5 июля 2013, в церкви Пресвятой Девы Марии на песке во Вроцлаве на семидесятом годовщина геноцида на Волыни и Восточной Галичине.

Ваше Превосходительство, самые достойные архиепископ, митрополит Вроцлав,
Досточтимые братья, священники всех piastowanych офисов и получил достоинство,
Уважаемые депутаты, представители правительства провинции, муниципальных властей: г-н воевода, маршал, г-н президент,
Уважаемые члены Общества друзей Львов и Юго-Восточной, ветеранских организаций, sybirackich, учебные заведения, офисы флагманского поста.
Все, уважаемые участники священной литургии.
Наше отражение в память о жертвах на Волыни и Восточной Галиции во время Второй мировой войны, давайте начнем Евангелия сегодня.
1 Значение правду о сущности человека и истории
Всякий раз, когда я читаю или слушаю Евангелие Матфей мытарь назначения, так часто мы понимаем, что Христос называл его одним из его ближайших учеников обычных людей, часто нечестивые, люди часто не любят окружающую среду. Это просто был Матфей мытарь. На этот призыв, и присутствие Иисуса на празднике с мытарями была немедленная реакция со стороны фарисеев: «для чего Учитель ваш ест с мытарями и грешниками» (Мф 9:11). Он объяснил, почему он делает: "Я не нуждаются во враче, но больные ... Я пришел призвать не праведников, но грешников к покаянию» (Мф. 9,12-13).
Это было где-то в Галилею, и, как сегодня, например, здесь, когда мы собрались во имя Иисуса, и на мгновение мы будем с ним праздник получать от Него Его Тело? Неужели мы, и мы праведны. Если это так, излишне тратить время. Если мы праведны, и без греха, мы не нуждаемся в Иисусе. Фарисеи считали себя праведными, потому что Иисус не был необходимостью, следовательно, для него каждый шаг атаки.
Чтобы по-настоящему любить Иисуса, вы должны чувствовать себя несправедливо, больные духом, вы чувствуете, как грешника. Правда о наших грехах, вся правда о нас. Идет на сегодняшний день в мире большой спор о правде. Некоторые люди говорят, что не существует никакой объективной истины, что у каждого своя правда, или, скорее, мнения, взгляда на мир о событиях, о самом себе. Если нет объективной истины, правда всего, все позволено, оно такое же, как убийства и сохранения жизни.
Существует некоторое противоречие сегодня как правду истории. Это была правда о Катыни, это правда о Смоленске, это также правду о геноциде на Волыни и Восточной Галиции, это правда о Второй мировой войне и послевоенных событиях. Изучите правду о прошлом нужно оставить историкам и не должны подлежать те, кто говорят покинуть его. Давай не будем ссориться об истории. Не rozgrzebujmy трагических событий и не продлит ран. При таком подходе, вы бы сказали, в любом случае, поэтому сегодня некоторые говорят,-оставить Иисуса, давайте прекратим с христианством, с не беспокойтесь о Церкви. Это был, так и не работал. Оставим это. Так они сказали, до недавнего времени, марксисты, поэтому сегодня повторил ideowi их потомков. И мы говорим "история Magistra Vitae есть" = "История учителем жизни». История нашего учителя. Таким образом, мы возвращаемся к нему, чтобы узнать от него, чтобы не повторять ошибок, чтобы узнать, что приводит к жизни без уважения к закону Божьему. Мы возвращаемся к истории, чтобы извлечь уроки на будущее, на сегодня и завтра в нашей жизни.
2 Правда о преступлениях на Волыни
Как во дни пройти семидесятилетие в Волынской резне, в довоенной Восточной Галиции, вы должны помнить, уже созданных историками факты и действовать на сообщение на сегодня и завтра жизнь наших славянских народов. Вспомните, что является бесспорным. Давайте дадим голоса свидетелей тех событий.
. В сентябре 1939 года, после более чем двадцати лет восстановления нашей нации, мы были атакованы нацизма и большевизма. Наши соседи сделали четвертый раздел польских. Сразу после присоединения нашей страны началась депортация в лагеря смерти. В восточных районах наших сограждан были депортированы в Сибирь. Первое исполнение состоялось на холодную 10 февраля 1940, а затем был рядом. По оценкам историков, в общем, были доставлены в "бесчеловечной земле» около 1,5 миллиона соотечественников.
Когда Германия напала на Советский Союз в июне 1941 г., появился новое преступление - украинский. Во Второй республики жили в поляков восточные окраины, украинцев и евреев. На протяжении многих лет эти народы жить в гармонии. Включает в себя многочисленные браки между поляками и украинцами. Тем не менее, родился убийственной идеологии под лозунгом «Украина для украинцев». Украинцы мечтали о независимости своей страны. Наши враги предложил им идею, что первый шаг к свободной Украине будут убивать поляков. Преступления Украине уже начался в 1939 году и активизировались весной и летом 1943 года. В ночь с 11 12 июля 1943 года в православных и греко-католический праздник апостолов Петра и Павла украинские вооруженные банды Организации украинских националистов и Украинской повстанческой армии (ОУН-УПА) напали около ста польских деревнях на Волыни, жестоко убивали людей и превращение в пепле своих домов. Немногие поляки напали на деревню сбежал из украинских топор, нож и другие инструменты преступления. По оценкам историков показывают, что Восточной Галиции погибло более 100 000. Поляки на Волыни около 70000. В целом, Юго-восточной границе между 1939-1947 погибли более 200 тысяч человек. люди польской национальности. Лозунг был: « вырезать польського народу». Некоторые говорят, что они были больше, чем даже зверских убийствах исполнении немцы или большевики. Что убийство людей у ​​украинцев был объединен со специальным ритуалом. Он мучил людей в страшных муках. Давайте на мгновение голос одного из преступников имени Юрий Стельмащук "Руди", один из лидеров Украинской повстанческой армии. Вот выдержка из его показаний: "29 и 30 августа я вместе с филиалом в силу 700 вооруженных людей, в соответствии с приказом командующего войсками военного округа" Олег ", полностью вырезал все польское население в районах hołobskiego, kowelskiego, siedleszczańskiego, mackiewskiego и lubomelskiego, сделал грабежей Все движимое и недвижимое имущество сжег ее. В общей сложности, эти области в течение 29 и 30 августа 1943 вырезал н выстрелял более 15 тысяч. мирных жителей, среди которых были старики, женщины и дети. Мы с делали это следующим образом: Проведя об одной вещи всех людей в одно место и начали otaczaliśmy их убоя. Потом, когда он еще не было ни одного человека, живущего, вырыли глубокую яму, wrzucaliśmy них все мертвы, zasypywaliśmy землю и, чтобы скрыть следы zapalaliśmy огромные костры, и ушел. Таким образом, мы шли от деревни к деревне, пока не будут уничтожены все население - более 15 тысяч. люди "4
Второй свидетель: Генри Komański, бывший житель Jezioran Noble, которому удалось избежать смерти, говорит: «Я был свидетелем смерти своей бабушки, он был брошен в колодец, и тети которые zakłuto ножи Jeziorany Noble, где было убито около 80 человек. Остальные навсегда в убийстве. Там не было времени, чтобы похоронить их, потому что мне пришлось бежать. "
Другой свидетель преступления того времени, Ромуальд Верник, автор многих книг для Borderlands, гостиная с 1948 года в Лондоне, говорит: "У меня был двоюродный брат его матери, которая была замужем за украинским. Чтобы присоединиться к УПА, украинские убил свою жену и польские своих детей, когда они были маленькими и не хотят идти в УПА. Украинские вместе со своими сыновьями zarąbali матери и жены по трем осям. Это сотни документированных случаях. Это был спуск в самое крупное болото. Вы даже не можете себе представить. "
В другом месте этот же автор показывает: "У нас есть фотографии с Бучач, где польские дети были прибиты к пяти (венок) в больших старых деревьев в липовой и назвал его" пути к свободной Украине ». Кроме того, дети разрывается ног. В доме Porośli wyrżnięto деревни впоследствии мэром УПА офицеры пили и ели, наслаждаясь поляков "зарежут". Прибит к столешнице с ножом двух месяцев ребенком, и они посадили его в рот соленый огурец ".
Дорогие братья и сестры, когда мы приводим свидетельства, мы можем вспомнить текст из Евангелия от Матфея резню младенцев в Вифлееме: "Тогда Ирод, увидев, что она не мудрецы, впал в страшную ярость. Он послал убийц в Вифлеем и по всей области и сказали, чтобы убить всех мальчиков в возрасте до двух лет, в зависимости от времени, которое он узнал от волхвов. Тогда слова пророка Иеремии: «Голос слышен в Раме, плач и стон великий. Рахиль плачет о детях своих и не хочет утешиться в горе, потому что они не существуют »(Мф 2,16-18). На Волыни, поскольку не было никого, чтобы оплакивать как убитых детей, потому что все убиты.
Дорогие братья и сестры, они являются лишь крошечной снимок тех жестоких дней этого ужасного преступления. Это все было достаточно полно описаны и задокументированы. Историки до сих пор ищут, установить факты, хотя иногда предвзятой интерпретации. Это все, что нужно великое смирение с каждой стороны и благодать, чтобы признать вину, признание греха. Поскольку признание греха начинается с каждого преобразования, прощения и примирения. Дорогие братья и сестры, когда в эти дни проходит на семидесятой годовщины геноцида на Волыни, в дополнение к молитве за жертв и палачей, необходимо поставить вопрос, что такое сообщение о трагических событиях в настоящем и будущем нашей национальной и международной жизни.
3 Сообщение преступления Волынского
Во-первых, давайте вспомним, что цель вспоминая трагические страницы нашей национальной истории. Если мы говорим об этих печальных событий, это не для того, чтобы раздражать потомки тех, ответственных за эти преступления, а не для того, чтобы возобновить старые раны, но так, чтобы не затруднять правду, потому что правда является предпосылкой к взаимному прощению и примирению. Без истины мы можем построить хорошие отношения между народами. Без истины, вы не можете построить успешное будущее. Декларация, подписанная 28 июня этого года. в Варшаве, представители Украинской греко-католической церкви и Римско-католической церкви, мы читаем: «Мы понимаем, что только правда может освободить нас (ср. Ин 8:32), правда, которая не украсит и не упускает, не умалчивать, но ведет к прощению и прощению вина. " Моя дорогая, жизнь подтверждает правильность что если мы хотим формировать успешное будущее, мы должны знать правду о прошлом и строить мир в истине, справедливости и свободы
Правда в том состоянии делает дела любви и путь к спасению. Это ясно показала, как на Голгофе, когда Иисус умер за спасение людей. Окруженный жизнь Иисуса закончилась двух злодеев. Один из них издевались над Иисусом, говоря: «<Вы не Мессия? Спаси себя и нас>. Но другие запретил ему, говоря: <Вы даже не Бог, вы не боитесь, находятся под тем же предложением осуждения? Мы, в конце концов, - честно, потому что мы получили справедливое наказание за свои деяния, но этот человек ничего плохого не сделал>. Он добавил: <Jezu, mnie, помните, когда вы приходите в вашем królestwa>. Иисус отвечал ему, скажем <Zaprawdę ci: Ныне же будешь со Мною в raju> »(ст. 39-43). Хороший вор признался правду о Христе, о его невиновности. В истине вырос запрос на места в Царстве. И Иисус сказал ему место, где он обещал.
Когда Папа Бенедикт XVI был на жертвенники нашего великого соотечественника Иоанна Павла II, в своей проповеди сказал в то время, что Иоанн Павел II защищал два основных вопроса: истина и жизнь. Он неоднократно говорил, что истина является условием свободы. Там не будет никакой свободы в Польше, будет свобода в Европе или в мире, если не правда. Именно поэтому мы вернемся к истории, чтобы знать правду, даже самый тяжелый и болезненный, он не знает, для того, чтобы продолжать ненавидеть, призывают к мести, потому что было бы отрицанием Евангелия. . Вы должны простить и двигаться дальше в гармонии, во имя лучшего будущего. Бог послал нас в мир, чтобы другие убивать и разрушать, но, чтобы помочь другим, служить друг другу.
Преступление Волыни объявляет нам, что все зло исходит от непослушания Богу. Исторический опыт говорит нам, что когда человек отворачивается от Бога, оно также превращается из человека. Разрушители Бога легко эсминцев людей. Не стремитесь в любых целях, за счет убийстве человека. "Должно повиноваться больше Богу, нежели человекам» (Деян. 5:29).
Конец
Дорогие братья и сестры, звоните в вечности к священной литургии наших сограждан, которые до и семьдесят лет назад, они были зверски убиты. Пусть спасительную кровь Христа отбелить одежду их жизни. Пусть соответствовали Христом в смерти, становясь похожими на Него в Его поклонения. Молитесь также, что время преступлений, этнических чисток, и никогда не повторяется на земле. Выразим слова упомянутую декларацию желания и пожелания: "Пусть Бог увидит Церковь, живущую в нашей стране и помочь польскому и украинскому народу жить в мире поделился своим духовным богатством и содействия их доля на единство и будущее Европы:" Аминь.


Google Translated
Homily by His Excellency prof. Ignacy Dec, Bishop of Dioecese of Swidnica procleimed July 5, 2013 in the church of the Most Holy Virgin Mary on the Sand Island  in Wroclaw on the 70th anniversary of the genocide in Volhynia and Eastern Galicia.

Excellency, the most worthy Archbishop, Metropolitan of Wroclaw,
Venerable brothers, priests all piastowanych offices and received the dignity,
Dear MPs, representatives of the provincial government, municipal government: Mr. voevoda, Marshal, Mr, President,
Dear members of the Society of Friends of Lvov and South-Eastern, veterans' organizations, sybirackich, educational institutions, the flagship post offices.
Everyone, dear participants of the sacred liturgy.
Our reflection in memory of the victims in Volhynia and Eastern Galicia during the Second World War, let's start today's Gospel message.
1 The value of the truth about the reality of man and history
Whenever I read or listen to the Gospel of Matthew the publican appointment, so often we realize that Christ called his one of his closest disciples of ordinary people, often wicked, people often do not liked by the environment. This just was Matthew the tax collector. On this call, and the presence of Jesus at the feast with publicans there was an immediate reaction on the part of the Pharisees: "Why does your teacher eat with tax collectors and sinners" (Mt 9:11). He explained why it does: "I do not need a physician, but those who are sick ... I did not come to call the righteous, but sinners" (Mt 9,12-13).
That was sometime in the Galilee, and as it is today, for example, here, when we gathered in the name of Jesus, and for a moment we will feast with him receiving from Him His Body? Are we, and we are righteous. If so, unnecessarily wasting time. If we are righteous, and without sin, we do not need Jesus. The Pharisees considered themselves to be righteous, because Jesus was not the need, therefore, for him every step of the attack.
To truly love Jesus, you have to feel unfair, sick in spirit, you feel like a sinner. The truth about our sin, is the whole truth about us. Goes on today in the world of great dispute about the truth. Some people are telling that there is no objective truth that everyone has his own truth, or rather opinion, the view of the world about the events about himself. If there is no objective truth, the truth of all, everything is allowed, it is the same as killing and preserving life.
There is some controversy today as the truth of history. That was the truth about Katyn, this is the truth about Smolensk, this is also the truth about the genocide in Volhynia and Eastern Galicia, this is the truth about the Second World War and post-war events. Study the truth about the past should be left to historians and not have to be subject to those who say leave it. Let's not fight about history. Not rozgrzebujmy tragic events and does not renew wounds. With this approach, you would say, anyway, so today some say-leave Jesus, let's stop with Christianity, s not worry about the Church. It has been, and has not worked. Let's leave it. So they said, until recently, Marxists, so today echoed ideowi their descendants. And we say "history magistra vitae est" = "History is a teacher of life." History is our teacher. So we come back to it to learn from it so as not to repeat the mistakes to find out, which leads to life without respect for God's law. We go back to history to learn lessons for the future, for today and tomorrow in our lives.
2 The truth about the crimes in Volyn
As in the days to pass seventieth anniversary in Volyn massacre, in pre-war Eastern Galicia, you have to remember already established by the historians of the facts and act on the message for today and tomorrow the lives of our Slavic nations. Recall what is certain. Let's give voice to the witnesses of those events.
. In September 1939, after more than twenty years of rebuilding our nation, we were attacked by Nazism and Bolshevism. Our neighbors made a fourth partition of Polish. Immediately after the annexation of our country began deportations to death camps. In the eastern regions of our fellow citizens were deported to Siberia. The first rendition took place on a cold February 10, 1940 and then was next. Historians estimate that, in total, were taken to "inhuman land" around 1.5 million countrymen.
When Germany attacked the Soviet Union in June 1941, came a new crime - Ukrainian. In the Second Republic were living in the Eastern Borderlands Poles, Ukrainians and Jews. For many years, these nations live in harmony. Includes numerous marriages between Poles and Ukrainians. However, there was born a murderous ideology with the slogan "Ukraine for Ukrainians". Ukrainians have dreamed of independence of their own country. Our enemies suggested to them the idea that the first step to free Ukraine will murder of Poles. Crimes Ukraine already started in 1939 and intensified in the spring and summer of 1943. On the night of 11 on July 12, 1943 in Orthodox and Greek Catholic feast of the Apostles Peter and Paul Ukrainian armed gangs of the Organization of Ukrainian Nationalists and the Ukrainian Insurgent Army (OUN and UPA) attacked about a hundred Polish villages in Volhynia, brutally killing people and turning in the ashes of their homes. Few Poles attacked the village escaped from the Ukrainian ax, a knife and other tools of the crime. Historians estimate indicate that the eastern Galicia killed more than 100 thousand. Poles in the Volyn region of about 70 thousand. In all, South-Eastern borderlands between 1939-1947 killed more than 200 thousand. people of Polish nationality. Slogan was: "Slaughter the Polish nation!" Some say that they were more than even the atrocious murders performed by the Germans or the Bolsheviks. That killing people by the Ukrainians was combined with a special ritual. It was torturing people in terrible agony. Let us for a moment the voice of one of the criminals named Yuri Stelmaszczuk "Rudy", one of the leaders of the Ukrainian Insurgent Army. Here is an excerpt of his testimony: "29th and August 30th I along with a branch in the power of 700 armed men, according to the order of the commander of the Military District" Oleh ", totally slauthered the entire Polish population in the areas hołobskiego, kowelskiego, siedleszczańskiego, mackiewskiego and lubomelskiego, made the looting all movable and immovable property burned her. In total, these areas during the 29th and 30th August 1943 I had slayed and shot over 15 thousand. peaceful inhabitants, among whom were old men, women and children. We did this in the following way: After spending about one thing all the people to one place and started otaczaliśmy their slaughter. Then, when he has not been a single living man, dug a deep pit, wrzucaliśmy them all dead, zasypywaliśmy earth and to hide the traces of zapalaliśmy huge bonfires, and walked away. In this way, we walked from village to village, until you have destroyed the entire population - more than 15 thousand. people "4
The second witness: Henry Komański, a former resident of Jezioran Noble, who managed to escape death, says: "I witnessed the death of his grandmother, he was thrown into the well, and aunts who zakłuto knives Jeziorany Noble, where it was killed about 80 people. The rest forever in the murder. There was no time to bury them, because I had to run away. "
Another witness crimes that time, Romuald Wernik, author of many books for Borderlands, living since 1948 in London, says: "I had a cousin of his mother, who was married to a Ukrainian. To join the UPA, Ukrainian had murdered his Polish wife and their children when they were small and did not want to go to the UPA. Ukrainian together with his sons zarąbali mother and wife in three axes. These are hundreds of documented cases. It was a descent into the largest swamp. You can not even imagine. "
Elsewhere This same author reveals: "We have pictures from Buczacz, where Polish children were nailed to the five (the wreath) to a large old trees in the avenue of lime and called it" the way to free Ukraine. " In addition, children torn feet. In Porośli wyrżnięto village home later mayor UPA officers drank and ate, enjoying the Poles "slaughtered". Nailed to the table top with a knife two months baby and they put him in the mouth pickled cucumber. "
Dear brothers and sisters, when we quote the testimony, we can recall the text from the Gospel of St. Matthew the slaughter of infants in Bethlehem: "Then Herod, seeing that it failed sages, fell into a terrible rage. He sent murderers to Bethlehem and throughout the area and told to kill all the boys under the age of two, according to the time which he learned from the wise men. Then the words of the prophet Jeremiah: "A voice was heard in Ramah, weeping and great groan. Rachel weeping for her children and refusing to be comforted in grief because they do not exist "(Mt 2,16-18). In Volyn as there was no one to mourn as the murdered children, because all slaughtered.
Dear brothers and sisters, they are only a tiny snapshot of those cruel days of this terrible crime. It's all been quite fully described and documented. Historians are still looking, determine the facts, although it sometimes biased interpretations. It is all you need great humility on each side and the grace to recognize guilt, admission of sin. Since the admission of sin begins with every conversion, forgiveness and reconciliation. Dear brothers and sisters, when these days goes by the seventieth anniversary of the genocide in Volhynia, in addition to prayers for the victims and executioners, it is necessary to pose the question, what is the message of the tragic events in the present and future of our national and international life.
3 The message of the crime Volyn
First, let us recall what the purpose of remembering the tragic pages of our national history. If we talk about these painful events, it is not in order to irritate the descendants of those responsible for these crimes, not in order to renew old wounds, but so as not to obscure the truth, because the truth is a prerequisite for mutual forgiveness and reconciliation. Without truth we can build good relations between nations. Without truth, you can not build a successful future. The Declaration, signed on June 28 this year. in Warsaw, the representatives of the Ukrainian Greek Catholic Church and the Roman Catholic Church, we read, "We are aware that only the truth can set us free (cf. Jn 8:32), the truth, which does not beautify and does not omit, which does not pass over in silence, but leads to forgiveness and remission of wine. " My dear, life confirms the correctness of that if we want to shape a successful future, we need to know the truth about the past and to build peace in truth, justice and freedom
The truth is a condition making works of love and is the path to salvation. This revealed how clearly at Calvary when Jesus died for the salvation of men. Surrounded life of Jesus ended two villains. One of them taunted Jesus, saying, "<Are you not the Messiah? Save yourself and us>. But the other rebuked him, saying: <You do not even God, you're not afraid, are under the same sentence of condemnation? We are, after all - honestly, because we receive just punishment for our deeds, but this man has done nothing wrong>. He added: <Jezu, mnie, remember when you come into your królestwa>. Jesus answered him, say <Zaprawdę ci: Today you will be with Me in raju> "(v. 39-43). The good thief confessed the truth about Christ, about his innocence. In the truth grew request for a place in the kingdom. And Jesus said to him the place he promised.
When Pope Benedict XVI was to the altars of our great compatriot John Paul II, in his homily, said at the time that John Paul II defended the two major issues: the truth and the life. He repeatedly told that the truth is a condition of freedom. There will be no freedom in Poland, there will be freedom in Europe or in the world, if not the truth. That is why we go back to history, to know the truth, even the hardest and most painful, it does not know in order to continue to hate, to call for retaliation, because it would be a denial of the Gospel. . You have to forgive and move on in harmony, for a better common future. God sent us into the world so that others kill and destroy, but to help others, to serve each other.
Crime Volhynia announces to us that all evil comes from disobedience to God. Historical experience tells us that when a person turns away from God, it also turns from man. Destroyers of God are easily destroyers people. Do not strive for any purpose, at the expense of killing a man. "We must obey God rather than men" (Acts 5:29).
End
Dear brothers and sisters, call in eternity to the sacred liturgy of our fellow citizens who, before and seventy years ago, they were brutally murdered. Let the saving blood of Christ whiten clothes of their lives. Let conformed to Christ in dying, becoming like Him in His worship. Pray also that time of the crimes, ethnic cleansing, never and never repeated on the ground. Let us express the words of the said declaration of desire and wish: "May God will see the Church living in our land and help the Polish and the Ukrainian nation to live in peace shared his spiritual wealth and contributing their share to the unity and future of Europe," Amen.

Google Translated

Deklaracja
Warszawa, 28 czerwca 2013 r. Tekst deklaracji podpisanej w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski w przededniu 70. rocznicy zbrodni na Wołyniu.


DEKLARACJA

Arcybiskupa Większego Światosława Szewczuka,
Metropolity Kijowsko-Halickiego Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego,

 Arcybiskupa Józefa Michalika, Metropolity Przemyskiego obrz. łac.,
Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski,

 Arcybiskupa Mieczysława Mokrzyckiego, Metropolity Lwowskiego obrz. łac.,
Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Rzymskokatolickiego Ukrainy,

 Arcybiskupa Jana Martyniaka, Metropolity Przemysko-Warszawskiego,
Kościoła bizantyńsko-ukraińskiego.

 

Niech dzięki oczyszczeniu pamięci historycznej
wszyscy będą gotowi stawiać wyżej to,
co jednoczy, niż to, co dzieli”
(bł. Jan Paweł II)

 

Spotykamy się w Warszawie, w przededniu obchodów 70-tej rocznicy zbrodni na Wołyniu, których symbolem stały się wydarzenia z 11 lipca 1943 r. Ofiarami zbrodni i czystek etnicznych stały się dziesiątki tysięcy niewinnych osób, w tym kobiet, dzieci i starców, przede wszystkim Polaków, ale także Ukraińców, oraz tych, którzy ratowali zagrożonych sąsiadów i krewnych. Ofiara ich życia wzywa nas w tych rocznicowych dniach do szczególnie głębokiej refleksji, do gorliwej modlitwy o odpuszczenie grzechów i przebaczenie, a także o łaskę stawania w prawdzie wobec Boga i ludzi. 70-lecie tych tragicznych wydarzeń stanowi również kolejną okazję, aby zwrócić się z apelem do Polaków i Ukraińców o dalsze kroki na drodze do braterskiego zbliżenia, które jest niemożliwe bez szczerego pojednania. Zachęca nas także do tego obchodzony w tym roku jubileusz 1025-lecia Chrztu Rusi oraz pierwszy rok przygotowań do obchodów 1050-lecia Chrztu Polski. A przecież ochrzczony człowiek i naród przyjmuje nie tylko odpuszczenie grzechów i otrzymuje nadzieję zbawienia, ale także gotowość życia Ewangelią Jezusa Chrystusa z jej nakazem przebaczania win.

Jesteśmy świadomi, że tylko prawda może nas wyzwolić (por. J 8, 32); prawda, która niczego nie upiększa i nie pomija, która niczego nie przemilcza, ale prowadzi do przebaczenia i darowania win. Jako dzieci jednego Ojca w niebie kierujemy do Jego miłosierdzia prośbę o przebaczenie w duchu słów Modlitwy Pańskiej: „Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. Pamiętamy przy tym o pięknych kartach współżycia naszych narodów, o radościach i sukcesach współpracy, ale i o krzywdach, jakie zostały wyrządzone zwłaszcza w trakcie II wojny światowej i w jej następstwie. Wiemy, że chrześcijańska ocena zbrodni wołyńskiej domaga się od nas jednoznacznego potępienia i przeproszenia za nią. Uważamy bowiem, że ani przemoc, ani czystki etniczne nigdy nie mogą być metodą rozwiązywania konfliktów między sąsiadującymi ludami czy narodami, ani usprawiedliwione racją polityczną, ekonomiczną czy religijną.

Pragniemy dzisiaj oddać hołd niewinnie pomordowanym, ale i przepraszać Boga za popełnione zbrodnie oraz raz jeszcze wezwać wszystkich, Ukraińców i Polaków, zamieszkujących zarówno na Ukrainie, jak i w Polsce oraz gdziekolwiek na świecie, do odważnego otwarcia umysłów i serc na wzajemne przebaczenie i pojednanie.

Przypominamy słowa kard. Lubomira Huzara z 2001 r., że „niektórzy synowie i córki Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego wyrządzali zło – niestety świadomie i dobrowolnie – swoim bliźnim z własnego narodu i z innych narodów”. Jako zwierzchnik Kościoła greckokatolickiego pragnę powtórzyć te słowa dzisiaj i przeprosić Braci Polaków za zbrodnie popełnione w 1943 r.

W imię prawdy uważamy, że przeproszenia i prośby o wybaczenie wymaga postawa tych Polaków, którzy wyrządzali zło Ukraińcom i odpowiadali przemocą na przemoc.

Jako przewodniczący Episkopatu Polski kieruję do Braci Ukraińców prośbę o wybaczenie.

Do dzisiaj Polacy i Ukraińcy noszą w swojej pamięci bolesne rany i wspomnienia tragedii wołyńskiej. W sposób szczególny widoczne są one w społeczeństwie współczesnej Ukrainy, którego dobro duchowe jest najważniejsze także dla Kościoła Rzymskokatolickiego na Ukrainie. Dlatego z gorącą troską, jako przewodniczący Episkopatu Rzymskokatolickiego Ukrainy przyłączam się do apelu o pojednanie. Mam nadzieję, że pomimo tragicznej przeszłości możliwe są dobrosąsiedzkie i chrześcijańskie relacje Polaków i Ukraińców, gdziekolwiek się spotykają, współpracują i myślą o przyszłości.

Za godny potępienia uważamy skrajny nacjonalizm oraz szowinizm. To on bowiem, obok ateistycznego i totalitarnego komunizmu oraz nazizmu, był ideologią, która w trakcie XX stulecia spowodowała miliony ofiar.

To, co niektórym jawiło się wówczas jako usprawiedliwione w oczach Boga, okazało się bezwzględnym deptaniem Jego przykazań. Przed obliczem Pana, w świetle Jego kategorycznego żądania „Nie zabijaj!”, wyrażamy gorzką świadomość przewinień, gdyż nic nie usprawiedliwia wzajemnej wrogości, prowadzącej aż do przelewu bratniej krwi.

Obiektywne poznanie faktów oraz ukazanie rozmiarów tragedii i dramatów przeszłości staje się dzisiaj pilną sprawą historyków i specjalistów, bo tylko poznanie prawdy historycznej wyciszyć może narosłe wokół tej sprawy emocje. Apelujemy więc do polskich i ukraińskich naukowców o dalsze badania oparte na źródłach i o współdziałanie w wyjaśnianiu okoliczności tych przerażających zbrodni, jak również sporządzenie listy imion wszystkich, którzy ucierpieli. Widzimy też potrzebę godnego upamiętnienia ofiar w miejscach ich śmierci i największego cierpienia.

Pragniemy przypomnieć, że katoliccy biskupi polscy i ukraińscy rozpoczęli rozmowy o potrzebie pojednania obu Kościołów i narodów już w październiku 1987 r. na spotkaniu w Rzymie poprzedzającym millennium chrztu Rusi Kijowskiej. W rok później doszło do historycznej liturgii na Jasnej Górze z udziałem kard. Józefa Glempa oraz kierującego Kościołem Greckokatolickim kard. Myrosława Lubacziwskiego. Milenijne obchody Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego na Jasnej Górze, w duchowej stolicy Polski, były istotnym krokiem zwiastującym wyjście tego Kościoła z podziemia w ZSRR, prześladowanego tam i zakazanego.

Profetyczne znaczenie miały słowa bł. Jana Pawła II wypowiedziane we Lwowie w 2001 r.: „Niech dzięki oczyszczeniu pamięci historycznej wszyscy będą gotowi stawiać wyżej to, co jednoczy, niż to, co dzieli, ażeby razem budować przyszłość opartą na wzajemnym szacunku, na braterskiej wspólnocie, współpracy i autentycznej solidarności".

W czerwcu 2005 r. w Warszawie i we Lwowie ogłoszony został wspólny list Synodu Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego i Konferencji Episkopatu Polski. Obie strony wypowiedziały wówczas słowa: „Przebaczamy i prosimy o przebaczenie!”, będące wcześniej fundamentem pojednania polsko-niemieckiego, z nadzieją, że zaowocują teraz w relacjach polsko-ukraińskich. Wolę takiego działania potwierdziły tysiące wiernych, odpowiadając: „Amen”.

Dziś oddajemy hołd i czcimy pamięć tych Ukraińców i Polaków, którzy ryzykując życiem, ratowali bliźnich przed zagładą lub też w inny sposób stawali w ich obronie w tych dramatycznych czasach. Modlimy się wspólnie o wieczne odpoczywanie dla wszystkich niewinnych ofiar, które zginęły w 1943 roku na Wołyniu. Modlimy się także o miłosierdzie Boże dla tych, którzy ulegli ideologii przemocy i nienawiści, a także o to, by wojna, która już dawno wygasła na naszych ziemiach, nie trwała dziś w sercach ludzi. Dlatego myśląc o obecnych i przyszłych pokoleniach, powtarzamy w imieniu naszych Kościołów, że nienawiść i przemoc zawsze jest degradacją człowieka i narodu, przebaczenie, braterstwo, współczucie, pomoc i miłość stają się natomiast trwałym i godnym fundamentem kultury współżycia ludzkiego.

Myśląc o przyszłości jesteśmy świadomi, że bez wzajemnego pojednania nasz Kościół nie byłby wiarygodny w wypełnianiu swej ewangelicznej misji, a nasze narody nie będą miały perspektywy współpracy i rozwoju w płaszczyźnie tak religijnej, jak i politycznej. Uważamy też, że współpraca wolnej Polski z wolną Ukrainą jest niezbędna, by w tej części Europy panował pokój, ludzie cieszyli się wolnością religijną, a prawa człowieka nie były zagrożone. Widzimy też potrzebę wspólnego świadectwa chrześcijan z Polski i Ukrainy w jednoczącej się Europie. Wspólnie stajemy w obliczu wyzwań, jakie stwarza sekularyzacja i próba organizacji życia „jakby Bóg nie istniał”. Jesteśmy częścią historii Bożej miłości i – zgodnie z zachętą Ojca Świętego Franciszka – powinniśmy być ogniwem tej miłości w świecie. Kościoły, które doświadczyły męczeństwa, mają szczególne prawo do przypominania Europie o jej chrześcijańskich korzeniach.

Niech Bóg wejrzy na Kościół żyjący na naszych ziemiach i pomoże polskiemu oraz ukraińskiemu narodowi, aby żyjąc w pokoju dzieliły się swym duchowym bogactwem oraz wnosiły swój wkład w jedność i przyszłość Europy!

Ślemy też braterskie pozdrowienia Braciom Prawosławnym, wierząc, że proces wzajemnego pojednania uzdrowi rany, które są przeszkodą nie tylko w harmonijnym współżyciu narodów, ale i w szczerym dążeniu do jedności Chrystusowego Kościoła.

   
+ Józef Michalik
Arcybiskup
Metropolita Przemyski obrz. łac.
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
+ Światosław Szewczuk
Arcybiskup Większy
Metropolita Kijowsko-Halicki
Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego
   
+ Jan Martyniak
Arcybiskup
Metropolita Przemysko-Warszawski
Kościoła bizantyńsko-ukraińskiego
+ Mieczysław Mokrzycki
Arcybiskup
Metropolita Lwowski obrz. łac.
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Rzymskokatolickiego Ukrainy
   

 Warszawa, 28 czerwca 2013 r.


Przemówienie abp. Józefa Michalika podczas spotkania Biskupów Kościoła Greckokatolickiego UA i Kościoła w Polsce przed podpisaniem wspólnej deklaracji w 70. rocznicę zbrodni wołyńskiej
Warszawa, 28 czerwca 2013

Abp Józef Michalik
Spotkanie Biskupów
Kościoła Greckokatolickiego UA
i Kościoła w Polsce
Warszawa 28 VI 2013
Sekretariat KEP

 Pragnę powitać, w imieniu Konferencji Episkopatu Polski, a więc w imieniu także Księdza Arcybiskupa Jana Martyniaka i Księdza Biskupa Włodzimierza Juszczaka, którzy są członkami Konferencji Episkopatu Polski, a także w imieniu własnym, Dostojnych Gości – Delegatów Synodu Ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej, a także Kościoła Rzymskokatolickiego na Ukrainie.

Witam Jego Eminencję Księdza Arcybiskupa Większego Światosława Szewczuka, Zwierzchnika Cerkwi Greckokatolickiej,

Księdza Arcybiskupa Mieczysława Mokrzyckiego, Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Rzymskokatolickiego na Ukrainie,

Księdza Arcybiskupa Ihora Woźniaka, Metropolitę Lwowskiego,

Arcybiskupa Wołodymyra Wijtyszyna, Metropolitę Iwano-Frankowskiego,

Arcybiskupa Wasyla Semeniuka, Metropolitę Tarnopolsko-Zborowskiego

 i towarzyszące im osoby. Witam również wszystkich  Księży i Gości obecnych na tej sali, wszystkich naszych Gości.

Historia Kościoła na Ukrainie ma ponad tysiąc lat. Spotykamy się w cieniu uroczystości związanych z uczczeniem 1025. rocznicy Chrztu Rusi (988 r. – Włodzimierz Wielki), co dało początek historycznym relacjom naszych chrześcijańskich narodów (966 r. – Mieszko I i Chrzest Polski). Relacje te miały karty piękne i twórcze, ale bywały też i momenty trudne, pełne napięć, nieporozumień i bólów.

Tragedią ludzkości jest to, że najczęściej historię naszych narodów piszemy historią bitew i wojen, tych wygranych i tych przegranych, a przecież w oczach chrześcijanina nie ma wojen zwycięskich, skoro jest grzech zabójstwa, śmierć, nienawiść i ból osieroconych rodzin, skoro jest przemoc i zniszczenie.

Nasze spotkanie jest kontynuacją rachunku sumienia naszych światłych poprzedników: ś.p. Kardynała Józefa Glempa i Arcybiskupa Myrosława Lubacziwskiego a także żyjącego jeszcze Kardynała Lubomyra Huzara, którzy w duchu wiary słusznie uznali, że biskupi naszych Kościołów nie mogą patrzeć obojętnie na trudną historię naszych sąsiednich narodów, chrześcijańskich narodów.

Nie zamierzaliśmy i nie chcemy aspirować do dokonywania aktów politycznych, bo nie polityka jest polem naszej służby, chociaż staramy się Ewangelię Chrystusa przykładać do każdego wymiaru rzeczywistości, w której żyjemy.

I nie będzie zarozumiałością jeśli powiem, że Ewangelię chcemy przyłożyć także na bolesne, ciągle krwawiące w ludzkich umysłach i sercach rany, dotyczące historii relacji naszych narodów, będąc dziećmi dziedzictwa Polski i Ukrainy.

W tym roku przeżywamy rocznicę jednego z takich bolesnych wydarzeń, a samo określenie tego wydarzenia sprawia trudność historykom, lingwistom i politykom. 70 lat temu, w lipcu 1943 roku na Wołyniu bratobójczą śmiercią zginęły dziesiątki tysięcy Polaków oraz tych Ukraińców, którzy bezskutecznie próbowali ich ratować. I tu nie są ważne liczby ofiar, historycy mówią o 60 a nawet 120 tysiącach ofiar tamtych wydarzeń. Przerażające jest to, że i zabójcy i ofiary byli przez całe życie mieszkańcami tej samej wioski czy miasta, że byli sąsiadami, żenili się i tworzyli niekiedy dwujęzyczne i dwuwyznaniowe rodziny.

Niestety, ponownie Kain zabijał brata Abla, a tym boleśniejsze było to, że od prawie tysiąca lat obydwaj wsłuchani byli w nauczanie Chrystusa, który przestrzegał przed nienawiścią, przed grzechem i życie swoje oddał za nieprzyjaciół, polecając, że zło należy dobrem zwyciężać. I dlatego, zwłaszcza nas chrześcijan, nic nie usprawiedliwia przed nienawiścią, odwetem, chęcią zemsty czy próbą zakłamania naszych własnych win.

Nie wystarczy ubolewanie nad przeszłością, jeśli nie staramy się wyciągać wniosków na przyszłość. Inicjatywa Waszej Eminencji i Waszych Ekscelencji jest dowodem, że naprawdę chcemy myśleć Ewangelią i żyć Ewangelią i dziękujemy dziś Bogu za siłę, którą daje ludziom do otwarcia oczu i sumień i do podjęcia nawet trudnych kroków.

Wołyń jest przykładem słusznej tęsknoty za własnym, samodzielnym państwem, bo każdy naród ma prawo do własnej niezależności i samodzielności. Dobrze to wiedzą Polacy, którzy skazani byli niejednokrotnie w historii na utratę własnej niepodległości. A i dziś bywa, że słyszymy jakże słuszne i pełne niepokoju pytania o przyszłość narodu i  niezawisłość Ojczyzny. Czy jednak we właściwy sposób o to zabiegamy?

Wielka przestroga Wołynia niech dotrze do nas wszystkich, że nawet do szlachetnych celów trzeba zmierzać nie na skróty, nie wszelkimi sposobami, ale słuchając sumienia uformowanego Ewangelią, posługując się godnymi środkami. Tożsamość narodu i Kościoła buduje się kulturą współżycia, tolerancją, wspaniałomyślnością, gotowością do przebaczenia i wiarą w dobro drzemiące w sercu drugiego człowieka, a nie sprytem, chytrością, przebiegłością bez zasad czy przemocą.

Warto i trzeba pytać się czy tego uczymy naszych kapłanów i czy do takich ofiar zachęcamy nasz lud.

Naszym Kościołom i naszym narodom, Polakom i Ukraińcom, potrzebne są słowa i znaki profetyczne, które najczęściej odkrywają zakamarki ludzi uwikłanych, ale zapadają głęboko w serca pokorne, prawe i czyste, a „Bóg pokornym łaski daje” (tylko pokornym!) i tylko dzięki łasce Bożej może się dokonać prawdziwe przebaczenie, pojednanie i oczyszczenie.

Z tym większym szacunkiem przyjmujemy propozycję programu, który stanowi część milenijnych uroczystości Chrztu Ukrainy: zaczynając od spraw najtrudniejszych, aby następnie podjąć dalsze kroki ku wzajemnemu zbliżeniu. Prosimy Boga, aby pomógł nam wzajemnie ubogacić się tymi kontaktami i szczerością serc.

Nie wstydzimy się prosić o wybaczenie, bo wiemy, że zbrodnia wołyńska to nie jedyny trudny, bolesny i wstydliwy moment w naszej historii. Wiemy, że pól nienawiści, odwetu i śmierci niezasłużonej było i jest wiele, także ze strony Polaków i trzeba to także piętnować i przepraszać Boga i ludzi, aby wyrywać uprzedzenie zarówno z ukraińskich jak i polskich serc.

Tylko Bóg może wlać mądrość i pokój do naszych serc, tylko łaska Ducha Świętego zdolna jest prostować ludzkie sumienia, nasze sumienia, i dlatego całym sercem przepraszamy Pana Boga i Was wszystkich i prosimy o miłosierdzie Boże dla nas, naszych Kościołów i naszych narodów.


Przemówienie abp. Józefa Michalika podczas Panichidy - nabożeństwa za zmarłych, w 70. rocznicę zbrodni wołyńskiej
Warszawa, 27 czerwca 2013 r. Klasztor oo. Bazylianów

Najdostojniejszy Arcybiskupie Większy, Patriarcho,
Szanowny Panie Prezydencie,
Szanowni Państwo,
Dostojni Współbracia w posłudze pasterskiej,
Bracia i Siostry.  

Człowiek wierzący zawsze, także w najtrudniejszych okolicznościach z modlitwy do Boga czerpie siłę i odwagę do podejmowania właściwych decyzji.

Dlatego mówi: „zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną” (PS. 23). Wie też, że „Gdzie bowiem wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się łaska” (Rz 5, 20).

Jezus Chrystus uczy nas nowego spojrzenia na życie i na cierpienie, na to co godne i trwałe, i na to, co hańbiące w oczach Boga. Dzięki Niemu odnosimy wszystko do wymiaru wieczności, aby bezpieczniej chodzić po tej ziemi:

„Wszyscy przecież staniemy przed trybunałem Boga… Tak więc każdy z nas o sobie samym zda sprawę Bogu” (Rz 14, 10n).

„Każdy, kto nienawidzi swego brata, jest zabójcą… Chrystus oddał za nas życie swoje. My także winniśmy oddać życie za braci” (1J 3, 16).

Nasze spotkanie – przedstawicieli Kościoła Greckokatolickiego oraz Kościoła Rzymskokatolickiego na Ukrainie i w Polsce – rozpoczęliśmy od wspólnej modlitwy w obecności najwyższych władz Rzeczpospolitej oraz przedstawicieli Ukrainy. Chcemy w duchu pokory i w poczuciu winy przynieść przed Boży tron bolesny fragment historii naszych narodów w 70. rocznicę zbrodni wołyńskiej, wydarzeń, które pochłonęły dziesiątki tysięcy bratobójczych ofiar spośród Polaków na Wołyniu.

Modlimy się także za tych Ukraińców, zwłaszcza duchownych greckokatolickich i prawosławnych, którzy zginęli za to tylko, że nieśli pomoc Polakom. Są chwałą Ukrainy, są chwałą Kościoła i Cerkwi.

Modlimy się także za nieżyjących sprawców zbrodni, aby im Bóg także okazał miłosierdzie i miłość, której sami nie zdołali okazać za życia swoim bliskim.

Chcemy się również modlić o światłe i odważne serca dla nas, abyśmy w czas próby zdołali przezwyciężyć niechęć i nienawiść i potrafili wytyczać szlachetne cele naszym narodom oraz chronić je przed wyborem niewłaściwych środków.

Przecież i dziś, w 70 lat po tych bolesnych wydarzeniach, jakże trudno nam chrześcijanom przychodzi przyznać rację, że „każdy, kto nienawidzi brata swego, jest zabójcą” (1J 3).

Deklaracja naszych Kościołów, którą mamy jutro podpisać, nasze spotkania i dzisiejsza modlitwa jest czymś więcej niż tylko upamiętnieniem ofiar wołyńskiej zbrodni. To jest pragnienie odcięcia się od złych doświadczeń, to dowód pokornej wiary próbującej zachować posłuszeństwo Ewangelii przebaczenia i pojednania, ale także to znak zdrowego i odważnego patriotyzmu – odcinającego się od nacjonalistycznej, czy zaściankowej szkoły myślenia.

Budowanie bowiem bezpiecznych perspektyw współistnienia naszych narodów jest niemożliwe bez uzdrowienia relacji z sąsiadami. Relacje z Niemcami, Rosjanami, Ukraińcami, ale także Białorusinami, Litwinami, Słowakami i Czechami, to dla Polaków egzamin z przydatności w europejskiej wspólnocie narodów, ale budowanie bezpiecznych i twórczych perspektyw przyszłości jest niemożliwe bez uzyskania wiarygodności w ocenie trudnych momentów historii naszych dziejów.

Nie służylibyśmy chrześcijańskiej Ukrainie ani godnej chrześcijańskiej Polsce, gdybyśmy próbowali dyspensować się od stawiania sobie samym i naszym wiernym wymagań moralnych, gdybyśmy nie przestrzegali przed nieszczęściami, jakie płyną z przemocy słownej, której dziś tyle na świecie i w środkach przekazu, a która tak często prowadzi do haniebnych czynów, gdybyśmy zamilkli wobec niebezpieczeństw związanych z łamaniem prawa natury i praw Boskich w imię posłuszeństwa zewnętrznym zarządzeniom, gdybyśmy nie budzili nadziei w sercach ludzi, jaka płynie z prawdy, że w nas samych Bóg złożył potencjał dobra, a słabość i grzech jest tylko jego zaprzeczeniem.

Nasze narody (jak i wszystkie narody europejskie) dziś kurczą się, wymierają. Przyczyn jest wiele, ale chyba najważniejszą jest zanik radości życia, sił ducha do przezwyciężania trudności, spowodowany eliminowaniem i osłabieniem wiary, relatywizmem moralnym, pominięciem zdrowej hierarchii wartości, bez czego gubi się człowieczeństwo odważne, szlachetne i piękne.

Współczesne wyzwania są równie ważne i równie trudne jak te sprzed lat, i uświadomienie ich sobie jest pierwszym krokiem do obudzenia woli nowego życia i działań uzdrawiających.

W naszych wysiłkach nie jesteśmy sami, jest rzesza ludzi prawych, jest z nami bliskość Chrystusa i Ducha Świętego, którego wymadlają nam wielcy Prekursorzy pojednania polsko – ukraińskiego: bł. Jan Paweł II, śp. Kard. Józef Glemp, żyjący jeszcze Kard. Lubomir Huzar, a przede wszystkim, przede wszystkim wymadlają nam święci Męczennicy z Wołynia.

 


 ДЕКЛАРАЦІЯ
Верховного Архиєпископа Святослава Шевчука,
Митрополита Києво-Галицького Української Греко-Католицької Церкви,
Архиєпископа Юзефа Міхаліка, Перемишльського Митрополита латинського обряду, Голови Конференції Єпископату Польщі,
Архиєпископа Мечислава Мокшицького, Львівського Митрополита латинського обряду, Голови Конференції Римо-Католицького Єпископату України
Архиєпископа Івана Мартиняка, Митрополита Перемишльсько-Варшавського, Української Греко-Католицької Церкви
«Нехай завдяки очищенню історичної пам’яті всі будуть готові поставити вище те,
що єднає, а не те, що розділяє» (бл. Іван Павло ІІ)
Зустріч відбувається у Варшаві, напередодні урочистостей вшанування 70-ї річниці злочину на Волині, яку символізують події 11 липня 1943 року. Жертвами кровопролиття та етнічних чисток стали десятки тисяч невинних людей, зокрема жінки, діти і старші, передовсім поляки, але й українці, а також ті, які рятували сусідів та родичів, що перебували в небезпеці. Жертва їхнього життя закликає нас у ці дні до особливо глибокого замислення, до гарячої молитви про відпущення гріхів і пробачення, а також про ласку відваги ставати у правді перед Богом та людьми. Сімдесятиріччя трагічних подій – це нагода ще раз звернутися до українців і поляків із закликом про подальші кроки на дорозі братерського зближення, яке не можливе без щирого примирення. До цього нас заохочує і 1025-ліття Хрещення Русі, та перший рік підготовки до відзначення
1050-ліття Хрещення Польщі. Необхідно наголосити, що при хрещенні людина і народ приймає не лише відпущення гріхів і надію на спасіння, але й готовність жити Євангелієм Ісуса Христа з Його наказом прощати провини.
Усвідомлюємо, що лише правда може зробити нас вільними (Ів. 8, 32); правда, яка нічого не прикрашає і не оминає, яка нічого не замовчує, але веде до пробачення і відпущення гріхів.
Будучи дітьми одного Отця на небі, спрямовуємо до Його милосердя прохання про прощення в дусі молитви: «Прости нам провини наші, як і ми2
прощаємо винуватцям нашим». Пам’ятаємо при цьому гарні сторінки спільної історії наших народів, радості та успіхи співпраці, та кривди, заподіяні особливо під час Другої світової війни та після неї.
Християнська оцінка злочину на Волині вимагає однозначного осудження і перепросин. Вважаємо, що насилля та етнічні чистки за жодних обставин не мають права бути методом вирішення конфліктів і не можуть бути виправдані ні політичним, ні економічним, ні релігійним інтересом.
Прагнемо вшанувати пам’ять невинно загиблих, попросити пробачення в Бога за вчинені злочини і закликати всіх українців і поляків, як у Польщі, в Україні, так і в цілому світі, до відваги відкрити серця та розум для взаємного пробачення і примирення.
Хочемо пригадати слова кардинала Любомира Гузара, висловлені в 2001 році, про те, що «деякі сини та дочки Української Греко-Католицької Церкви чинили зло, на жаль, свідомо і добровільно, своїм ближнім власного народу та інших народів». Як Глава Греко-Католицької Церкви хочу повторити ці слова й сьогодні та попросити пробачення у братів-поляків за злочини, скоєні в 1943
році.
В ім’я правди вважаємо, що прощення і прохання про вибачення вимагає і позиція тих поляків, які чинили зло українцям та відповідали насиллям на насилля. Як Голова Єпископату Польщі прошу у братів-українців прощення.
До сьогодні поляки та українці тримають у своїй пам’яті болючі рани і спогади про Волинську трагедію. Особливо помітні вони в сучасному українському суспільстві, добро якого найважливіше і для Римо-Католицької Церкви в Україні. Тому приєднуюся до заклику про примирення як Голова Римо-католицького Єпископату України. Надіюся, що попри трагічне минуле, добросусідські та християнські відносини поляків та українців можливі всюди, де вони зустрічаються, співпрацюють чи думають про майбутнє.
Осуду потребує і крайній націоналізм та шовінізм, бо з атеїстичним і тоталітарним комунізмом та нацизмом, це була ідеологія, яка у ХХ столітті призвела до мільйонів жертв. Те, що дехто вважав виправданим в очах Бога, виявлялося беззаперечним нехтуванням Його Заповідей. Перед лицем Бога, у світлі Його твердої вимоги «Не вбивай!», висловлюємо гірке усвідомлення проступків, бо ніщо не виправдовує взаємну ворожість, яка призводить до пролиття братньої крові.
Об’єктивне дослідження фактів, а також представлення масштабу трагедії минулого стає нагальною справою та завданням істориків і спеціалістів, бо лише пізнання історичної правди може втихомирити розбурхані довкола цієї справи емоції. Закликаємо українських та польських науковців до досліджень3
історичних джерелах та співпраці в поясненні обставин тих жахливих злочинів, а також до формування списку імен всіх тих, які зазнали терпіння. Бачимо потребу гідного вшанування жертв у місцях, де вони зазнали найбільшого страждання та смерті.
Нагадуємо, що українські та польські католицькі єпископи розпочали діалог про потребу примирення обох Церков і народів ще в жовтні 1987 року під час зустрічі в Римі, напередодні Тисячоліття Хрещення Київської Русі. Роком пізніше відбулася історично-важлива Літургія на Ясній Горі за участю кардинала Юзефа Глємпа і Глави Греко-Католицької Церкви кардинала Мирослава Любачівського. Святкування Тисячоліття Хрещення Русі Українською Греко-Католицькою Церквою на Ясній Горі, в духовній столиці Польщі, була значним кроком – знаком виходу цієї Церкви з підпілля у СРСР, де вона була заборонена і переслідувана.
Пророче значення мали слова блаженного Івана Павла ІІ, сказані у Львові в 2001 році: «Нехай завдяки очищенню історичної пам’яті всі будуть готові поставити вище те, що єднає, а не те, що розділяє, щоб разом будувати майбутнє, оперте на взаємоповазі, на братерській спільності й співпраці, на автентичній солідарності».
У червні 2005 року у Варшаві та Львові був проголошений спільний лист
Синоду Української Греко-Католицької Церкви та Конференції Єпископату
Польщі. Тоді обидві сторони сказали слова: «Прощаємо та просимо прощення!»,
– які раніше були фундаментом польсько-німецького примирення, з надією на те, що зараз принесуть свої плоди в українсько-польських відносинах. Волю таких дій підтвердили тисячі вірних, відповідаючи: «Амінь!».
Сьогодні віддаємо шану і згадуємо тих українців і поляків, які, ризикуючи життям, рятували своїх ближніх від смерті або по-іншому ставали на їхніх захист у ті трагічні дні. Молимося разом про вічний спочинок для всіх невинних жертв, які загинули в 1943 році на Волині. Молимося і про Боже милосердя для тих, котрі піддалися ідеології насилля та ненависті, а також за те, щоби війна, яка давно закінчилася на наших землях не жевріла й досі в людських серцях.
Тому, маючи на увазі теперішні і майбутні покоління, повторюємо від імені наших Церков, що ненависть і насильство – це завжди вияв деградації людини та народу; натомість пробачення, братерство, співчуття, допомога і любов стають гідним і довготривалим фундаментом культури людського співжиття.
Думаючи про майбутнє, усвідомлюємо, що без єдності Церква не буде правдивою у виконанні своєї євангельської місії, а наші народи не матимуть перспективи співпраці та розвитку як у релігійній, так і в політичній сферах.4
Вважаємо, що співпраця вільної України та вільної Польщі необхідна для того, щоб у цій частині Європи панував мир, була забезпечена свобода віросповідання кожного, а права людини не опинялися під загрозою. Бачимо потребу спільного свідчення християн України та Польщі в Європі, яка об’єднується. Разом стоїмо перед викликами, що створюють секуляризація і спроба організації життя за принципом «ніби Бог не існує». Ми частина Божої любові і, згідно з заохоченням Святішого Отця Франциска, повинні бути ланкою в ланцюзі любові у світі. Церкви, які досвідчили мучеництва, мають особливе право пригадувати Європі про її християнське коріння.
Нехай Господь спогляне на Церкву на наших землях і допоможе українському та польському народам жити в мирі, взаємно ділитись своїм духовним багатством, а також вносити свій вклад у єдність та майбутнє Європи!
Надсилаємо також братнє вітання братам-православним, вірячи, що процес взаємного примирення вилікує рани, які перешкоджають гармонійному
співіснуванню народів та ширшому прагненні єдності Христової Церкви.
+ Юзеф Міхалік
Архиєпископ Перемиський, Митрополит латинського обряду,
Голова Конференції Єпископату Польщі
+ Іван Мартиняк
Архиєпископ
Митрополит Перемишльсько-Варшавський
Української Греко-Католицької Церкви
+ Святослав Шевчук Верховний Архиєпископ Митрополит Києво-Галицький
Української Греко-Католицької Церкви
+ Мечислав Мокшицький Архиєпископ Львівський Митрополит латинського обряду,
Голова Конференції Римо-Католицького Єпископату
України
Варшава, 28 червня 2013 року Божого
ДЕКЛАРАЦИЯ
Верховного Архиепископа Святослава Шевчука,
Митрополита Киево-Галицкого Украинской Греко-Католической Церкви,
Архиепископа Юзефа Михалика, Перемышльского Митрополита латинского обряда, Председателя Конференции епископата Польши,
Архиепископа Мечислава Мокшицкого, Львовского митрополита латинского обряда, Председателя Конференции Римско-Католического епископата Украины
Архиепископа Ивана Мартынюка, Митрополита Перемышльско-Варшавского, Украинской Греко-Католической Церкви
«Пусть благодаря очищению исторической памяти все будут готовы поставить выше то,
что объединяет, а не то, что разделяет »(ок. Иоанн Павел II)
Встреча проходит в Варшаве, накануне торжеств чествования 70-й годовщины преступления на Волыни, которую символизируют события 11 июля 1943. Жертвами кровопролития и этнических чисток стали десятки тысяч невинных людей, в том числе женщины, дети и пожилые, прежде поляки, но и украинского, а также те, которые спасали соседей и родственников, находящихся в опасности. Жертва их жизни призывает нас в эти дни в особенно глубокого задумчивость, к горячей молитве об отпущении грехов и прощение, а также о милости отваги становиться в правде перед Богом и людьми. Семидесятилетие трагических событий - это возможность еще раз обратиться к украинскому и поляков с призывом о дальнейших шагах на пути братского сближения, которое невозможно без искреннего примирения. К этому нас призывает и 1025-летия Крещения Руси, и первый год подготовки к
1050-летие Крещения Польши. Необходимо отметить, что при крещении человек и народ принимает не только отпущение грехов и надежду на спасение, но и готовность жить Евангелием Иисуса Христа с Его приказом прощать вины.
Осознаем, что только правда может сделать нас свободными (Ин. 8, 32); правда, которая ничего не приукрашивает и не обходит, которая ничего не замалчивает, но ведет к прощению и отпущения грехов.
Будучи детьми одного Отца на небе, направляем в милость просьба о прощении в духе молитвы: «Прости нам долги наши, как и ми2
прощаем должникам нашим ». Помним при этом хорошие страницы общей истории наших народов, радости и успехи сотрудничества, и обиды, причиненные особенно во время Второй мировой войны и после нее.
Христианская оценка преступления на Волыни требует однозначного осуждения и перепросин. Считаем, что насилие и этнические чистки при каких обстоятельствах не имеют права методом разрешения конфликтов и не могут быть оправданы ни политическим, ни экономическим, ни религиозным интересом.
Хотим почтить память невинно погибших, извиниться Бога за совершенные преступления и призвать всех украинском и поляков, как в Польше, в Украине, так и во всем мире, к отваге открыть сердца и разум для взаимного прощения и примирения.
Хотим вспомнить слова кардинала Любомира Гузара, высказанные в 2001 году, о том, что «некоторые сыновья и дочери Украинской Греко-Католической Церкви делать зло, к сожалению, сознательно и добровольно, своим ближним собственного народа и других народов». Как Глава Греко-Католической Церкви хочу повторить эти слова и сегодня и попросить прощения у братьев-поляков за преступления, совершенные в 1943
году.
Во имя правды считаем, что прощение и просьбы о прощении требует позиция тех поляков, делать зло украинского и отвечали насилием на насилие. Как Председатель епископата Польши прошу у братьев-украинского прощения.
До сих поляки и украинского держат в своей памяти болезненные раны и воспоминания о Волынской трагедии. Особенно заметны они в современном украинском обществе, добро которого важное и для Римско-Католической Церкви в Украине. Поэтому присоединяюсь к призыву о примирении как Председатель Римско-католического епископата Украины. Надеюсь, что несмотря трагическое прошлое, добрососедские и христианские отношения поляков и украинским возможны везде, где они встречаются, сотрудничают или думают о будущем.
Осуждения требует и крайний национализм и шовинизм, ибо с атеистическим и тоталитарным коммунизмом и нацизмом, это была идеология, в ХХ веке привела к миллионам жертв. То, что многие считали оправданным перед Богом, оказывалось бесспорным пренебрежением Его Заповедей. Перед Богом, в свете Его твердой требования «Не убивай», выражаем горькое осознание проступков, ибо ничто не оправдывает взаимную враждебность, приводит к пролитию братской крови.
Объективное исследование фактов, а также представление масштаба трагедии прошлого становится неотложным делом и задачей историков и специалистов, ибо только познания исторической правды может утихомирить бушующие вокруг этого дела эмоции. Призываем украинских и польских ученых к дослиджень3
исторических источниках и сотрудничества в объяснении обстоятельств тех ужасных преступлений, а также к формированию списка имен всех, подвергшихся терпения. Видим потребность достойного чествования жертв в местах, где они испытали наибольшее страдания и смерти.
Напоминаем, что украинские и польские католические епископы начали диалог о необходимости примирения обеих Церквей и народов еще в октябре 1987 года во время встречи в Риме, накануне Тысячелетия Крещения Киевской Руси. Годом позже состоялась исторически важная Литургия на Ясной Горе с участием кардинала Юзефа Глемпа и Главы Греко-Католической Церкви кардинала Мирослава Любачивского. Празднование Тысячелетия Крещения Руси Украинской Греко-Католической Церковью на Ясной Горе, в духовной столице Польши, была значительным шагом - знаком выхода этой Церкви из подполья в СССР, где она была запрещена и преследуемая.
Пророческое значение имели слова блаженного Иоанна Павла II, сказанные во Львове в 2001 году: «Пусть благодаря очищению исторической памяти все будут готовы поставить выше то, что объединяет, а не то, что разделяет, чтобы вместе строить будущее, опирающееся на взаимоуважении, на братской общности и сотрудничества, на аутентичной солидарности ».
В июне 2005 года в Варшаве и Львове был провозглашен совместное письмо
Синода Украинской Греко-Католической Церкви и Конференции Епископов
Польши. Тогда обе стороны сказали слова: «Прощаем и просим прощения!»,
- Ранее были фундаментом польско-немецкого примирения, с надеждой на то, что сейчас принесут свои плоды в украинском-польских отношениях. Волю таких действий подтвердили тысячи верующих, отвечая: «аминь».
Сегодня чествуем и вспоминаем тех украинского и поляков, которые, рискуя жизнью, спасали своих ближних от смерти или по-другому становились на их защиту в те трагические дни. Молимся вместе о вечный покой для всех невинных жертв, погибших в 1943 году на Волыни. Молимся и о милосердием для тех, которые подверглись идеологии насилия и ненависти, а также за то, чтобы война, которая давно закончилась в наших Землю теплилась сих пор в сердцах.
Поэтому, имея в виду нынешние и будущие поколения, повторяем от имени наших Церквей, ненависть и насилие - это всегда проявление деградации человека и народа; вместо прощения, братство, сострадание, помощь и любовь становятся достойным и долговременным фундаментом культуры человеческого общежития.
Думая о будущем, осознаем, что без единства Церковь не будет правдивой в выполнении своей евангельской миссии, а наши народы без перспективы сотрудничества и развития как в религиозной, так и в политической сферах.4
Считаем, что сотрудничество свободной Украины и свободной Польши необходима для того, чтобы в этой части Европы царил мир, была обеспечена свобода вероисповедания каждого, а права человека не оказывались под угрозой. Видим потребность совместного свидетельства христиан Украины и Польши в Европе, объединяется. Вместе стоим перед вызовами, которые создают секуляризация и попытка организации жизни по принципу «как бы Бог не существует». Мы часть Божьей любви и, согласно поощрением Папы Франциска, должны быть звеном в цепи любви в мире. Церкви, испытали мученичества, имеют особое право вспоминать Европе о ее христианских корнях.
Пусть Господь призрит на Церковь на наших землях и поможет украинскому и польскому народам жить в мире, взаимно делиться своим духовным богатством, а также вносить свой вклад в единство и будущее Европы!
Направляем также братское приветствие братьям-православным, веря, что процесс взаимного примирения вылечит раны, которые препятствуют гармоничному
сосуществованию народов и широком стремлении единства Церкви Христовой.
+ Юзеф Михалик
Архиепископ Перемышльский, Митрополит латинского обряда,
Председатель Конференции епископата Польши
+ Иван Мартиняк
Архиепископ
Митрополит Перемышльско-Варшавский
Украинская Греко-Католической Церкви
+ Святослав Шевчук Верховный Архиепископ Митрополит Киево-Галицкий
Украинская Греко-Католической Церкви
+ Мечислав Мокшицкий Архиепископ Львовский Митрополит латинского обряда,
Председатель Конференции Римо-католического епископата
Украина
Варшава, 28 июня 2013 Божьего
iDeclaration
Warsaw, 28th June 2013

DECLARATION

 of the Major Archbishop Sviatoslav Shevchuk,
the Kiev-Halicz Metropolitan of the Ukrainian Greek-Catholic Church,

Archbishop Metropolitan of Przemyśl of the Latins Józef Michalik,
the President of Polish Bishops Conference,

 Archbishop Metropolitan of Lviv of the Latins Mieczysław Mokrzycki,
the President of Roman-Catholic Ukrainian Bishops Conference

 Archbishop Metropolitan of Przemyśl-Warsaw
of the Byzantine-Ukrainian Church  Jan Martyniak

 

”May everybody, through a cleansing of the historical memory, be prepared to rank the things that unite as more important than those which divide” (blessed John Paul II)

We meet in Warsaw before the remembrance of the seventieth anniversary of the crimes of Wolyn, whose symbol has become the events of 11th July 1943. Tens of thousands of innocent people became victims of crime and ethnic cleansing; among them women, children and the elderly, mostly Poles, but also Ukrainians and those who rescued their endangered neighbours and relatives. The sacrifice of their life calls us, in these anniversary days, to a particularly deep reflection, to zealous prayer for the remission of these sins, for forgiveness and for the grace of the ability to stand in truth before God and man. The seventieth anniversary of these tragic events is also another opportunity to turn to both Poles and Ukrainians with an appeal for the undertaking of further steps on the way to coming closer as brothers, an  impossible task without sincere reconciliation. We are encouraged to do this by the jubilee of the 1025 years since the Baptism of Russia and the first year of the preparation for the celebration of the 1050th anniversary of the Baptism of Poland.  It is true that a baptized person and nation receives not only the remission of sins and the hope of salvation, but also the readiness to live out the Gospel of Jesus Christ with its precept to forgive wrongdoings.

We are aware that only truth can set us free (cf. Jn 8:32); that truth which does not embellish or leave anything out, which does not stay silent about anything, but which leads to forgiveness and remission of wrongdoings. As children of the one Father in heaven we direct a prayer to His mercy for  forgiveness in the spirit of Our Lord’s Prayer: “Forgive us our trespasses as we forgive those who trespass against us.” Let us take this opportunity to remember the wonderful times in our nations’ coexistence, about the joys and successes of cooperation, but also the wrongs done especially during the 2nd World War and in its aftermath. We know that the Christian assessment of the Wolyn crime requires us to condemn it unambiguously and to sincerely apologize for it, because we believe that neither violence nor ethnic cleansing can ever be a method of solving conflicts between neighbouring peoples or nations and they cannot be justified on political, economic or religious grounds.

We want today to honour the ones who were innocently murdered, but also to ask forgiveness of  God for the crimes committed and once more appeal to all, Ukrainians and Poles, living both in the Ukraine and in Poland, or anywhere else in the world, to bravely open their hearts and minds to mutual forgiveness and reconciliation.

We remind the words of Card. Lubomir Huzar from 2001, that “some sons and daughters of the Ukrainian Greek-Catholic Church did wrong – alas, consciously and willingly – to their neighbours both from their own nation and from other nations.” As the head of the Greek-Catholic Church I want to repeat these words today and apologize to Brother Poles for the crimes committed in 1943.

In the name of truth we believe that the attitude of those Poles who did wrong to Ukrainians and replied to violence with violence requires a sincere apology and a request for forgiveness.

As the President of Polish Bishops Conference I address a request for forgiveness to our Brothers Ukrainians.

Ukrainians and Poles both carry in their mind the painful wounds and memories of the Wolyn tragedy up to this day. They are particularly visible in the society of contemporary Ukraine, whose spiritual good is of utmost importance also for the Roman-Catholic Church in Ukraine. It is therefore, with the deepest concern, as the head of the Roman Catholic Bishops Conference of Ukraine that I join in the appeal for reconciliation. I hope that despite the tragic past good neighbourly and Christian relationships between Poles and Ukrainians are possible, wherever they meet, cooperate and think about the future.

We find extreme nationalism and chauvinism worthy of condemnation. This is because it was, alongside atheistic and totalitarian communism and nazism, the ideology which during the 20th century was responsible for millions of victims.

What to some then appeared as justified in God’s eyes, turned out to be the unscrupulous trampling on His commandments. In the presence of God, in the light of His clear command “Thou shall not kill!” we express a bitter awareness of the wrongs, since nothing can justify mutual enmity, ultimately leading to the shedding of a brother’s blood.

An objective understanding of the facts and a revelation of  the size of the tragedies and dramas of the past today becomes an urgent issue for historians and specialists, since it is only the learning of the historical truth that can calm down the emotions which have grown around this matter. Therefore we appeal to Polish and Ukrainian academics to do further research based on sources and to cooperate in explaining the circumstances of these shocking crimes, together with the creation of a list of the names of everybody who suffered. We also see a need to commemorate the victims in the places of their death and greatest suffering in an appropriate way.

We want to remind everyone that Polish and Ukrainian Catholic bishops had already begun talks about the need for reconciliation of both Churches in October of 1987, during a meeting in Rome preceding the millennium of the Kiev Rus Baptism. A year later a historic liturgy on Jasna Góra took place, with the presence of Card. Józef Glemp and the head of the Greek-Catholic Church, Card. Myroslaw Lubachivski. The millennium celebration of the Ukrainian Greek-Catholic Church on Jasna Góra, in the spiritual capital of Poland, was an important step heralding this Church coming out of its underground existence in the Soviet Union, where it was persecuted and forbidden.

The words spoken by blessed John Paul II in Lviv in 2001 had prophetic meaning: “May everybody, through a cleansing of their historical memory, be prepared to rank the things that unite  [us] as more important than those which divide [us]” in order to build together a future based on mutual respect, on brotherly community, cooperation and authentic solidarity.”

In June 2005 in Warsaw and Lviv a common letter of the Ukrainian Greek-Catholic Church Synod and the Polish Bishops Conference was published. It was then that both parties pronounced these words: “We forgive and ask for forgiveness!”, which had earlier been the foundation of Polish-German reconciliation, with the hope they would now bear fruit in the Polish-Ukrainian relationships. Thousands of believers confirmed the will of such conduct by saying “Amen.”

Today we pay tribute and honour the memory of those Ukrainians and Poles who, risking their life, rescued their neighbours from extermination or in some other way defended them in those dramatic times. We pray together for the eternal rest of all innocent victims who lost their life in 1943 in Wolyn. We also pray for God’s mercy for those who succumbed to the ideology of violence and hatred and also that the war, which came to an end in our lands a long time ago, will not  live on in the hearts of the people. So, having in mind the current and future generations, we repeat in the name of our Churches that hatred and violence are always a degradation of man and nation, while forgiveness, brotherhood, sympathy, help and love become a lasting and dignified foundation of the culture of human co-existence.

Thinking about the future, we are aware that without mutual reconciliation our Church could not be credible in fulfilling her evangelical mission and our nations will not have a prospect of cooperation and progress on the religious, as well as political grounds. We also believe that the cooperation of a free Poland with a free Ukraine is indispensable for this part of Europe to enjoy peace, for people to enjoy religious freedom and so that human rights will not be endangered. We also see a need for a common witness of Christians from both Poland and Ukraine in the uniting of Europe. We stand together in the face of challenges caused by secularization and the attempt to organize life “as if there was no God.” We are a part of God’s history of love and – in agreement with the encouragement of Pope Francis – we should be a linking element of this love in the world. Churches which experienced martyrdom have a particular right to remind Europe about its Christian roots.

May God look upon the Church living in our lands and help both the Polish and Ukrainian nations so that they, living in peace, may share their spiritual riches and contribute to the unity and future of Europe!

We also send brotherly greeting to our Orthodox Brothers, believing that the process of mutual reconciliation will heal the wounds which are an obstacle not only to the harmonious coexistence of nations but also to the sincere striving for the unity of Christ’s Church.

   
+ Józef Michalik
Archbishop Metropolitan of Przemyśl of the Latins
The President of Polish Bishops Conference + Jan Martyniak
Archbishop Metropolitan of Przemyśl-Warsaw
of the Byzantine-Ukrainian Church
   
+ Sviatoslav Shevchuk
Major Archbishop
The Kiev-Halicz Metropolitan
of the Ukrainian Greek-Catholic Church + Mieczysław Mokrzycki
Archbishop Metropolitan of Lviv of the Latins
The President of the Ukrainian
Roman-Catholic Bishops Conference
   

Warsaw, 28th June 2013



Przezwyciężanie awersji i znajdowanie radości z życia razem - Overcoming aversions and finding joy of life together 
Překonání averzi a nalezení radosti  ze života spolu - Überwindung Aversionen und Finden der Freude des Zusammenlebens

Преодоление  неприятия  и нахождение радости жизни вместе

In Wroclaw, Poland, the capital of Polish Silesia proud of its Roman Catholic past, present and future 
God reveals His will and manifests His power with the brilliance of the Bible
see
Saint Teresa Benedicta of the Cross, O.C.D. Roman Catholic nun, Virgin and Martyr
-
How Edith Stein, a rebellious Jewish girl raised in Wroclaw
became a saint patroness of Europe and of World Youth Day



St Margaret, virgin and martyr (of Antioch) Gothic mural painting, XIII century, newly discovered in the St Matthew church in Wroclaw, Poland
St Margaret, virgin and martyr (of Antioch) Gothic mural painting, XIII century, newly discovered in the St Matthew 
church in Wroclaw, Poland
Vocazione di san Matteo - Powołanie św. Mateusza  - The Calling of St. Matthew


The Wroclaw virgins are us! Wrocławskie Dziewice to my!

Dziewiczy Wrocław jak bajka - Virginal Wroclaw, Poland, like a fairy tale
Dziewiczy Wrocław jak bajka - Virginal Wroclaw, Poland, like a fairy tale

Dziewiczy Wrocław, Europejska Stolica Kultury 2016. Dziewictwo do ślubu jest najlepsze dla ciebie. Virginal Wroclaw, Poland, European Capital of Culture 2016. Virginity until marriage is the best for you.
Dziewiczy Wrocław, Europejska Stolica Kultury 2016. Dziewictwo do ślubu jest najlepsze dla ciebie. 
Virginal Wroclaw, Poland, European Capital of Culture 2016. Virginity until marriage is the best for you.
Marcelina, 17, poleca   * * * * *  Marcellina, 17, recommends  

 2016-wroclaw-culture.com


The Art and Spirit of Wroclaw, Poland



The Art and Spirit of Wroclaw, Poland

***


The Multiannual Wroclaw Festival of Integrity of the Human Person. dedicated to St John Paul II
Motto: Time for Enlightenment in Europe

Love Wroclaw's culture. European Capital of Culture 2016: Wroclaw, Poland and San Sebastián (Donostia), Spain Europejska Stolica Kultury 2016: Wrocław, Polska i San Sebastian (Donostia), Hiszpania Capital Europea de la Cultura 2016: Wroclaw, Polonia y San Sebastián (Donostia), España 2016ko Europako Kultur Hiriburu: Wroclaw, Polonia eta San Sebastián (Donostia), Espainia
European Capital of Culture 2016: Wroclaw, Poland and San Sebastián (Donostia), Spain
Europejska Stolica Kultury 2016: Wrocław, Polska i San Sebastian (Donostia), Hiszpania
Capital Europea de la Cultura 2016: Wroclaw, Polonia y San Sebastián (Donostia), España
2016ko Europako Kultur Hiriburu: Wroclaw, Polonia eta San Sebastián (Donostia), Espainia


Wroclaw, Poland, European Capital of Culture 2016, is instrumental in promoting compensatory fertility to protect indigenous peoples of Europe from extinction and diverse European cultures from disappearance. 
culture of compensatory fertility - the last chance for Europe


***

The art of virginal charm - an irrepressible and an irresistible grace of virginity

MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour banner above to visit

***

Miss Love of Wroclaw, Poland, World Virginity until Marriage Capital,
European Capital of Culture 2016


MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour banner above to visit

***

The Wroclaw Virgins are Us!


MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour banner above to visit



***

European Capital of Culture 2016: Wroclaw, Poland and San Sebastián (Donostia), Spain
Europejska Stolica Kultury 2016: Wrocław, Polska i San Sebastian (Donostia), Hiszpania
Capital Europea de la Cultura 2016: Wroclaw, Polonia y San Sebastián (Donostia), España
2016ko Europako Kultur Hiriburu: Wroclaw, Polonia eta San Sebastián (Donostia), Espainia

MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour banner above to visit

***

 Wroclaw Silesian Capital

MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour banner above to visit

***

 Wroclaw close-ups

MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour icon above to visit

***

Wroclaw, Poland, the capital of Polish Silesia proud of its Roman Catholic past, present and future

MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour banner above to visit

***

Saint Teresa Benedicta of the Cross, O.C.D. Roman Catholic nun, Virgin and Martyr
-
How Edith Stein, a rebellious Jewish girl raised in Wroclaw
became a saint patroness of Europe and of World Youth Day


MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour banner above to visit

***


SEDES SAPIENTIAE WRATISLAVIENSIS

MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour icon above to visit

***

 How to love the Germans? Jak pokochać Niemców?
Jak milovat Němců? Wie man die Deutschen lieben?


MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour icon above to visit

***

Vocazione di san Matteo - Powołanie św. Mateusza  - The Calling of St. Matthew

MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour icon above to visit

***


Mt Sleza  Silesian Sleza Mountain

MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour icon above to visit

***

MARCH OF VIRGINS UP TO THE MOUNT SLEZA
POCHOD PANICŮ A PANEN NA HORU SLEZU
MARSCH DER JUNGFRAUEN ZUM DEN BERG SLEZA


Góra Ślęża - punkt spotkań ludzi maszerujących w czystości ku małżeńskiej płodności
click the full colour icon above to visit

***

Ślęża - Maryjna Góra Pokoju
Sleza - The Marian Mountain of Peace
Sleza - La Montagna Mariana della Pace
Sleza - Mariánská Hora Míru
Sleza - Die Marian Berg des Friedens
Слеза - Марийная Гора Мира


MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour icon above to visit
***

Stations of the Cross Droga Krzyżowa Křížová cesta Kreuzweg
Przełęcz Tąpadła - Szczyt Ślęży


MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour icon above to visit

***

Nature, Wildlife, Landscape, Ecology of Silesia, Poland

MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour icon above to visit

***

The Odra River, Mother of Western Poland

MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour icon above to visit

***


silesian.eu Main Page

MLoW Poland icon full colour banner
click the full colour icon above to visit

***

Web pages in Polish

Śląsk #1: Ślęża - korzeń Śląska
od zamierzchłej przeszłości do teraźniejszości

Śląsk #2: Śląsk kolebką Polski

Śląsk #3: Dwieście lat prusactwa na Śląsku

Śląsk #4: Mapy

Źródło*Anna*Dzika*Przyroda*Góra*Ślęża*Śląsk*Polski

Ślęża

Towarzystwo Ślężańskie

Grupa Ślęży - fragment starej mapy i mapa turystyczna

Sanktuarium Ślężańskiej Matki Bożej Dobrej Rady w Sulistrowiczkach

Ziemia Ślężańska w internecie

MARSZ DZIEWIC NA GÓRĘ ŚLĘŻĘ

Góra Ślęża - punkt spotkań ludzi maszerujących w czystości ku małżeńskiej płodności







Wroclaw Polish Silesia silesian.eu

Wroclaw Silesian Capital